Σ.Τ.Α.Μ.Π. 2010 !!

  Καταστήματα
  Κεντρική σελίδα
  Αρθρα
  Links
  Σύλλογοι
  Γιατί αυτή η σελίδα;

WWW Aeromodelling GR

Aeromodelling GR - IBabylon ThemeClassic YaBB SE ThemDelta TPNetBiz TPOmega TPSMF Default Theme

[AIRCOSTAS]

........και ναι το Σ.Τ.Α.Μ.Π 2010 έγινε πραγμaτικοτιτα. 1777 μετρα υψόμετρο με 4-5bf και 14c.η πλαγια απίστευτη τα δυναμικά ατέλειωτα η θεα μοναδική."γεμισαμε" μπαταρίες(καθαρό οξυγόνο) για τουλάχιστον 1 χρόνο μέχρι την επομενη χρονια .φηλε απόστολε και χριστό κρατάτε γερά!!!! κρατήστε το πάθος για πτήση το οποιο έχετε και μην φοβάστε τίποτα, εγώ και ελπίζω και άλλοι φιλί να ακολουθούνε συνεχεια......!!!!                                                                                        http://www.youtube.com/watch?v=Glp7o43v8N4         

[DeltaMan]

Καλησπέρα Κύριοι, καλησπέρα Κώστα.

Να σε Ευχαριστήσω και δημόσια που ήρθες απο την Αθήνα για να μας κάνεις παρέα στις πτήσεις του Σαββάτου... 
Απίθανο το Videάκι και ευτυχώς που ανέβασες εσύ κάτι γιατί εγώ πάλι... πέταγα και λίγο έβγαλα video αλλά και λίγες φωτό.
Ακολουθεί ένα σύντομο ρεπορτάζ που έγραψα και ελπίζω όλοι να ευχαριστηθείτε όπως και γώ...

Το Πρωινό

  Κατά τις 07:37, ήρθε το πρώτο μήνυμα... «Ξεκινάω σε λίγο Απόστολε». Γρήγορα-γρήγορα σηκώθηκα απ’το κρεβάτι και πήγα στο παράθυρο της κουζίνας να δώ τον καιρό γιατί το ίδιο είχε συμβεί πρίν λίγες βδομάδες και λόγω της κακοκαιρίας αναγκάστηκα να γυρίσω τον Κώστα πίσω στην Αθήνα... Βλέποντας τον ήλιο να χτυπά στις απέναντι πολυκατοικίες, συνηδειτοποίησα ότι θα είχαμε ένα ακόμη φίλο στην παρέα μας, και έστειλα το απαντητικό μνμ... «Καλώς να έρθεις. Ο καιρός είναι μιά χαρά εδώ...». Θα έφευγε πιό νωρίς ο Κώστας, αλλά απο χθές (Παρασκευή) εγώ τον είχα παροτρύνει να αργήσει λίγο μιάς και το τρίτο μέλος της παρέας, ο Κρίς, είχε μιά πρωινή υποχρέωση που δέν έπαιρνε αναβολή. Αποδείχτηκε βέβαια ότι δέν μας χάλασε καθόλου αυτό το αργότερο. Είχαμε όλη τη μέρα μπροστά μας για να «λυσσάξουμε» στις πτήσεις... Κατά τις 10:00 είμαι ήδη στο μαγαζί-εργαστήρι και έχω φορτώσει το αμάξι με... 5 ανεμόπτερα, έτσι να υπάρχουν, έχω συννενοηθεί με τον Κρίς που σε λίγο πλησίαζε Τρίκαλα, και ο Κώστας απ’το κινητό με ενημερώνει ότι μόλις άφησε πίσω το Δομοκό και πλησιάζει προς τα μέρη μας. Ώπ, του λέω, άντε με το καλό, τα λέμε σε κανά μισάωρο και βούρ να πατήσω τη μίζα στο αμάξι για να αναχωρήσω και γώ για το Rendez Vous point στο Κέντρο Υγείας Μουζακίου ... ! Χαμός εκεί στο Μουζάκι, είχε λαική, Σάββατο πρωί, ούτε πάρκιν για τα αμάξια δέν είχε να φανταστείτε, αλλά πώς τυχαίνει ρέ παιδί μου καμιά φορά... Βρεθήκαμε όλοι μαζί στο σημείο με διαφορά 2-3 λεπτών! Απίστευτο. Τρείς άνθρωποι που ξεκινάνε απο τρία διαφορετικά σημεία, να συντονίζουν τα βιολογικά τους ρολόγια με τόση ακρίβεια! Ά, είπα απο μέσα μου, η καλή μέρα απ’το πρωί φαίνεται, Τέλεια θα περάσουμε σήμερα... Και έτσι και έγινε όπως θα περιγραφεί παρακάτω. Άφησε το αμάξι του ο Κρίς εκεί στην ακροποταμιά μιάς και τα είχα όλα εγώ φορτωμένα απ’το εργαστήρι, μπήκε στο Opel και φύγαμε όλοι μαζί σφεντόνα με κατεύθυνση προς το Πευκόφυτο.
  Εκεί στο χωριό Πευκόφυτο, σταματήσαμε για δύο λόγους. Πρώτον, το ψημένο ελληνικό καφεδάκι του παππού στο παμπάλαιο καφενείο δέν είναι κάτι που το γεύεσαι καθημερινά και δεύτερον... όταν η φύση καλεί για άμεση ανάγκη, τί να κάνει κανείς έ? Χάχααα... Αφού μάθαμε για τα κυνήγια της περιοχής απ’τον Κυρ Γιώργη που περιλαμβάνει ακόμη και αγριογούρουνα με τα δύο μπροστινά τεράστια δόντια που του είχανε σκοτώσει μία σκύλα και ατενίσαμε τις απέναντι πλαγιές όπου Άνετα θα μπορούσε να υπάρχει ένα χιονοδρομικό κέντρο Ευρωπαικών προδιαγραφών, συνεχίσαμε να ανηφορίζουμε. Αφήσαμε δεξιά μας το εξοχικό Κουτσικούρη που ανακαινίζεται και αφού περάσαμε εκείνη τη βουνίσια βρύση με θερμοκρασία νερού απο 2 έως 4 βαθμούς Κελσίου, συνηδειτοποιήσαμε πόση ανηφόρα είχε μιάς και οι τρίτες ταχύτητες γίναν δεύτερες στα ΙΧ μας. Μετά απο περίπου 50 λεπτά ανόδου συνολικά μετά το Μουζάκι, φτάσαμε πάνω στην κορυφή της ασφάλτου εκεί στο εκκλησάκι όπου βλέπαμε πλέον τα τελευταία 3,5 χιλιόμετρα χωματόδρομου στα αριστερά μας. Μιά χαρά φαινόταν ο δρόμος και τελικά ήταν μιά χαρά και δέν φαινόταν μόνο, μιάς και τα σημάδια που είχε αφήσει το γκρέιντερ χωματουργικό μηχάνημα του δήμου που είχε περάσει για να ανοίξει μετά τον βαρύ χειμώνα το μονοπάτι σε όλους τους βοσκούς του κάμπου που φέρνουν πάνω τα κοπάδια τους για το καλοκαίρι (χημαδιά), ήταν ολοφάνερα. Εδώ κυριάρχησε η πρώτη (1η) ταχύτητα στα ΙΧ μας με τη δευτέρα να ξεκουράζει σε μερικά σημεία, και σιγά-σιγά ανεβήκαμε εκεί πάνω στο λιβαδάκι που πρώτη φορά ο υπογράφων το είδε τόσο μα τόσο καταπράσινο. Πέτρα πουθενά, βουνιές λίγες απο τα ζώα, το χορταράκι 10 με 15 πόντους ψηλό και η μέρα υπέροχη. Το GPS του Κώστα λέει ότι είμαστε στα 1777 μέτρα πάνω απ’την επιφάνεια της θάλασσας και, άααα... άλλη μιά μέρα ανεμοπορικής εμπειρίας θα αρχίσει εκεί πάνω στα Ελληνικά βουνά των Αγράφων...

Οι Πτήσεις

  Ανεβαίνοντας είχα δεί το χορτάρι να γέρνει προς... τη σωστή πλευρά! Αυτό σημαίνει ότι φύσαγε απο Νότια κατεύθυνση και ήταν φυσικά ότι καλύτερο για τη συγκεκριμένη πλαγιά. Παρκάραμε τα αυτοκίνητα αρκετά «μέσα» και δεξιά, μακριά απο το λιβάδι που χρησιμοποιούμε για προσγείωση, και με τη μεγάλη τους πλαινή πλευρά «κόντρα» στον αέρα, για να κόβουν λίγο και να μπορούμε να συναρμολογήσουμε ή να επισκευάσουμε πίσω τους με μεγαλύτερη άνεση. Απ’το Nissan του Κώστα άρχισαν να βγαίνουν το Mini Floh, το e-Hawk 2000 της Thunder Tiger, το χτιστό γερμανικό Thermal πλοίο, και η δυνατή Πέρδικα που του είχα φτιάξει για τέτοιους καιρούς ειδικά!  Ταυτόχρονα, απο το Opel βγήκε ο μεγάλος Αίολος πρώτος μιάς και καταλάμβανε όλο τον... εναέριο χώρο πάνω και ανάμεσα στα κεφάλια μας, είναι και 2,80 μ. πτέρυγα πανάθεμά τη... Ακολούθησαν το ηλεκτρικό Minius, το 2,5μετρο αξιόπιστο παλαιάς κοπής ανεμόπτερο που μου έχει χαρίσει τόσες μα τόσες στιγμές χαράς, δώρο ενός φίλου και δέν ξέρω το όνομά του, μιά πτέρυγα μυστήρια σε στύλ ανεμοπτέρου Exulans που τελευταία έστησα και φυσικά... ο Κορμοράνος! Χωρίς δεύτερη σκέψη, βγάζω τη μπαταρία 4 στοιχείων Νικελίου απο τον Αίολο για να τη «φρεσκάρω» λίγο στο φορτιστή, αφού ο καιρός σήμερα υπόσχεται άνετο και άπλετο lift, οπότε γιατί να μήν χαρώ το «κτηνάκι» μου που πλεόν το χαίρομαι μιά φορά το χρόνο και άμα... Της έβαλα και έξτρα ένα δοκαράκι απο την πάνω πλευρά για ενίσχυση και ήθελα να δώ με αγωνία πώς θα συμπεριφερθεί. Αποδείχθηκε καλή η επέμβαση, αλλά ακόμη και έτσι Δέν είναι για βουτιές απ’τον θεό με κρατημένο down, έχει κάποια όρια... Στήσαμε στη Futaba το Minius το ηλεκτρικό για τον Κρίς που πέταγε υπέροχα φυσικά με τέτοιο καιρό και πάνω εκεί, αλλά ο ευγενής χειριστής Δέν το χαιρόταν τόσο όσο τη μεγάλη του αγάπη, τον Κορμοράνο! Έτσι, αφού έκανε αρκετές βουτιές και Loop με την RG-15 του Minius, το προσγείωσε εύκολα στο λιβαδάκι που έχει και καθαρό υπήνεμο και κάνει τις προσγειώσεις «ελικοπτερικές», και... φόρτωσε τον Κορμοράνο με 400+ γραμμάρια μολύβι και μιά μπαταρία 1300άρα 3 στοιχείων... Πώωω, σχεδόν διπλασιάσαμε τον πτερυγικό του φόρτο αφού κανονικά ζυγίζει κοντά στα 700 γραμμάρια με ότι είχε πάνω... Αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιρρεπής στο tip stall, οπότε και προσγειώθηκε, ξανά άνετα, για να αφαιρέσει λίγο βάρος!
  Εν τω μεταξύ ο Κώστας είχε λυσσάξει με το e-Hawk της TT. Ωραίο πλοίο, καθαρό, στα 2 μ. και όχι πολύ βαρύ και κρίμα που δέν το βγάζει ξανά η TT  απο ότι κουβεντιάζαμε αργότερα. Σφήκα πήγαινε και σάρωνε κομμάτια ουρανού γρήγορα. Εποξική άτρακτος και vacuum bagged φτεράκι με μπάλσα πάνω απο φελιζόλ πυρήνα με ωραία διαμορφωμένα ακροπτερύγια. Όπως δηλαδή είναι φτιαγμένο και το Minius. Στην πρίζα μπήκα για να βγάλω και κανένα «καλό» έτσι φτιαγμένο ανεμόπτερο... Φυσικά είχαμε και τα μοτέρ μπροστά, αλλά πιστέψτε με όταν σας λέω ότι... ούτε δευτερόλεπτο δέν χρειάστηκε να τα ανοίξουμε... ! Έπρεπε όμως να τα δοκιμάσει όλα ο AirC και έτσι άρχισε τις δοκιμές για προσγείωση. Θα μας μείνει άξεχαστο αυτό το μέρος για την ευκολία που παρέχει στις προσγειώσεις. Δέν θα ξεχάσω πως όλοι ανεξαιρέτως εμπειρίας, κάναμε απίστευτα γλυκά touch, χωρίς την παραμικρή ζημιά. Ά, όχι, λάθος, λάθος, κόπηκε η πλαστική βίδα στήριξης του φτερού στο ηλεκτρικό Minius σε ένα touch μόνο... ! Τις πιό πολλές προσγειώσεις πρέπει να τις έκανε ο AirC, μιάς και ήθελε όλα να τα δοκιμάσει, σάν να έκλεινε σε λίγες ώρες το ντουλάπι με τα δώρα της φύσης όταν θα επέστρεφε στην Αθήνα. Συμφωνώ μαζί του... Απόλυτα όμως.  Στην Περδικούλα φόρτωσε φυσικά έξτρα βάρος καμιά 200αριά γραμ. άν δέν κάνω λάθος. Πήγαινε πολύ ωραία το φτεράκι και όταν την έτρεχε αυτή άκουγε και αύξανε γρήγορα ταχύτητα, αλλά δέν θα ξεχάσω πόσο μικρή φαινόταν  σε τέτοιο απέραντο τοπίο.  Παιχνίδι τρελό όμως φχαριστήθηκε ο Κ. , αφού κάποια στιγμή ήρθα και γώ με τον Αίολο κοντά στην πλαγιά και κάναμε σε σχηματισμό πτήση μαζί...
  Ο κορμοράνος του Κρίς μιά φορά μπήκε σε περιδίνηση και ήταν και κοντά στο έδαφος. Άάαα... ήταν τότε με τα Φούλ έξτρα γραμμάρια όταν είχαμε παλαβώσει τον αεροδυναμικό εγκέφαλο απ’το καημένο το μοντελάκι! Στράβωσε λίγο η μυτούλα, αλλά έπεσε χωρίς ταχύτητα και όλα καλά... ! Φοβήθηκα μήπως του κούρεψε κανένα servo και χάσει τη μέρα αλλά... Τέλεια όλα. Λίγη επανατοθέτηση του φτερού μιάς και μετακινήθηκε πάνω στα λάστιχά του και... βούρ για τους ουρανούς!
 

[DeltaMan]

Το Μεσημέρι

  Με τον άιολο μέτρησα συνολικά 2 ώρες και 15 λεπτά πτήσης! Σπαστά βέβαια, 45 λεπτά τη μία, 30 την άλλη, 50 την άλλη... αφού ενδιάμεσα αναγκάστηκα να φορτίσω τον πομπό μου... ούτε και γώ θυμάμαι τώρα πόσο κράταγε η κάθε πτήση, αλλά ποτέ δέν θα ξεχάσω το κομμάτι του ουρανού που επισκέφθηκε... σάν μιά τελεία στο τετράδιό μου τον έβλεπα κάποιες στιγμές, σάν ένα pixel στην οθόνη. Δυό φορές τον έχασα καθώς αφαιρέθηκα και αναγκάστηκα να κουνήσω επίμονα τα Elevons για να «γυαλίσει» λίγο καμιά επιφάνειά του και να τον εντοπίσω... ! Και ενώ εγώ ο φουκαράς πάλευα εκεί στο απέραντο γαλάζιο, πίσω μου ο Κρίς και ο AirC είχαν πιάσει κουβέντα και... καρεκλίτσες με κάτι ντόπιους βοσκούς που μας εξηγούσαν ότι είμασταν οι πρώτοι «τρίτοι» άνθρωποι που έβλεπαν εδώ και δύο μήνες... Αμάααν μοναξιές. Και υγεία φυσικά έ... Πνευμόνια αλλάζουν εκεί πάνω όλο το καλοκαίρι!
  Κάποιες στιγμές ο ήλιος χανόταν, ο αέρας όμως ποτέ, οι συννεφιές μας προσπέρναγαν και τις βλέπαμε απο πάνω μας αλλά και απο κάτω μας σάν σκιές, αετοί και γεράκια ερχόταν και έφευγαν, ξαναερχόταν για να μελετήσουν λίγο αυτά τα παράξενα πολύχρωμα πουλιά και εγώ αναρωτιόμουνα ποιά εροτομή να χρησιμοποιεί τώρα το άτιμο το ζωντανό για να φτάνει εκεί που έφτασε σε ύψος... Εγώ παλεύω τόση ώρα να ανέβω και τόσο ψηλά δέν μπόρεσα να φτάσω να πάρει... Και έχω και μοντέλο μεγάλο, όχι αστεία...
  Οι ενδιάμεσες ανάπαυλες για καφεδάκι και σνάκ είναι καλοδεχούμενες, ένας καλός ανεμοπόρος πρέπει άλλωστε να κατεβαίνει για να ελέγχει και λίγο τις ντίζες και τα λοιπά (λέμε τώρα)... Τα χέρια άλλωστε θέλανε λίγη ξεκούραση, η μέση και τα πόδια επίσης. Κάποιες στιγμές καθόμασταν κάτω στο χώμα οκλαδόν και άς πετάγαμε, μαγικές στιγμές, αμίλητοι, απολαμβάνοντας και ρουφώντας κάθε στιγμή λές και δέν υπήρχε αύριο. Έγνοιες και υποχρεώσεις Δέν έχουν θέση εδώ, μόνο τον θεό θα ακούγαμε άν άνοιγε τα σύννεφα και μας μιλούσε και τότε ίσως λέγαμε... κάτσε βρέ θεούλη να προσγειωθούμε και τα λέμε μετά...

Το Απόγευμα

  Η απόφαση για αναχώρηση ήταν κοινή αφού είχε ήδη πάει πέντε η ώρα, ο ήλιος χαζοκρύφτηκε και μας κρύωσε το αεράκι, και φυσικά τρία στομάχια άρχισαν να διαμαρτύρονται αφού κανένα απο τα τρία δέν σκέφτηκε να φέρει κάτι πάνω για να τσιμπήσουμε. Με σύνθημά μας «με τις πολλές προσπάθειες παιδιά για προσγείωση» που μου έμαθε ένας άλλος καρδιακός φίλος και σε εκείνον χρωστάω τη γνωριμία μου με τις πλαγιές σήμερα, όλα πήγαν καλά και οι ενώσεις των φτερών άρχισαν να λύνουν χωρίς προβλήματα και το σημαντικότερο... με Χαμόγελο στα χείλη! Χαμόγελο βέβαια θα μπορούσε να μείνει στο πρόσωπο και απο τη συνεχόμενη στάση μας εμπρός στο δυναμικό του βουνού, αλλά δέν μασάμε γιατί είμαστε Έλληνες Ανεμοπόροι. Τόσος αέρας επίσης δέν βοηθά να καταλάβεις πόσο σε έχει κάψει ο ήλιος στο πρόσωπο, αλλά πάλι ευτυχώς δέν είχε και πολύ ήλιο πάντα, σύν του ότι φοράγαμε όλοι μπουφανάκια και σκουφάκια ή καπελάκια, και έτσι ο καθρέφτης δέν έδειξε και πολύ καμένο είδωλο...
  Καθώς ξεβιδώναμε και λύναμε, κουβεντιάζαμε φυσικά για την εκπληκτική εμπειρία και το απίστευτο μέρος για τ α Ελληνικά δεδομένα και μάλιστα με πιό... τεχνικές λεπτομέρειες, ενώ είχαμε ήδη βάλει μπρός τα αμάξια για να ζεσταθούν. Καθώς πέρναγα μπρός απο το λιβαδάκι θυμήθηκα ότι πρίν ένα ή δύο χρόνια είχαν κάνει κάτι σάν... όργωμα εκεί και θυμάμαι που βλαστημούσα μέσα μου γιατί μας χάλασαν το μέρος. Όμως... τώρα δέν πίστευα στα μάτια μου... Καταπράσινο, ίσιο, λές και δέν έγινε ποτέ τίποτα εκεί, λές και μόνο το χάδι της μαμάς φύσης το άγγιξε. Άααα... θα τρελαθούμε αλήθεια... Για Κάμπινγκ είναι πάνω εδώ, αλήθεια... Στο υπήνεμο όμως έ...
  Μπορεί στην άνοδο να προσπεράσαμε τη βρύση με το Απίστευτο νερό, αλλά τώρα δέν μας γλύτωσε... Κατεβήκαμε και φουλάραμε τα παγουράκια που είχαμε μαζί. Στον Κώστα έδωσα τρία μπουκάλια απο νερό του 1,5 λίτρου για να έχει και στην Αθήνα την ανάμνηση ζεστή, ή... Κρύα! Πρίν καλά-καλά το καταλάβουμε περνάγαμε πάλι το παλιό γεφυράκι που χωρά ένα μόνο όχημα και φτάνουμε στο «Χάνι του Ηλία». Έ ρέ γλέντια, ή μάλλον... Φαγητά. Απο χωριάτικη σαλάτα και ξεροψημένο ψωμάκι μέχρι πανσέτα χοιρινή και μπιφτέκια για ενδιάμεσο σταθμό, όλα τα είχε ο μπαξές της Κυρίας εκεί. Μας βοήθησε κιόλας να βρούμε δωμάτιο για τον Κώστα σε μιά κοντινή κωμόπολη, μιάς και στο Μουζάκι δέν είχε λόγω... γάμων! Κοίτα να δείς γκαντεμιά... Ούτε μιά συνάντηση πλαγιάς δέν μπορεί να κάνει κανείς χωρίς να απειλείται η ακεραιότητα της εκδήλωσης απ’τα... Στέφανα !   Άψογη η κυρία καί στην μαγειρική αλλά καί στη συμπεριφορά... Την τρομάξαμε λίγο λέγοντας «Πεινάμε πολύ» μόλις είχαμε μπεί στο μαγαζί της και μάλιστα εξίμιση η ώρα το απόγευμα Σαββάτου, αλλά... αγάπες και φιλιά μέχρι το τέλος! Μιά χαρά δωματιάκι απο ότι μου είπε την Κυριακή το πρωί ο AirC, με 35 ευρώπουλα, τζάμι. Μόλις 10 χιλιόμετρα απ’το Μουζάκι στη μαγευτική Πύλη!  Τώρα άν με ρωτάτε άν βρήκε καμιά ντόπια εκεί για... ζεστασιά το βράδυ... δέν ξέρω άν απαντήσω. Εγώ πάντως στη θέση του θα έβρισκα και ελπίζω να μήν διαβάζει η Στέλλα το φόρουμ... !

Ο Επίλογος

  Είμαι κανονικά ο τελευταίος που θα εξυψώσω ή όχι το μέρος εκεί πάνω στα Άγραφα που απο ότι μάθαμε τελικά, οι ντόπιοι ονομάζουν «Βουτσικάκι». Είναι τα μέρη μου και τα λατρεύω, πετάω εκεί τα ανεμόπτερά μου που επίσης λατρεύω και δέν νομίζω να μπορώ πλέον χωρίς αυτά να ζήσω σωστά και όπως θα ήθελα. Συνδυάζοντας την αγάπη για πτήσεις πλαγιάς και την αγάπη για τη φύση, μας οδήγησε πρίν χρόνια να ανακαλύψουμε το λιβαδάκι εκεί πάνω και χαίρομαι που το ανακαλύψαμε πρίν τα 33 μου, ώστε να το χαρώ για καμιά 40αριά χρόνια ακόμη...  (Αισιόδοξε).  Δική μου ευχή είναι να ανακαλύψουμε και άλλα τέτοια μέρη στην Ελλάδα, να τα μοιραστούμε με όλους και να πηγαίνουμε εκεί για πτήσεις, έστω και μία φορά το χρόνο. 
  Πρέπει να θυμόμαστε ότι άν ενωθούμε μπορούμε τα ΠΑΝΤΑ να καταφέρουμε, ενώ ο καθένας απο μόνος του ίσως και να πηγαίνει τα πράγματα πίσω... Στον κάμπο γεννήθηκα και εκεί απογείωσα το πρώτο μου μοντέλο, αλλά να πάρει... Θα ήθελα απ’την πλαγιά να πέταγα πρώτα. Σπάω πρώτος τα καβούκια, τα τσόφλια και τα σίδερα και σας προσκαλώ όλους να αναπνεύσετε καθαρό και Ελεύθερο αέρα πάνω στα βουνά του δήμου Αγράφων. Δέν είμαι απο εκεί, αλλά να πάρει... Θα ήθελα να είμαι.

Με Ανεμοπορικούς, ΣΤΑΜΠερμάν χαιρετισμούς,
Γαδετσάκης Απόστολος (aka DeltaMan)

[megasmbg]

Και μετά από τη σύντομη περιγραφή του Deltaman παραπάνω....!!! Και το απίστευτο βιντεάκι του Κώστα ακόμα πιο πάνω...!!!
Θα ήθελα να επιβεβαιώσω ότι όλα τα προηγούμενα ισχύουν..!!!!!!!!!!!   (Ακόμη και οι πανσέτες με τα μπιφτέκια!!!!!!!!! Τα τεντώσαμε!!!!!!!!!!!)
Η πλαγία και το μέρος γενικότερα ήταν ΜΑΓΕΥΤΙΚΟ με ατελείωτο αέρα και φοβερή θέα!!! Δεν πίστευα ότι υπήρχε πρόσβαση σε τέτοιο μέρος πραγματικά....!!!!!!!!!!!!!
Άντε και του χρόνου...!!!!!! Αν και πιστεύω ότι με την πρώτη ευκαιρία θα ξαναανέβω.......!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[alex r/c]

Α! ωρε! ωραία πράγματα!!! ζήλεψα.....
οι οικογενειακές υποχροεώσεις του ΣΚ δεν μου αφησαν περιθώρια να έρθω
Παρακολουθώ πάντα τις συναντήσεις σας απο το forum και πάντα έχω στο μυαλό μου τις συντήσεις σας εκεί.
Την επόμενη φορά θα το παλέψω! και ελπίζω να τα πούμε απο κοντά!
 

[ilias]

λυπαμαι Αποστολε που φετος δεν μπορεσα να ερθω

Χαιρομαι που το ευχαριστηθηκατε

Η περιγραφη σου ηταν τελεια

Ελπιζω τα ιδια και του χρονου

[DeltaMan]

Άλεξ και Ηλία σας ευχαριστώ.

Δέν μπορώ ακόμη να καταλάβω γιατί Δέν έρχονται οι ΑΝΕΜΟΠΟΡΟΙ στα βουνά για πτήσεις. Ειλικρινά σταματάει το μυαλό μου. Δέν πειράζει όμως. Θα συνεχίζουμε την προσπάθεια. Άλλωστε δέν γίνεται να κάνω πίσω. Θα ήταν σάν να απαρνιέμαι τον ίδιο μου τον εαυτό, και αυτό Δέν είναι αποδεκτό...

Άλεξ, η μόνη διαφορά σου με τον Ηλία είναι ότι εκείνος... Ξέρει τί χάνει γιατί έχει ξαναέρθει... 
Ηλία, ειλικρινά φέτος ήταν το κάτι άλλο... Αέρας τέλειος και μιά προσγείωση... απίστευτη. Μα καλά, ακόμη δέν καταλαβαίνω αυτό το χορταράκι πώς ήταν έτσι φέτος ρέ παιδί μου... Τέλειο !!

Δείτε και τη δική μου προσφορά, όσο μπόρεσα να προσφέρω δλδ σε οπτικοακουστικό υλικό...
http://www.greekwings.gr/HTML/PHOTOS/Hmerologio/2010/STAMP_25June2010.htm 

DM

[ilias]

Αποστολε ξερω τι χανω και λυπαμαι που δεν ηρθα

Σκεψου οτι την δευτερη φορα που αναβληθηκε λογω καιρου ειχα παρει και 2 μερες αδεια απο την δουλεια.

Δυστυχως την τριτη φορα ειχα κλισει οικογενειακες διακοπες και δεν μπορουσα να κανω πισω


Ελπιζω του χρονου να τα καταφερω

[DeltaMan]

 Του χρόνου Ηλία μου με Υγεία... Την υγειά μας νά 'χουμε και απο Πτήσεις, ούούού....