Στην μνήμη του δολοφονημένου μαθητή του Αλέξανδρου

Ας ξεχάσουμε για λίγο τα στροφεία και τις μπάλσες μας και ας θυμηθούμε τι συνέβη τον Δεκέμβρη του '08
Στις 6 Δεκέμβρη είναι η μαύρη επέτειος για το αδικοχαμένο ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ
Σε όλα τα 15μελή των σχολείων υπάρχει "πυρετός" και ετοιμάζουν εκδηλώσεις στην μνήμη του Αλέξανδρου
Το μόνο που δέν θέλω είναι να "θαφτεί" απο τα ΜΜΕ ασχολούμενοι δήθεν με τα δημοσιονομικά μας ελλείματα! ή με την εκλογή του Αντωνάκη!
Δεν πρέπει να το εκμεταλευτούν κάποιοι για να βρούνε αφορμή να κάψουν πάλι την Αθήνα
"Ας τιμήσουν όλοι τη μνήμη του αδικοχαμένου νεαρού με νέες διεκδικήσεις, νέους αγώνες, νέες μορφές κοινωνικής και πολιτικής συμμετοχής. Όχι με σπασίματα, καταστροφές, βία και μίσος" λέει χαρακτηριστικά ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης και συμφωνώ!!
Παρακάτω έχω ένα απο τους εκατοντάδες λόγους που ετοιμάζουν τα παιδιά μας στην μνήμη του Αλέξη!
Αμα υπάρχει τέτοια πάστα νεολαίας δέν με φοβίζει καθόλου το μέλλον μας
Ας τους ακούσουμε έχουν πολλά να πούν.....

Αξιότιμοι καθηγητές,
Αγαπητοί συμμαθητές,

Ως πρόεδρος του δεκαπενταμελούς συμβουλίου, καλούμαι σήμερα να πω δύο πράγματα για ό,τι έγινε στις 6 Δεκέμβρη ένα χρόνο πριν. Ελπίζω όσα θα ακουστούν να εκφράζουν και εσάς σε ένα βαθμό.
Η πληροφορία είναι η εξής και γνωστή σε όλους ∙ ένας αστυνομικός πυροβόλησε ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι στο κέντρο της Αθήνας με την δικαιολογία ότι αισθάνθηκε να απειλείται. Όσο απίστευτο και αν ακούγεται, δεν είναι κάτι καινούριο. Ακόμα και στις ταινίες του Hollywoοd συχνά παρακολουθούμε αστυνομικούς την ώρα της καταδίωξης κάποιου υπόπτου να μην διστάζουν να τον σκοτώσουν προκειμένου να τον συλλάβουν.
Τίθεται συνεπώς το ζήτημα του τρόπου διαπαιδαγώγησης των αστυνομικών καθώς οι άνθρωποι αυτοί εκπαιδεύονται όχι για να προστατεύουν το λαό αλλά αυτούς που έχουν την εξουσία. Προκειμένου λοιπόν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των τελευταίων καλούνται να στέκονται απέναντι από τον λαό, όταν αυτός διεκδικεί.
Η αστυνομική βία κατ΄επέκταση δεν είναι αποτέλεσμα παρά της βίας του ίδιου του συστήματος. Θύματά του δεν είναι μόνο ο Αλέξης Γρηγορόπουλος . Είναι και οι χιλιάδες των μεταναστών που κακοποιούνται, δολοφονούνται ή στην καλύτερη των περιπτώσεων διώκονται καθημερινά, οι χιλιάδες Έλληνες που ζουν εξαθλιωμένοι κάτω από το όριο της φτώχιας, οι άνθρωποι που δουλεύουν χωρίς δικαιώματα και με χαμηλούς μισθούς. Εμείς αλήθεια δεν ανήκουμε σε αυτούς; Δεν αναγκαζόμαστε προκειμένου να πετύχουμε να τρέχουμε όλη μέρα και τον λίγο ελεύθερο χρόνο που μας μένει να μην έχουμε την δυνατότητα να τον αξιοποιήσουμε όπως θα θέλαμε, ειδικά εμείς που μένουμε σε χωριά;
Βέβαια όσα ακολούθησαν πέρυσι το θάνατο του παιδιού και έτσι όπως προβλήθηκαν από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, δεν θεωρώ ότι αποτελούν τρόπο για να λυθούν τα προβλήματά μας. Μάλλον αποτέλεσαν αφορμή για ένταση της καταστολής ώστε και η παραμικρή αντίδραση να εμποδίζεται.
Λυπούμαστε ειλικρινά που ένα παιδί στην ηλικία μας δολοφονήθηκε με τέτοιο τρόπο, που στη θέση του θα μπορούσε να είναι ο καθένας μας ή τα δικά μας παιδιά αύριο. Γιαυτό αυτή η μέρα ας μην είναι μόνο μια μέρα μνήμης. Όσα έγιναν και όσοι χάνονται όπως χάθηκε ο Αλέξης τότε πρέπει να μας γεμίζουν με θυμό αλλά και πείσμα να αλλάξουμε το σύστημα αυτό που σκοτώνει ανθρώπους για να πλουτίζουν λίγοι.
Η αλλαγή θα γίνει με αγώνα και ας είναι αυτό μια υπόσχεση γιατί αν δεν αλλάξει κάτι σίγουρα θα συνεχίσουν να χάνονται ζωές όπως αυτή του Αλέξη.

Σας ευχαριστώ.