Ο τρόπος που λειτουργούν τα κάθετα διαφράγματα μέσα σε ένα απλό σιγαστήρα "εκτόνωσης", είναι να τον διαιρέσουν σε πολλά μικρότερα διαμερίσματα, ώστε η πίεση των αερίων να μειωθεί σταδιακά, άρα να μειωθεί περισσότερο και ο θόρυβος. Η καθυστέρηση αυτή στην έξοδο των αερίων, αυξάνει την θερμοκρασία του σιγαστήρα κατά πρώτον, και σίγουρα αυξάνει και τη θερμοκρασία λειτουργίας του κινητήρα κατά δεύτερον.
Υπάρχουν και παράλληλα διαφράγματα, τα οποία ορίζουν ένα μικρότερο σιγαστήρα, μέσα στον μεγάλο.
Οπως υπήρχαν (υπάρχουν

) διαφράγματα που δίνουν ελικοειδή κατεύθυνση στα καυσαέρια, για να αυξήσουν το μήκος της διαδρομής τους.
Το μυστικό είναι να ψύχεται ο σιγαστήρας, καλύτερα από τον κινητήρα, γιατί έτσι όταν κατεβαίνει η θερμοκρασία των καυσαερίων, μειώνεται και η πίεσή τους = θόρυβος.
Αυτό που συνέβη στους δύο κινητήρες του Γιάννη ίσως - λέω και πάλι "ίσως" - να έχει την εξής εξήγηση. Ανοίγοντας για καλά το διάφραγμα, στην ουσία άθροισε τους δύο υποθαλάμους σε ένα. Η θερμοκρασία των καυσαερίων δεν ελαττώθηκε νωρίς, άρα διατήρησε μεγαλύτερο όγκο την στιγμή που έφθασε στην τελική τρύπα εξόδου,
με αποτέλεσμα την αδυναμία εξαγωγής στον ίδιο χρόνο της ίδιας μάζας, άρα την υπερθέρμανση του κινητήρα. Στην περίπτωση αυτή χρειάζεται διεύρυνση και της τελικής οπής εξαγωγής. (Οπως ρώτησε ο Αργύρης)
Μία άλλη εξήγηση, για το συμβάν, είναι ίσως και η εξής: Ανοίγοντας τις τρύπες γου διαφράγματος, τα καυσαέρια, έβγαιναν ευκολώτερα, άδειαζε καλύτερα ο θάλαμος και γέμιζε με περισσότερο καθαρό μίγμα προς καύση. Με την ίδια συμπίεση, αυτό σημαίνει προανάφλεξη, ή εν γένει στραγγαλισμένη - όχι στρωτή καύση - και αυξάνει τη θερμοκρασία λειτουργίας.
Και φυσικά δεχόμεθα τη δήλωση του Γιάννη ότι όλοι οι υπόλοιποι παράγοντες (καύσιμο, υγρασία, έλικα, μπουζί, ρύθμιση μίγματος, ψύξη κ.λ.π.) δεν είχαν αλλάξει.
Ένας προσεκτικός αναγνώστης θα παρατηρήσει ότι οι δύο πιθανές εξηγήσεις που δίνω παραπάνω έρχονται σε πλήρη αντίκρουση μεταξύ τους. Η προσέγγιση έγινε θεωρητικά. Είναι λίγο δύσκολο να βρεις έτσι χαλαρά το τι συμβαίνει μέσα σε ένα κινητήρα.