BMFA Indoor Scale Nationals 2025

  Καταστήματα
  Κεντρική σελίδα
  Αρθρα
  Links
  Σύλλογοι
  Γιατί αυτή η σελίδα;

WWW Aeromodelling GR

Aeromodelling GR - IBabylon ThemeClassic YaBB SE ThemDelta TPNetBiz TPOmega TPSMF Default Theme

[Γιώργος Κανδυλάκης]

Παλαιότερα, ένα τέτοιο θέμα θα το άνοιγα στην ενότητα των μοντέλων ελεύθερης πτήσης.

Τα τελευταία χρόνια όμως, οι Άγγλοι έχουν ενοποιήσει τους indoor διαγωνισμούς τους σε ένα σαββατοκύριακο στο ίδιο χώρο. Τα τηλεκατευθυνόμενα το Σάββατο, τα ελεύθερης πτήσης την Κυριακή.

Έτσι έγινε και φέτος, το περασμένο σαββατοκύριακο 26-27 Απριλίου, στο Walsall, στο γυμναστήριο του εκεί πανεπιστημίου. Το είχα στο μυαλό μου πολύ καιρό και τελικά κατάφερα να πάω και εγώ, μετά την προηγούμενη επίσκεψη μου το 2023.

Ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία, όχι απαραίτητα επιτυχημένη 100%, αλλά μεγάλη ευχαρίστηση να είμαι εκεί και να δω φίλους, να γνωρίζω καινούργιους και βέβαια να δω πολλά ωραία και ενδιαφέροντα μοντέλα.

Υπήρξαν βέβαια και αρκετές αναποδιές, κάποιες από εξωγενείς παράγοντες, κάποιες από δικές μου λάθος ενέργειες (βλακείες θα μπορούσα να πω...).

Αρχικά, όλα τα μοντέλα έπαθαν ζημία κατά τη μεταφορά. Το ειδικό κουτί που είχε 10 αυτοκόλλητα "fragile" προφανώς προκάλεσε κάποιον από το προσωπικό εδάφους να ελέγξει την αντοχή του. Υπάρχει σαφές σημάδι πτώσης, με αποτέλεσμα να ξεκουνηθούν τα μοντέλα μέσα και να σπάσουν σε διάφορα σημεία. Το ίδιο και δύο που είχα σε βαλίτσα όπου μάλλον υπερεκτίμησα της αντοχή τους σε συμπίεση.

Φτάνοντας με αρκετή καθυστέρηση στο ξενοδοχείο, επιδόθηκα στο να διορθώσω ότι και όσο μπορώ. Μετά από 4 ώρες τα πράγματα έδειχναν καλά. Είχε ήδη πάει 3:30 το πρωί και στις 8 έπρεπε να είναι στο γυμναστήριο.

Το Σάββατο όπως προείπα ήταν τα τηλεκατευθυνόμενα. Υπάρχουν τρεις κατηγορίες, με σειρά δυσκολίας:

flying only - βαθμολογείται μόνο η πτήση, το μοντέλο μπορεί να είναι οτιδήποτε αρκεί να μοιάζει με κάποιο πραγματικό αεροπλάνο.
Kit scale - μοντέλα βασισμένα σε κιτ, βαθμολογούμενα στατικά για την πιστότητα στο σχέδιο και βέβαια πτητικά
Open - η πιο δύσκολη, μοντέλα κατασκευασμένα με μεγάλη πιστότητα στο πραγματικό και βέβαια πτητικά

Η πρώτη είχε 17 συμμετοχές, η δεύτερη 20, η τρίτη 7.

Πήρα μέρος στην πρώτη και στην τρίτη. Στην flying only είχα ένα πολύ κατάλληλο μοντέλο, που πέταξε ωραία. Όχι τέλεια αλλά αρκετά καλά. Έτσι και αλλιώς το πήρα πιο πολύ για τη συμμετοχή. Κατασκευασμένο το 2007, έπαθε αρκετή ζημία στο φτερό, που θα με οδηγήσει να ξανακάνω την επικάλυψη...

Στην open πήρα μέρος με το επίσης αρχαίο πλέον de Havilland 9 (2010), που όμως ακόμα και τώρα κρατάει καλά. Ήταν η πρώτη φορά που το πέταξα σε τόσο μεγάλο χώρο και η πρώτη φορά που το έβαλα να στρίψει δεξιά, καθώς μέχρι τώρα πετούσε σε αγώνες free flight ή σε συνεχείς αριστερούς κύκλους ως τηλεκατευθυνόμενο, λόγω έλλειψης χώρου κατάλληλου μεγέθους.

Οι πτήσεις του ήταν τραγικές, κυρίως λόγω του πιλότου... Χωρίς σωστή προπόνηση δεν γίνεται δουλειά. Σε συνδυασμό με κάποιο τρακ είχα μεγάλη δυσκολία να το ελέγξω να πετάει όπως θέλω ή όπως απαιτείται από τον κανονισμό. Κατάφερα όμως στις τρεις πτήσεις να πετύχω συνεχή βελτίωση. Με άριστα το 2000, η πρώτη πήρε 560, η δεύτερη 845 και η τρίτη 1205.

Σε συνδυασμό με την πολύ ψηλή στατική βαθμολογία 1810 κατάφερα χωρίς να το περιμένω, να πάρω την τρίτη θέση. Με δεδομένο ότι πρώτος βγήκε ο Σουηδός Mats Johansson με ένα υπέροχο μοντέλο που το πέταξε τέλεια, δεύτερος ο Tonda Alfery, με ένα άψογο Sopwith triplane, η τρίτη θέση, με τέτοια χάλια πτητική επίδοση ήταν παραπάνω από ικανοποιητική και σίγουρα αναπάντεχη.


Υ.Γ. η απόλυτη "βλακεία" μου βέβαια ήταν ότι κλείδωσα με λουκετάκι τη βαλίτσα που είχε μέσα εργαλεία, πομπό, σουγιά κλπ. και ξέχασα να πάρω το κλειδί της κλειδαριάς μαζί μου, νομίζοντας ότι το έχω ακόμα στο μπρελόκ, όπως τα τελευταία 7 χρόνια. Έτσι με το που έφτασα στο ξενοδοχείο, παιδευόμουν για 40 λεπτά με μια λιμίτσα νυχιών για καταφέρω να ανοίξω ένα κρικάκι του φερμουάρ. Αξέχαστη εμπειρία   Τελικά τα κατάφερα, δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς...

[Γιώργος Κανδυλάκης]

Τέταρτο πρέπει να βγήκε το Burgess Dunne του Andrew White, πολύ μεγαλύτερο από όλα τα υπόλοιπα, που πέταξε όμως πολύ ωραία.

Πέμπτο το Lockheed Vega του Σουηδού Peter Egger και έκτο το Blackburn monoplane του Danny Fendon. Το έβδομο δεν πέταξε...

Πτήση του Burgess Dunne


Γενικά η open κατηγορία κυριαρχούν οι ξένοι τα τελευταία χρόνια.
Σε αντίθεση με τα free flight όπου οι Άγγλοι έχουν μεγάλη παράδοση και εξαιρετικές κατασκευές, αυτό λείπει στα τηλεκατευθυνόμενα...

Η κατασκευή του Blackburn monoplane έχει καταγραφεί σε μια ενδιαφέρουσα σειρά βίντεο του κατασκευαστή Danny Fendon

[spirost]

Περιμένω περισσότερες φωτογραφίες!! Ωραία εμπειρία!!!

[Μιχάλης Λουκάκης]

Εντυπωσιακό και το F.E.2b (??). Μαζί με το DH.2 είναι από τ' αγαπημένα μου θέματα της εποχής... Η χαρά του rigging 

[Γιώργος Κανδυλάκης]

αρκετές μέρες μετά συνεχίζω (με αργό ρυθμό) τις φωτογραφίες.

το γυμναστήριο όπως ήταν διαμορφωμένο για τον αγώνα RC. Για τα free flight τα τραπέζια μεταφέρθηκαν όλα στην μια ακρή (στο βάθος της φωτογραφίας, ώστε να προκύψει έας τετράγωνος χώρος.

Διαστάσεις γυμναστηρίου: 50x32x10m, αρκετά ευρύχωρο. Για τα free flight ο χώρος πτήσης ήταν 32x32m

Οι κριτές πτήσης. Με το κόκκινο ο dominicm (Essential RC στο youtube) που βιντεοσκόπησε όλες τις πτήσεις. Έχει ανεβάσει λίγες μέχρι τώρα.

Από πλευράς εμπόρων είχαν παρουσία με πάγκο ο Microaces και η vintage Model Company

Microaces είναι μικρά scale μοντέλα, κυρίως του Α Παγκοσμίου Πολέμου, κατασκευασμένα από λεπτό depron με προτυπωμένη επιφάνεια, δίνοντας ένα αξαιρετικό οπτικό αποτέλεσμα. Καθώς βέβαια όλα είναι προτυπωμένα, δεν είναι ακριβώς κατασκευή αλλά κυρίως συναρμολόγηση.

Η VMC είχε διάφορα κιτ, 3 από τα οποία βρήκαν τρόπο να μπουν στη βαλίτσα μου και να παραδοθούν σε αντίστοιχους ενδιαφερόμενους για κατασκευή.

[Γιώργος Κανδυλάκης]

φωτογραφίες από το F.E.2 που κέρδισε στην κατηγορία open

Από τον Σουηδό Mats Johansson.

εξαιρετική κατασκευή και λεπτομέρεια, σε συνδυασμό με το ελαφρύ βάρος αλλά και την πτητική ικανότητα του πιλότου, του έδωσαν την άξια πρωτιά στην κατηγορία.

Στην τελευταία φωτογραφία ο Mats αριστερά, στη μέση ο Tonda Alfery από την Τσεχία (ο κορυφαίος στην Ευρώπη στα free flight scale) και δεξιά ο Peter Smart, από τους κoρυφαίους άγγλους αερομοντελιστές στα free flight, θαυμάζουν το F.E.2.

[Γιώργος Κανδυλάκης]

το μοντέλο είχε αφαιρούμενες τις εξωτερικές πλευρές των φτερών, για ευκολία στη μεταφορά. Φαίνεται η εξαιρετική ποιότητα κατασκευής...

[Γιώργος Κανδυλάκης]

Εξίσου άψογο, το δεύτερο Sopwith Camel του Tonda Alfery.

Παρά το σχετικά μικρό μέγεθος και το ελαφρύ βάρος, οι φωτογραφίες θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι από κάποιο μουσειακό έκθεμα...

Πέταξε και αρκετά καλά, οπότε βγήκε δεύτερο.

[Γιάννης Κωνσταντακάτος]

Καλημέρα Γιώργο

έχω την εντύπωση ότι το χρώμα των μετάλλων του κινητήρα θα έπρεπενα είναι πιό σκούρο, από την υπερθέρμανση και την (πιθανή) διασπορά λαδιών

[Γιώργος Κανδυλάκης]

Πράγματι, το χρώμα του κινητήρα δεν είναι και το πιο πετυχημένο. Δεν είναι καν μεταλλικό αλλά γκρι.Μπορεί να έγινε και λόγω χρόνου γιατί είναι άριστος γνώστης του πως θα έπρεπε να είναι, κρίνοντας από τόσα άλλα μοντέλα του.

[Γιώργος Κανδυλάκης]

Τα πιο μεγάλα μοντέλα του διαγωνισμού ήταν το Blackburn monoplane και το Burgess Dunne στην κατηγορία Open και το Antoinette του Γερμανού Harald Simon στην κατηγορία Kit scale.

Το Antoinette πέταξε εξαιρετικά, πολύ αργά και ομαλά και κέρδισε την κατηγορία. Ο Simon είναι πρώην πιλότος σε Tornado της γερμανικής αεροπορίας, ενώ συνεχίζει να πετάει μικρά executive jets.
Φανατικός αερομοντελιστής, κυρίως σε μεγαλύτερα μοντέλα, πολλές φορές κριτής σε παγκόσμια scale αλλά και διαγωνιζόμενος.
(Όταν ήμουν στη Γερμανία, μέναμε μια ώρα μακριά οπότε συναντιόμασταν αρκετές φορές)

Ακόμα δεν έχω δει βίντεο από το φετεινό αγώνα, υπάρχει όμως αυτό από πέρυσι.

[Γιώργος Κανδυλάκης]

ακολουθούν φωτογραφίες από διάφορα μοντέλα των υπόλοιπων κατηγοριών Kit |Scale και flying only.

[Γιώργος Κανδυλάκης]

...

[spirost]

Φοβερή η πτήση του!!!

[Γιώργος Κανδυλάκης]

...