...........εχω δει παρα πολλες φορες την εκφραση που εχει καποιος που πεταει για πρωτη φορα με ελικοπτερο και ειναι στην αιωρηση
Μιας και το έφερε η κουβέντα.
Το Ε/Π κατασκευάστηκε για να κάνει αιώρηση. Άρα ένα μοντέλο σε κλίμακα θα πρέπει να κάνει και αυτό το ίδιο καλά.
Έτσι λοιπόν ένα ιδανικό/τέλειο μοντέλο Ε/Π, θα πρέπει (όπως το καταλαβαίνω εγώ με το δικό μου φτωχό μυαλό) να μπορεί να ικανοποιεί τις παρακάτω απαιτήσεις :
- Nα μπορεί να κάνει αιώρηση διατηρώντας την ίδια θέση κάθετου άξονα στροφείου, αλλά και ύψος ακόμη και με ένταση 4 μποφώρ, γυρνώντας το Ε/Π στις τέσσερις διευθύνσης του ορίζοντα.
- Να εκτελεί σε συνθήκη FFF ευθύγραμμη πορεία χωρίς να χάνει ή να κερδίζει ύψος/ταχύτητα και αυτό χωρίς διορθώσεις από τον χειριστή του.
- Να εκτελεί τους βασικούς ακροβατικούς ελιγμούς (stall turn, roll, loop) χωρίς την ανάγκη μίξης.
- Να έχει την αίσθηση του "βαρύ", αλλά και του "ελαφρύ" Ε/Π, όταν αυτή χρειάζεται.
- Να μη δείχνει σημάδια κόπωσης από την λειτουργία/χρήση του και η ανοχές του να παραμένουν αυτές που οφείλουν να είναι.
- Να έχει την ίδια πτητική συμπεριφορά ακόμη και σε θερμοκρασίες κοντά στους 40 βαθμούς.
Όλα τα παραπάνω πρέπει να ικανοποιούνται μέσω μηχανολογικών σχεδιαστικών λύσεων και χωρίς την χρήση ηλεκτρονικών βοηθημάτων (stabilazer κλπ).
Το μηχανολογικό setup πρέπει να προηγείται του ηλεκτρονικού.Επειδή φυσικά δεν υπάρχει αυτό το τέλειο (ή αλλοιώς ιδανικό) Ε/Π, θα πρέπει λογικά να είναι αυτό που πλησιάζει περισσότερο όλα τα παραπάνω.