Aeromodelling GR

Από καιρό ήθελα να ανοίξω ένα θέμα με τον αερομοντελισμό όπως τον γνωρίσαμε εμείς οι παλαιότεροι. Τώρα, και με αφορμή τη συζήτηση για κανονισμούς, ασφάλειες, όρια, απαγορεύσεις και καλύψεις η ανάγκη έγινε μεγαλύτερη.
Λίγο η νοσταλγία λοιπόν, λίγο και οι εποχές που έρχονται, το θέμα απόκτησε τίτλο «Τα χρόνια της αθωότητας»
Για να μη γίνει παρεξήγηση δεν ωραιοποιούμε το παρελθόν. Η νοσταλγία έχει σχέση με το συναίσθημα και όχι τη λογική.
Οι πηγές θα είναι το διαδίκτυο και παλιά αερομοντελιστικά περιοδικά που μου προσέφερε ο Jkon τον οποίο ευχαριστώ και από εδώ. Τα θέματα δεν θα ακολουθούν ιστορική η άλλη σειρά. Θα είναι σχεδιάκια από κατασκευές, διαφημίσεις, φωτογραφίες και ότι άλλο προκύψει.
Το θέμα είναι ανοικτό για όλους, και ιδιαίτερα τους παλιούς, φυσικά.
Ελπίζω ότι και οι νεώτεροι θα βρουν κάποιο ενδιαφέρον.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με μια μεγάλη μορφή του αερομοντελισμού και εφευρέτη του Control Line, τον Jim Walker.
Στις φωτογραφίες εμφανίζεται μια σελίδα από το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του C/L και διαφήμιση του Fireball (1940)
Για περισσότερες πληροφορίες: Jim Walker &  The American Junior Aircraft Company (http://www.americanjuniorclassics.com/index.html)

Περιοδικό American Modeler, τεύχος Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου 1964

Γελοιογραφία: Radio...Si, Control...No

Περιοδικό American Modeler, τεύχος Μαΐου 1960

Ολοσέλιδη διαφήμιση του America's Hobby Center

Περιοδικό American Modeler, τεύχος Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου 1964

Παρουσίαση και τεστ της πρώτης κινέζικης μηχανής μαζικής παραγωγής

Πρόκειται για το μοντέλο Silver Swallow 2,47ccm, και σε έγχρωμη φωτο από την συλλογή μου.

Καλησπέρα κι απο μένα. Μια μηχανούλα, όμορφη μα πολύ-πολύ δύστροπη (ακόμα έχω τα σημάδια στα δαχτυλά μου απο την προπέλα). Η black widow 0.49 της Cox. Για τους νέους αλλά και τους παλιότερους (που έχουν ξεχάσει, πως φτιάχνονται τα κάυσιμα).

Αυτή ήταν η δική μου πρώτη μηχανούλα Cox .049 απο ενα μοντέλο (δέν θυμάμαι ποιό ήταν) Control Line 20 χρόνια πρίν.

Όπως ανάφερε και ο προηγούμενος φίλος πολύ δύστροπη μηχανή στο άναμα και τη ρύθμιση.

Περιοδικό Model Airplane News (M.A.N.), τεύχος Μαρτίου 1965

Διαφήμιση του Nobler (kit)

Στη δεύτερη φωτογραφία: Τατόι '72. Αρκετά Nobler κατασκευασμένα από σχέδια του Jkon.

Περιοδικό American Modeler, τεύχος Ιουλίου/Αυγούστου 1964

Ιδέα για κατασκευή απορριπτώμενης βόμβας.

Η βόμβα γεμίζει με αλεύρι!
Όταν χτυπήσει το έδαφος, ο επικρουστήρας σπρώχνει το έμβολο που συμπιέζει το αλεύρι αναγκάζοντας τη βόμβα να ανοίξει στα δύο και να απελευθερώσει ένα άσπρο σύννεφο!

Περιοδικό American Modeler, Νοέμβριος 1960

Διαφήμιση της Cox

Στη δεύτερη φωτογραφία: Μια ιδέα από το sketchbook (American Modeler, Απρίλιος '60) για να μπορεί να πετάει και ανάποδα.

Περιοδικό Flying Models, τεύχος Αυγούστου 1955

Εξώφυλλο

Aπό το ίδιο τεύχος, ιδέα για split rudder.

Σχετικό θέμα είχε παρουσιαστεί και στο aeromodelling.gr πριν από λίγο καιρό: Το split rudder του Παναγιώτη Σοφού (https://www.aeromodelling.gr/ForumS/index.php?topic=11638.0)

Περιοδικό American Modeler, τεύχος Σεπτεμβρίου 1960

Το κύκλωμα του πομπού και του δέκτη της τηλεκατεύθυνσης Rangemaster 2AP

Περιοδικό Model Airplane News, τεύχος Μαρτίου 1965

Διαφήμιση της Futaba

Χρόνια αθωότητας αλλά και άγνοιας  :(

Περιοδικό American Modeler, τεύχος Ιουλίου/Αυγούστου 1964

Κατασκευή horn από κόντρα πλακέ. Στις οδηγίες διαβάζουμε ότι πρέπει να αλείψουμε την epoxy με το δάκτυλο.

evan με πρόλαβες...κάτι τέτοιο σκεφτόμουν όταν έγραψα το σχόλιο στους κανονισμούς. Τι μας θύμισες...

Πρώτο τεύχος περιοδικού αερομοντελιστής το 1986 και .... δυο διαφημίσεις του που εμένα αλλά και πολλούς άλλους σημάδεψαν την πορεία μας στο μοντελισμό ::)

 ::)

Ολα τα τεύχη υπάρχουν σε PDF για download.

"Ο αερομοντελιστής", περιοδικό της Ε.Α.Α (https://www.aeromodelling.gr/ForumS/index.php?page=94).

Κατάλογος Graupner FSP 1959

Αρκετά από τα μοντέλα φαίνονται στη δεύτερη φωτογραφία: 1964, επίδειξη της Ε.Α.Α. στο Τατόι

Λίγα απο αυτά που μου έχουν μείνει και έμένα απο εποχή γύρω στο '80 .
Δύο δέσμια και ένα cox  corsair δεν υπάρχουν πιά .

Μία σελίδα απο τον κατάλογο της pilot toy '81,οικόνα απο το σχέδιο του ενός δέσμιου, και ένα μοντέλο που θυμάμε απο εκαίνη την εποχή στου Μακρυγιάννη ο "ΠΗΓΑΣΟΣ" εκπεδευτικό .

Αγαπητέ geoli,
προσπάθησα να σου στείλω pm αλλά μου βγάζει error.
Σε παρακαλώ στείλε μου εσύ ένα pm, ή πάρε με τηλέφωνο στο 6932-479500.

Ευχαριστώ

Τον καιρό εκείνο τον παλιό...

Όλα τα υλικά τα προμηθευόμαστε από το πρατήριο της ΕΑΑ. Η ΕΑΑ τα εισήγαγε ατελώς, συνήθως από τη Γερμανία (Graupner) και τα διέθετε στα μέλη της.
Σύμφωνα με τον εσωτερικό κανονισμό της ΕΑΑ οφείλαμε να ακολουθήσουμε συγκεκριμένη σειρά κατασκευών. Στην συνέχεια προσκομίζαμε τα μοντέλα μας στα εντευκτήρια της ΕΑΑ και η Τεχνική Επιτροπή τα ήλεγχε.
Εαν η κατασκευή περνούσε την εξέταση είχαμε το δικαίωμα να αγοράσουμε υλικά για την επόμενη κατασκευή σύμφωνα με το πρόγραμμα. Αλλιώς έπρεπε να το διορθώσουμε σύμφωνα με τις παρατηρήσεις και να επιστρέψουμε το επόμενο Σάββατο για επανέλεγχο.
Το 1968, το αντικείμενο του πόθου ήταν μια OS Pet II, 1.62cc. Η τιμή της ήταν 84 δρχ. Την έβλεπα εδώ και μήνες αλλά δεν μπορούσα να την αποκτήσω αν δεν περνούσα με επιτυχία τα προηγούμενα στάδια.
Είχα κατασκευάσει τα τρία πρώτα μοντέλα σύμφωνα με τον κανονισμό, είχα υποστεί και το εξωνυχιστικό έλεγχο της "Γερουσίας" όταν, επιτέλους, μου επετράπει να την αποκτήσω.
Πηγαίνω στον Απόστολο, την κατεβάζει από το ράφι, την πιάνω στα χέρια μου και μου λέει: Ξέρεις η τιμή άλλαξε. Κάνει 105 δρχ.
Αυτό ήταν ΤΟ σοκ!
Χρειάστηκε να περάσουν άλλες τέσερις εβδομάδες για να μπορέσω να συγκεντρώσω τις 21 δρχ που μου έλειπαν...

Στις φωτογραφίες απόσπασμα από τον εσωτερικό κανονισμό της ΕΑΑ και η O.S. Pet II (http://www.osengines.com/history/ostimeline02.html)

Η ιστορία (ίσως) διδάσκει ότι οι δυσκολίες δεν είναι εμπόδιο όταν υπάρχει θέληση.
(Χρήσιμο δίδαγμα για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και σήμερα οι αερομοντελιστές της Αθήνας.)

Ενα από τα μέλη της "γερουσίας" που ήλεγχε τις κατασκευές ήμουν και εγώ.

Μη ντρέπεσαι evan ... είπαμε "διαφάνεια".

Αλήθεια εκείνα τα χρόνια τι βαθμό αξιοπιστίας είχαν οι κινητήρες για τα μοντέλα και γενικά όλα τα μοντελιστικά σύνεργα?
συγκρίνοντας με τη σημερινά, τα οποία καθημερινά αντιμετωπίζουμε προβλήματα, η εικόνα που λαμβάνουμε εμείς οι νεώτεροι είναι ότι πρέπει να τραβάγατε μεγάλη ταλαιπωρία.

Τους υπόλοιπους δεν θυμάμαι...

Φίλε katsaou, εγώ πετούσα αποκλειστικά control line.
Αν λάβουμε υπ'όψη την έλλειψη πληροφόρησης, το νεαρόν της ηλικίας μας και την άγνοια που επικρατούσε μπορούμε να πούμε ότι οι μηχανές ήταν εξαιρετικά αξιόπιστες.
Τα συνηθισμένα προβλήματα ήταν:
1. Δυσκολία στην εκκίνηση. Δεν υπήρχαν starter και συχνά οι μπαταρίες για το μπουζί μας εγκατέλειπαν. Στην αρχή χρησιμοποιούσαμε ξηρά στοιχεία (Berec). Αργότερα πηγαίναμε σε ηλεκτρολογεία αυτοκινήτων και κόβαμε ένα στοιχείο από εξάβολτες ή δωδεκάβολτες μπαταρίες αυτοκινήτων. Για να τις φορτίσουμε χρησιμοποιούσαμε αυτοσχέδια τροφοδοτικά με ανορθωτές σεληνίου με ψύκτρα.
2. Κακό καύσιμο. το κατασκευάζαμε μόνοι μας με μεθανόλη και καστορέλαιο που αγοράζαμε από φαρμακαποθήκες της οδού Βύσσης. Συχνά η μεθανόλη περιήχε μεγάλες ποσότητες νερού.
3. Από κακή χρήση συχνά κλωτσούσαν οι βόλτες του μπουζί. Τρέχαμε στον Κόλια να μας ανοίξει καινούργιες βόλτες.
4. Επειδή συνήθως πετούσαμε σε τσιμέντο ή άσφαλτο, τα σπασίματά μας συνοδευόντουσαν συχνά από στραβωμένους άξονες. Και εδώ η επέμβαση του Κόλια ήταν απαραίτητη.
5. Από υπερβολικό σφύριγμα είχαμε υπερθέρμανση των μηχανών (μέχρι να μάθουμε). Υπερθέρμανση είχαμε και όταν δεν υπήρχε καλή κυκλοφορία του αέρα μέσα στα κόουλ των μοντέλων μας.
6. Επειδή δεν είχαμε τα κατάλληλα εργαλεία, συχνά καταστρέφαμε τις σταυρόβιδες τωνν κινητήρων. Αργότερα εμφανίστηκαν οι βίδες allen και ησυχάσαμε.

Τα μοντέλα συνήθως ήταν κατασκευασμένα από εμάς πάνω σε σχέδια που βρίσκαμε στα περιοδικά και μεγεθύναμε. Αγοράζαμε μπάλσα, χαρτί επικάλυψης και ρόδες από το πρατήριο την ΕΑΑ, ατσαλόσυρμα από τον Ρέππα και κόντρα πλακέ από το ξυλουργείο της γειτονιάς. Πιο σπάνια αγοράζαμε σχέδια από τον θείο Γιάννη ή κιτ από το πρατήριο της ΕΑΑ. Οι πιο εύποροι χρησιμοποιούσαν βερνίκια, χρώματα και άλλα υλικά του Graupner. Εμείς βερνίκι nitrolac και για βάψιμο τρόμπα του φλιτ.
Όσον αφορά την ποιότητα των μοντέλων, αυτή ήταν αποτέλεσμα της κατασκευής μας. Όσο πιο προσεκτική ήταν η κατασκευή τόσο πιο ίσιο ήταν το φτερό, μικρότεροι οι τζόγοι, πιο μαλακές οι κινήσεις κ.ο.κ.

Στη πρώτη φωτογραφία, χειμώνας του'71 στο Τατόι. Κρύο, γάντια και εκκίνηση με το χέρι.
Στη δεύτερη φωτογραφία, ανορθωτής σεληνίου

Πολλά από αυτά που λες τα έχω δει ή ζήσει ή τα θυμάμαι (καθότι λίγο νεότερος).

Αυτό με την τρόμπα του φλιτ όμως, πρώτη φορά το άκουσα  ;D ;D ;D
Αλήθεια, πόσοι εδώ μέσα να ξέρουν τι είναι η τρόμπα του φλιτ??

Keep walking!

Βαγγέλης

Aν και κατα πολυ νεοτερος το προλαβα το φλιτ! Αν θυμαμε καλα ηταν εντομοκτονο και η τρομπα του ηταν σαν μια ποδηλατου που βιδωνε επανω το δοχειο με το υγρο. Τωρα τι αποτελεσμα που θα ειχει το βαψιμο με αυτη την τρομπα...

απ οτι βλεπω...ηταν τα πετρινα χρονια του μοντελισμου....αλλα παρ ολα αυτα η εμπειρια που αποκομισατε ειναι ανεκτιμητη...

Το φλιτ... :laugh: :laugh: :laugh: ετυχε και εκανα και γω χρηση...αλλα οχι για βαψιμο,καθε μεσημερι το επερνα απο την γιαγια μου για να φλιταρω τις μυγες.... :laugh: :laugh: :laugh: :laugh:

ιεροτελεστια μπορω να πω....ασε που το αρωμα του φλιτ ηταν το κατι αλλο... >:( >:( >:( >:( >:( >:(

Οπως όλα τα εντομοκτόνα έτσι και το φλιτ έχουν δυσάρεστο άρωμα.  >:(
Είχαν και στα κουρεία κάτι παρόμοιο με το φλιτ που αντί για τρόμπα είχαν φούσκα, αυτό
τουλάχιστον φίλε μου μύριζε πολύ ωραία γιατί ψεκάζανε κολόνια.  :thumbs up: :D 
Εμείς τα χρησιμοποιούσαμε τα φλιτ και σαν παιχνίδι, τα κάναμε νεροπίστολα.  :D ;D
Να είσαι καλά φίλε evan που μας θύμισες παλιά και ωραία χρόνια.  :thumbs up:

B.E.R.E.C. = British Ever Ready Electrical Company

1. Διαφήμιση της Berec
2. Μπαταρία 1.5V Νο.6
3. Διάφορες μπαταρίες για σύγκριση μεγέθους

Μπα, μάλλον τώρα είναι τα πέτρινα χρόνια.  :(

Η ΕΑΑ είχε εντευκτήρια στην οδό Ακαδημίας 27Α σε χώρο που της παραχωρούσε το Μετοχικό Ταμείο Αεροπορίας.
Ήταν σημείο συγκέντρωσης, ανταλλαγής γνώσεων και πληροφορίας. Η ΕΑΑ διοργάνωνε εκπαιδεύσεις και σεμινάρια. Κάθε Κυριακή ξεκινούσε λεωφορείο της Πολεμικής Αεροπορίας από την οδό Τοσίτσα και μας πήγαινε στο Τατόι.
Στο Τατόι είχε παραχωρηθεί χώρος, στο βόρειο μέρος του διαδρόμου, όπου πετούσαμε. Το μεσημέρι επιστρέφαμε με το ίδιο λεωφορείο.
Αργότερα κατασκευάστηκε και ειδικός χώρος για control line ο οποίος υπάρχει ακόμη. Εκεί έγινε και η εκδήλωση C/L της ΕΑΑ το Δεκέμβριο του 2005.   

Τατόι '73. Φαίνεται και το λεωφορείο της Π.Α.

(https://www.aeromodelling.gr/album/albums/userpics/T%E1%F4%EF%E9%2073%20001.jpg)

Τατόι, Δεκέμβριος '05. Δύο φωτογραφίες από την εκδήλωση Control Line της EAA

(https://www.aeromodelling.gr/album/albums/userpics/tatoi%20412d.JPG)

(https://www.aeromodelling.gr/album/albums/userpics/tatoi%20412h.JPG)

αυτό, ε?

BEREC ... αν και μικρότερος, τι μου θύμισες...

gkan

φίλε geoli νομιζω οτι ο πήγασος που πούλαγε ο μακρυγιάννης ήταν απο μπλέ φόαμ οχι χτιστή μπάλσα.
αρκετή δίεδρος και ελαστικότητα στο φτερό...
ήταν το πρώτο μου 3 κάναλο  τηλεκατευθυνόμενο και το είχα παρει απο τον αήμνιστο Χρήστο....
στην Γεναδιου αν θυμάμαι καλα..
ευτυχισμένες στιγμές ακομα θυμαμαι τις χαρακιές στα δάχτυλα απο τις προπέλες μεχρι να ανακαλύψω το πλαστικο προστατευτικο....
θυμάμαι και προχωρημένες καταστάσεις με αντλία καυσιμου απο μοτέρ υαλοκαθαριστηρων με μεταλικα γραναζια τησ VDO...

1968 - Έκθεση αεροπλάνων στο Ζάππειο.
Μερικά από αυτά αποτέλεσαν εκθέματα του Πολεμικού Μουσείου, που εγκαινιάστηκε επτά χρόνια αργότερα (1975).

(Φωτογραφίες με Kodak Instamatic 104 (http://www.camerapedia.org/wiki/Kodak_Instamatic_104))

Storch ειναι αυτο κατω δεξιά?Υπάρχει πουθενα τωρα?

Πίσω στο θρανίο! Μετά το Πάσχα έχει τεστ εφ'όλης της ύλης

http://www.airliners.net/photo/Piper-PA-18-150-Super/1647658/L/&sid=d2107916862682899d881c166a7b6abc (http://www.airliners.net/photo/Piper-PA-18-150-Super/1647658/L/&sid=d2107916862682899d881c166a7b6abc)

Για Piper to "κόβω" Δημήτρη...

Η στρατιωτική του έκδοση (L4 Grasshopper αν θυμάμαι καλά)

Βαγγέλης

Καλα ντε, μη βαρατε ενα λαθος εκανα, Πασχα ερχεται!!! :laugh:

Αυτός ο Έναn,είναι πολύ αυστηρός!!!!Καλο Πάσχα,σε όλους.

Σε μυστήριες και περίεργες χρονιές έγιναν όλα τα παραπάνω  :worry:

Σχετικά με το αεροπλάνο που ήταν στην έκθεση του Ζαππείου το 1968.

Σίγουρα είναι Piper, μάλλον πρόκειται για ένα από τα πολλά L-21 (η στρατιωτική έκδοση του PA-18) που έδωσαν οι ΗΠΑ στην Ελλαδα, μερκά από αυτά πήρε και η Αερολέσχη Αθηνών. Η έκδοση αυτή είχε κινητήρα 95 ίππων, παράθυρα έως το χείλος εκφυγής του φτερού, και δεν είχε φλαπς.

Περισσότερα εν καιρώ....

Δεν έχεις άδικο. Η εφηβεία μας σημαδεύτηκε από τη σκοτεινή επταετία και τα φοιτητικά μας χρόνια από τα όνειρα της μεταπολίτευσης. Αυτό όμως είναι θέμα για άλλη συζήτηση...

1976, Οκτώβριος: Εκπομπή για τον αερομοντελισμό στην Κρατική Τηλεόραση.

Φωτογραφία από ασπρόμαυρη τηλεόραση NEC 17" με Nikkormat FTN (http://www.camerapedia.org/wiki/Nikomat/Nikkormat_FTN).
Εμφάνιση στο δικό μας σκοτεινό θάλαμο όπου περνούσαμε ατελείωτες ώρες.

Ασε τις υπεκφυγές και δώσε ονόματα!!
 8) 8)

Βαγγέλης

Πρώτη φωτογραφία: Αριστερά καλεσμένοι της εκπομπής, στο κέντρο ο Χρήστος Αληγιάννης, ο Τάκης Παπαθεοδώρου και ο υπογράφων. Δεξιά οι παρουσιαστές της εκπομπής.
Στη δεύτερη ο υπογράφων και στη τρίτη οι παρουσιαστές της εκπομπής των οποίων τα ονόματα δεν έχω σημειώσει.  :(

Στην πρώτη φωτογραφία φαίνονται επίσης το Tauri (thnx jkon) του Τάκη και το Nobler του Χρήστου.

1976, Σχοινιάς: ο Τάκης Παπαθεοδώρου, με το Tauri. Τον βοηθάει ο Ντίνος Κωνσταντινίδης, που διετέλεσε και Διοικητής της Υ.Π.Α. πρόσφατα.
Ο Τάκης εγκαταστάθηκε στις Η.Π.Α. και ζει μόνιμα εκεί.

(https://www.aeromodelling.gr/album/albums/userpics/schinias%2076a.jpg)

Το Tauri λίγο αργότερα  :(

(https://www.aeromodelling.gr/album/albums/userpics/schinias%2076b.jpg)

Εκεί γύρω στο 75 -'76 γίνεται μια σημαντική αλλαγή.  Ο Μακρυγιάννης που έχει βιβλιοπωλείο στον Πειραιά κάνει εισαγωγή και αφιερώνει ένα μέρος του καταστήματος του στον αερομοντελισμό. Τα είδη περνούν από τελωνείο και πληρώνονται δασμοί της τάξεως του 100% γιατί χαρακτηρίζονται παιχνίδια.
Η ΕΑΑ χάνει την απαλλαγή από τους δασμούς. Όλα τα μοντελιστικά είδη ακριβαίνουν υπερβολικά. Το Τατόι δεν εξυπηρετεί τα τ/κ μοντέλα που έχουν αρχίσει να πληθαίνουν και ψάχνουμε για άλλους χώρους. Πετάμε στο γκολφ, την Πάχη και το Σχοινιά. 
Στην ΕΑΑ επικρατεί η άποψη ότι τα καταστήματα θα πωλούν τα υλικά και θα προτρέπουν τους πελάτες να γραφτούν στην ΕΑΑ η οποία θα παρέχει την εκπαίδευση. Η άποψη ότι η ΕΑΑ πρέπει να συνεχίσει να παρέχει υλικά στα μέλη της μειοψηφεί (και για να μη βρεθεί σε ανταγωνιστική θέση με τα καταστήματα). 
Με μοντέλα ακριβά και ανάγκη μεταφορικού μέσου, ο αερομοντελισμός αρχίζει να δυσκολεύει και να απευθύνεται σε άλλο κοινό. Ένας μαθητής με το χαρτζιλίκι του δεν θα μπορέσει να ασχοληθεί με το χόμπι αυτό (ίσως μέχρι σήμερα)
Αρκετοί από εμάς απομακρύνονται αφενός λόγω του κόστους αλλά και λόγω των υπόλοιπων συνθηκών: Τέλος της φοιτητικής ζωής, στράτευση, σπουδές στο εξωτερικό, οικογένεια και άλλα.

Οι εποχές αλλάζουν...

1η φωτογραφία Πάχη ΄75: Κ. Λάμπρου, Γ. Σεβαστός(+)

(https://www.aeromodelling.gr/album/albums/userpics/%D0%E1%F7%E7%207-75%20%EC%E5%20%D3%E5%E2%E1%F3%F4%EF.jpg)

2η φωτογραφία Σχινιάς '76: Ε. Μιχαηλίδης, Χ. Αλιγιάννης

(https://www.aeromodelling.gr/album/albums/userpics/Spata%20_76.jpg)

Άπό όσο μπορώ νά θυμηθώ ό Πήγασος ήταν όντως άπό μπλέ φόαμ.
Μάλιστα  ό κ. Μανώλης Μητσιάς πού τότε,νομίζω κάπου στό 1980,έμφανιζόταν στήν θεσσαλονίκη είχε
άγοράσει ένα άπό τόν Βύρωνα καί τού είχα κάνει τά 2-3 πρώτα μαθήματα.
Μετά γύρισε στήν Άθήνα καί ύποθέτω ότι δέν συνέχισε.

Είναι απαραίτητο ένα τέτοιο thread σε αυτό το forum....

Ο Evan έδωσε σημαντικότατες πληροφορίες για την εξέλιξη του hobby μας στην Ελλάδα και εφόσον δεν τις γνώριζα κατάλαβα τώρα γιατί έμαθα να πετάω το 2004 όταν από το 1982 (10 χρονών τότε) πραγματικά ποθούσα όσο τίποτε άλλο εκείνο τον καιρό να αποκτήσω, να χτίσω και να μάθω να πετάω ένα αερομοντέλλο.

Χαρακτηριστικά θυμάμαι έντονα όταν η μητέρα μου μας πήγαινε με την αδελφή μου και τους τότε φίλους μου στο ΣΙΝΕΑΚ στην Πλ. Κοράη στον Πειραιά, εγώ ενθουσιαζόμουν όχι τόσο για το σινεμά που θα πήγαινα αλλά κυρίως για το ότι θα είχα την ευκαιρία να χαζέψω πάλι την βιτρίνα του Μακρυγιάννη με ένα Lama και κάποια άλλα μοντέλα που κατά καιρούς είχε κρεμασμένα στη βιτρίνα του.

Τα εκπαιδευτικά, παρά την χαρακτηριστική τους εμφάνιση έδειχναν τότε τέλεια scale κάποιων φανταστικών αεροπλάνων που έφτιαχνα και πετούσα νοερά αφού όταν ήξερα ότι χρειαζόμουν γύρω στις 35000 δρχ. για να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα έκανα και τις πρώτες μου ανώμαλες προσγειώσεις. Πάλι νοερά...

Το 1984 πλέον απέκτησα το πρώτο μου ΚΙΤ, ένα 0.10άρι Taurus που μου έφερε από Ισπανία ο πατέρας μου αφού κι αυτός δεν γνώριζε τι έπρεπε να πάρω για να ξεκινήσω. Το έφτιαξα (ε ρε στοκάρισμα που έπεσε τότε...) αλλά το όλο "project" σκάλωσε στην αγορά τ/κ. Κινητήρα βρήκα από μία άκρη που έιχε ένας θείος μου κλπ. κλπ. έναν μεταχειρισμένο Thunder Tiger 0.15.

Το αεροπλάνο πέταξε ποτέ. Έμεινε φτιαγμένο, με επίστρωση ρυτίνης στο ύφασμα των φτερών του (όχι monokote). Με τον καιρό και με τα πέρα-δώθε τελικά κατέληξε κομμάτια σε κλουβιά καναρινιών, αφού φάνηκε πιο χρήσιμο εκεί γιατί τα χείλη προσβολής των φτερών βόλευαν ιδιαίτερα τα κανάρια στις απο/προσγειώσεις τους μέσα στα κλουβιά τους.

Η απογοήτευση μεγάλη αλλά ήταν μάλλον προετοιμασία για αυτές που θα ακολουθούσαν. Το πρώτο Cardinal 0.10 της Kyosho με επιτέλους την πρώτη τ/κ μία Sanwa 4κάναλη σε 72 MHz ΑΜ και έναν OS max 0.10 FP (εννοείται με κουζινέτο), έγινε κομμάτια σε ένα οικόπεδο στην Μαλακάσσα που μετά από πολύ ψάξιμο βρέθηκε και έγινε χώρος πτήσης. Ακολούθησαν άλλα 4 αερομοντέλλα έτσι. Όμως παρ'όλες τις απογοητεύσεις περνάγαμε καλά.

Πάλεψαν η απογοήτευση με την χαρά της ενασχόλησης με το hobby αυτό. Η μάχη στις μικρές ηλικίες και χωρίς υποστήριξη είναι άνιση. Αλλά όταν μάθεις να πετάς εκεί αντιστρέφονται όλα....


Εμ, τα χρόνια της αθωότητας που λέγαμε.... :thumbs up: