Ηλία!
'Ολα καλά θα πάνε με τη μπαταρία σου. Μην ανησυχείς.
Ωστόσο, ενημέρωσε μας για το θέμα. Τι συνεννοηθήκατε; Τη δέχτηκε;
Τώρα όσο αφορά την εμπειρία σου στον αέρα που φύσηξε, έχεις να δεις πολλά μπροστά σου. Αν σου "κουνιέται" το 600άρι, φαντάσου εμένα!
Ασφαλώς δεν είμαστε οι μόνοι που τα μοντέλα μας "χτυπιούνται" από αυτόν (αέρα), είμαστε όμως άπειροι και δεν ανταποκρινόμαστε "όπως χρειάζεται" σε τέτοιου είδους περιπτώσεις.
Καταλαβαίνεις πως μιά λάθος σκέψη σε ένα "χτύπημα" αέρα σε εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου που έχεις ως χρόνο για ανταπόκριση, θα είναι οδυνηρή.
Προσωπικά τα έχω ζήσει δεκάδες φορές αυτά με το T-REX450 μου, και κάθε φορά που το πετούσα έτρεμαν τα πόδια μου.
Στην αρχή έχει ενδιαφέρον το αίσθημα που εσύ αποκάλεσες "αδρεναλίνη" σε παλιότερη συζήτησή μας, γιατί είναι πρωτόγνωρο. Μετά όμως αρχίζει να κουράζει. Εμένα δε σου κρύβω ότι μου προκάλεσε μέχρι και αποστροφή.
Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά να αισθάνεσαι τον ίδιο φόβο γιατί απλά Ηλία, ποτέ δε θα προχωρήσεις παρακάτω.
Όσο ήμουν στη Χίο, αυτό ακριβώς συνειδητοποίησα. Ότι δε θα τολμήσω ποτέ κάτι περισσότερο, εφόσον κάθε φορά αντιμετώπιζα και διαφορετικές ριπές ανέμων. Έφτασα σε σημείο να μελετώ περισσότερο τους αέρηδες παρά το ελικόπτερο!
Τι εννοώ; Ανάλογα με την κατεύθυνση του ανέμου, επέλεγα μέρη δίχως βουνά κοντινά που μπορεί να προκαλούσαν στροβιλισμούς και άστατα σκαμπανεβάσματα. Επέλεγα μέρη "λακούβες" για να κοπάζει κάπως, μα δεν τολμούσα να ανέβω πάνω από 4-6 μέτρα γιατί άλλαζαν οι συνθήκες.
Πήγαινα από την πίσω παραθαλάσσια πλευρά του νησιού που δεν κουνούσε δέντρο, αλλά είχε φρικτές σπηλιάδες.
Μιλάμε για μόνιμους Βορειοανατολικούς με min εντάσεων τα 4 μποφόρ.
Ο Σφυρής ξέρει καλά, μια και ζει εκεί δίπλα. Τα 6 και 8 μποφόρ, είναι μια συνηθισμένη καθημερινή κατάσταση.
Και που να δεις τι γίνεται με θερμικά κύματα αέρα το Καλοκαίρι, ειδικά εκεί που βουνό και θάλασσα είναι ένα.
Μα ακόμη και αν κατάφερνα μετά από δυό μπαταρίες να "προσαρμοστώ" με τον αέρα του χώρου πτήσης, δεν προλάβαινα πάλι να δοκιμάσω πολλά πράγματα γιατί απλά τελείωναν οι μπαταρίες! Και να σκεφτείς, είχα μαζί μου πέντε!
Στην Αθήνα είναι καλύτερα τα πράγματα, όπως και στα δικά σου μέρη. Δεν υπάρχει όμως χρόνος.
Αυτά για την ώρα.
Μη μου ξαναμιλήσεις για μεγάλο ηλεκτρικό λοιπόν που "κουνιέται" λιγότερο, γιατί οι μπαταρίες είναι μπαταρίες και τελειώνουν και σε αυτό.
Υ.Γ. Ξέχασα να σας ευχηθώ καλημέρα.