F4C-H World Championship 2018, Meiringen Ελβετία

  Καταστήματα
  Κεντρική σελίδα
  Αρθρα
  Links
  Σύλλογοι
  Γιατί αυτή η σελίδα;

WWW Aeromodelling GR

Aeromodelling GR - IBabylon ThemeClassic YaBB SE ThemDelta TPNetBiz TPOmega TPSMF Default Theme

[ArgyrisGiannetakis]

Σαν κατι να γίνεται σιγά σιγά!! FOKKER

[Pantelis Papageorgiou]

Από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον αερομοντελισμό (όχι πολλά χρόνια πρίν, μόλις 11) είχα  αγάπη για τα scale μοντέλα.
Ούτε ακροβατικά, ούτε 3D, ούτε ανεμόπτερα. Scale...

Σχεδόν αμέσως μετά τις πρώτες συμμετοχές μου σε Εθνικούς αγώνες scale, με έτρωγε η ιδέα να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε διεθνείς αγώνες.
Όταν γνώρισα από κοντά τον (τότε chairman  της CIAM/FAI για τα scale και νυν διεθνή κριτή με μόνιμη παρουσία στο top gun) Graham Kenedy, με ενεθάρρυνε προς αυτή την κατεύθυνση. Μου έκανε μάλιστα συστάσεις και υποδείξεις για την βελτίωση του μοντέλου μου (Miles M12 Mohawk) και μου συνέστησε να συμμετάσχω στην κατηγορία F4H.

Πέρισυ το καλοκαίρι, ωρίμασε η ιδέα στο κεφάλι μου και πήρα απόφαση να συμμετάσχω στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Ελβετίας.

Το μοντέλο στήθηκε στον πάγκο του εργαστηρίου μετά το Πανελλήνιο πρωτάθλημα για ανακατασκευή, σύμφωνα με τις υποδείξεις του Graham. Γδύθηκε τελείως, κατασκευάστηκε καινούριο cowl για να ταιριάζει πιο σωστά στο περίγραμμα, φτιάχτηκαν καινούριοι μεντεσέδες στα aileron  και τα καπάκια του φτερού, ξαναβάφτηκε με πιο σωστή θέση και μέγεθος των σημάνσεων, αλλάχτηκαν όλα τα servo και η μπαταρία του δέκτη. Στο πρόγραμμα ήταν να φτιαχτούν καινούρια venturis, δείκτης  στάθμης καυσίμου και κάποιες άλλες λεπτομέρειες αλλά τελικά δεν πρόλαβα. Τον Δεκέμβριο μου ήρθε μια επαγγελματική πρόταση στην οποία δεν γινόταν να πω όχι, η οποία μου ρούφηξε όλο τον ελεύθερο χρόνο. Χαρακτηριστικό είναι ότι το μοντέλο ήταν έτοιμο για πτήση τον Μάιο αλλά δεν κατάφερα να κάνω παρά μόνο μία πτήση τον Ιούνιο, όπου και έκανα ζημιά (κακός χειρισμός).

Τώρα που είμαι πλέον στην Ελλάδα και έχουν κάτσει οι εντάσεις, θα επιχειρήσω να σας περιγράψω την εμπειρία της συμμετοχής μου στην διοργάνωση καθώς και να μεταφέρω τις εντυπώσεις και τα σχόλιά μου με την μορφή χρονικού.

[angkouf]

Παντελη τα θερμα μου συγχαρητηρια για την ολη προσπαθεια σου
Αγγελος

[Γαβανάς Χάρης]

Συγχαρητήρια Παντελή για τη συμμετοχή σου στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Scale!!!! Καθε τετοιου είδους συμμετοχη Ελληνα στο εξωτερικό αξιζει μόνο συγχαρηρτηρίων και πρέπει να στηρίζετε από όλους εμάς!!!!! Και πάλι μπράβο σου!!!!!!

Χάρης

[Pantelis Papageorgiou]

Την Δευτέρα, 2 Ιουλίου του σωτηρίου έτους 2018, φορτώθηκε το μοντέλο στην μπαγκαζιέρα οροφής. Την τρίτη, φορτώθηκαν όλα τα υπόλοιπα υποστηρικτικά (εργαλεία, καύσιμα, μίζα κλπ), τα μπαγκάζια μας και όλη η οικογένεια ξεκίνησε το ταξίδι για το Meiringen της Ελβετίας.

Επιβίβαση στο πλοίο και φεύγουμε για Ancona. Από εκεί, το πρωί της Τετάρτης, 4 Ιουλίου, μέσω της autostrada Adriatica, ανεβαίνουμε προς βορρά.  Ρίμινι, Κατόλικα, Μπολόνια, Μιλάνο, Κόμο, Λουγκάνο, Βέσσεν. Κάπου εκεί αφήνουμε τον αυτοκινητόδρομο και ανεβαίνουμε το βουνό. Η ανάβαση φτάνει μέχρι τα 2200 μέτρα. Περνάμε μέσα από χιόνια που δεν λένε να λιώσουν παρά του ότι έχει φτάσει Ιούλιος. Κατάβαση και μετά από 8 ώρες και 700 χιλόμετρα διαδρομής, είμαστε στο Meiringen (προφέρεται "Μάρινγεν" και είναι -έκπληξη- η πατρίδα της μαρέγγας. Την πρωτοέφτιαξε εδώ ένας Ιταλός σεφ, ο Casparini, και πήρε το όνομά της από την πόλη. Δεν υπάρχει μαγαζί στο Meiringen που δεν πουλάει μαρέγγες -ψημένες με άχνη ζάχαρη- μπεζέδες)

Ο οικοδεσπότης μας, μας υποδέχεται και μας καλοσωρίζει στο διαμέρισμα που νοικιάσαμε. Είναι θαυμάσιο με δικό του parking και όλες τις απαραίτητες ανέσεις.

Ο καιρός είναι πολύ καλός (ακόμα).

[Pantelis Papageorgiou]

Πέμπτη, 5 Ιουλίου.

Πρωινό ξύπνημα, καφές και κρουασάν και ξεκινάμε για το αεροδρόμιο. Οι Ελβετοί έχουν στήσει την διοργάνωση θαυμάσια. Παίρνουμε τις διαπιστεύσεις μας από το registration office και πηγαίνουμε να στήσουμε στο hangar μας. Ο καιρός αρχίζει να κάνει νερά. Για την ώρα έχει συννεφιά μόνο.

Μοντάρουμε το αεροπλάνο και ετοιμαζόμαστε για πτήση εθισμού. Και τότε σκάει το πρώτο πρόβλημα. Η μπαταρία του δέκτη είναι νεκρή! ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΜΠΑΤΑΡΊΑ. Φορτισμένη πριν φύγουμε. Την βάζω στον φορτιστή και αυτός αρνείται να την φορτίσει. Το ένα στοιχείο έχει τάση 2v (η μπαταρία είναι LiFePO 2c, 6.6V).

Κενό! Δεν ξέρω τί να κάνω... Καινούρια μπαταρία και το ένα στοιχείο καμένο.

Συνέρχομαι και τρέχω να ζητήσω βοήθεια από τους διοργανωτές. Ο πρόεδρος της οργανωτικής επτροπής, Yves Burkhardt, αμέσως κάνει ένα τηλέφωνο και με ενημερώνει ότι την επομένη το πρωί θα έχω την μπαταρία που χρειάζομαι στα χέρια μου (κόστος 55 CHF). Σε ευχαριστώ Yves.

Παίρνω βαθειά ανάσα και αποφασίζω να γυρίσουμε πίσω στο κατάλυμα για να ξεκουραστούμε. Με όλα αυτά έχει φτάσει 3.30 το απόγευμα.

Κατά τις 6.00 με παίρνει τηλέφωνο ο Αντώνης (Παπαδόπουλος), που μόλις έχει φτάσει για να επιβεβαιώσει ότι είμαστε εκεί και είμαστε καλά. Ο Αντώνης έκανε ό,τι μπορούσε για να με βοηθήσει σε όλη την διάρκεια των Αγώνων, όπως και ο Γιώργος (Κανδυλάκης). Ο πρώτος ήταν πρόεδρος της Ελλανοδίκου επιτροπής και ο δεύτερος chief judge στην στατική αξιολόγηση της F4C.

Οι πρώτες σταγόνες αρχίζουν να πέφτουν.

[Pantelis Papageorgiou]

Σε αυτό το σημείο θέλω να πω πόσο ζήλεψα τις περισσότερες από τις ξένες ομάδες...Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία, Ιαπωνία, Αυστραλία, Τσεχία, Πολωνία, Ελβετία, Νορβηγία, Ισπανία, όλοι με τις καλοφτιαγμένες εμφανίσεις τους (με τα εθνικά χρώματα). Μπλουζάκια, φόρμες, μπουφάν. Έχουν μαζί τους και μοιράζουν σε όλους αυτοκόλλητα των ομοσπονδιών και των συλλόγων τους. Μαζεύουν στατιστικό υλικό από όλες τις ομάδες για μελλοντικές αναφορές. Έχουν από δύο team managers, έναν για κάθε κατηγορία -F4C & F4H, που δεν πετάνε και βρίσκονται εκεί για να υποστηρίξουν την προσπάθεια των πιλότων τους με κάθε τρόπο.

Τους ζήλεψα... Θα ήθελα και εμείς να πάμε έτσι σε κάποια διοργάνωση.

[ArgyrisGiannetakis]

Και παλι συγχαρητήρια φίλε Παντελή!Σε ευχαριστούμε και για το debriefing ! 

[ArgyrisGiannetakis]

Και για διαλειμα ενα βιντεακι απο το opening !

[Pantelis Papageorgiou]

Παρασκευή, 6 Ιουλίου.

Στις 9.30 ο Yves έρχεται και με βρίσκει στο hangar μου με την μπαταρία. Ο πρόεδρος της οργανωτικής επιτροπής, ήρθε σε εμένα για να μου φέρει την μπαταρία που του παρέδωσαν προ ολίγου...

Η μπαταρία είναι αφόρτιστη. Την βάζω για φόρτιση και ετοιμάζομαι για πτήση. Ο καιρός είναι ακόμα καλός. Συννεφιά αλλά δεν βρέχει.

Καθώς φορτίζω συναντιόμαστε με τον Αντώνη (Παπαδόπουλο) και τον Γιώργο (Κανδυλάκη). Ο Γιώργος προσφέρεται μόλις τελειώσει την ενημέρωση που είχε (για τους κριτές), να έρθει να με βοηθήσει στην πτήσει εθισμού και επιμένει να την κάνω όσο γρηγορότερα γίνεται (πριν αρχίσει να βρέχει πολύ). Δυστυχώς, μέσα σε λίγο χρόνο αρχίζει να βρέχει. Υπάρχουν και διαστήματα πιο καθαρά αλλά διαρκούν λίγο. Τα hangars είναι 250-300 μέτρα μακρυά από τον διάδρομο.

Ο Γιώργος έχει τελειώσει τις δουλειές του για την ημέρα και έρχεται στο hangar μου. Παρότι βρέχει (λιγώτερο μεν αλλά βρέχει) επιμένει να πάμε για πτήση. Κατανοώ ότι έχει δίκιο. Γεμίζουμε καύσιμα και κατεβαίνουμε μέσα στο ψιλόβροχο προς τον διάδρομο.

Μέχρι να φτάσουμε στο χώρο προετοιμασίας, η βροχή μαγικά σταματάει. Ή τώρα ή ποτέ. Ανοίγω τηλεκατεύθυνση και βάζω μίζα. Ο κινητήρας κάνει να πάρει μπροστά αλλά σβήνει. Παλεύουμε ένα δεκάλεπτο, αλλά δεν τα καταφέρνουμε. Ξαναρχίζει η βροχή.

Το παίρνω απόφαση και γυρνάμε στο hangar. Βγάζουμε cowl και μπουζί. Ο κινητήτας έχει πλυμηρίσει. Τον στεγνώνουμε και προσπαθούμε να ξαναβιδώσουμε το μπουζί. Δεν τα καταφέρνουμε διότι το μπουζόκλειδό μου είναι κοντό και βρίσκει στην άτρακτο. (σημείωση: για να φτιαχτεί το καινούριο cowl σωστό ως προς το περίγραμμα, αναγκάστηκα να τραβήξω τον κινητήρα 4 εκατοστά πιο πίσω και να φτιάξω ένα μακρύτερο extension hub για την προπέλα στον τόρνο. Έτσι το μπουζόκλειδο έβρισκε στην άτρακτο καθώς ο saito έχει το μπουζί σε λοξή θέση προς τα πίσω.)

Στην προσπάθειά μου να βιδώσω το μπουζί, γρανιάρω την πρώτη βόλτα του σπειρώματος του κινητήρα. Και εκεί, έρχονται οι Άγγλου και μας δίνουν ένα μακρύ μπουζόκλειδο και ένα δικό τους μπουζί το οποίο λιμάρισαν για να το χρησιμοποιήσουμε σαν κολαούζο. Ο Γιώργος με βοηθάει να βγάλουμε τον κινητήρα για να βλέπουμε καλά τι κάνουμε, και τελικά το εγχείρημα στέφεται με επιτυχία.

Βγαίνουμε έξω και βάζουμε μπροστά. Σπίρτο! Παίρνει με την πρώτη και δουλεύει ρολόι!

Μόνο που βρέχει... Ο Γιώργος επιμένει. "Σε λίγο νυχτώνει και δεν θα έχεις άλλη ευκαιρία να πετάξεις πριν τον αγώνα".
Πάμε λοιπόν να πετάξουμε με το ψιλόβροχο, που άλλοτε δυναμώνει και άλλοτε εξασθενεί αλλά δεν σταματά.

[Pantelis Papageorgiou]

Μέσα στο ψιλόβροχο, ανεβάζω γκάζι και απογειώνομαι. Το αεροπλάνο ρίχνει μούρη σαν να είναι τρελλά μπροστόβαρο. Τρώει όλο το trim up και δεν του φτάνει. Ενεργοποιώ το γυροσκόπιο μήπως και μαζέψει την κατάσταση.

Το αεροπλάνο πετάει σαν βάρκα. Στην δεύτερη στροφή που κάνω  στολάρει καθώς ρίχνει ουρά και σηκώνει μούρη. Ευτυχώς είναι καλός χαρακτήρας και βγήκε από το στολ αμέσως μόλις έριξα τη μούρη κάτω.

Ξεκινάω να εκτελέσω το pattern μου. Τίποτε δεν γίνεται σωστά. Σαν να άλλαξα αεροπλάνο. Καμία σχέση με το καλοπέταχτο μοντέλο που πετάω 7 χρόνια τώρα.
Δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται. Ο Γιώργος μου λέει ότι του φαίνεται πισώβαρο. Γιατί όμως τρώει όλο το trim up αν είναι πισώβαρο?

Τσάτρα πάτρα, ολοκληρώνω το πρόγραμμα και προσγειώνομαι. Ξεκινάει η κουβέντα για το τι φταίει και το αεροπλάνο είναι αγνώριστο. Επειδή τα συμπτώματα είναι αντικρουόμενα (ρίχνει μούρη στην πορεία και ρίχνει ουρά στις στροφές), τα ρίχνω σε δυσλειτουργία του γυροσκοπείου και ψάχνω να βρω τρόπο να του κάνω reset.

Άστο για αύριο. Πρέπει να πάμε στο team managers meeting - pilot briefing,  μου λέει ο Γιώργος καθώς γυρνάμε στο hangar.

[Pantelis Papageorgiou]

Στο team managers meeting, ξαναζήλεψα τις ξένες ομάδες. Οργανωμένοι οι team managers με συγκεκριμένες θέσεις και αιτήματα που έχουν στόχο την καλύτερη δυνατή απόδωση των πιλότων τους. Εγώ ήμουν εκεί "μανατζάροντας τον εαυτό μου" όπως ακριβώς ήταν τα λόγια του διευθυντή αγώνα Adrian Eggenberger όταν με παρουσίασε ("Pantelis is presenting, managing... himself").

Κάθε ένας από τους ανθρώπους που πήρε το λόγο, μας ενημέρωσε αναλυτικότατα για τα θέματα του τομέα ευθύνης του και αφορούσαν κάθε πτυχή της διοργάνωσης.

Οι Ελβετοί διοργανωτές άκουσαν όλες τις παρατηρήσεις που έκαναν οι team managers με προσοχή. Τις επεξεργάστηκαν με ανοιχτό μυαλό και παρά το γεγονός ότι οι αγώνες διεξάγοντο σε στρατιωτική βάση, έδωσαν λύση σε όλα τα ζητήματα που ετέθησαν με τον καλύτερο τρόπο για τους διαγωνιζομένους. Σε αυτό ζήλεψα τους διοργανωτές Ελβετούς και την διοργάνωσή τους. Θα ήθελα να ζήσω μια τέτοια διοργάνωση και στην Ελλάδα. Κι ας μην είναι παγκόσμιο πρωτάθλημα...

Παρότι απροετοίμαστος για κάτι τέτοιο, ζήτησα, μαζί με άλλους δύο managers, την αναδιαμόρφωση του προγράμματος έτσι ώστε κανένας να μην πετάξει πριν περάσει στατική αξιολόγηση, θέση την οποία υπεστήριξε και ο Γιώργος από τοην πλευρά των κριτών. Παρά το γεγονός ότι ο κανονισμός δεν επιβάλλει κάτι τέτοιο, οι διοργανωτές υπεσχέθησαν ότι θα προσπαθήσουν να βρούν τρόπο για να γίνει όπως ζητήσαμε (παρά το γεγονός ότι χάλαγε ο δικός τους προγραμματισμός και φοβόντουσαν κενά ή υπερφορτώσεις).

Το meeting κράτησε περίπου 2,5 ώρες. Αυτό που μου έκανε την μεγλύτερη εντύπωση ήταν το πάθος με το οποίο, σχεδόν όλοι οι team managers, κάποιοι από τους οποίους γυναίκες (Αυστραλία), διεκδικούσαν επιθετικά το παραμικρό, προς το συμφέρον των αθλητών τους. Εδικά Αυστραλοί, Άγγλοι και Νορβηγοί.

[Pantelis Papageorgiou]

Το βράδυ δεν με έπαιρνε  ο ύπνος. Γιατί το αεροπλάνο συμπεριφέρεται σαν μπροστόβαρο και σαν πισώβαρο συγχρόνως?
Δεν έβρισκα άκρη. Τότε συνειδητοποίησα ότι είχα έρθει σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα εντελώς απροετοίμαστος.
Και κοιμήθηκα. Την επομένη είχαμε τελετή έναρξης. Είχα φτάσει ως εκεί. Έστω και απροετοίμαστος, ήθελα να χαρώ την συμμετοχή μου.

[Γιάννης Κωνσταντακάτος]

Η περίεργη αντίδραση του μοντέλου  του κου Παπαγεωργίου, μου θυμίζει παρόμοια αντίδραση δικού μου μοντέλου (control line) στους Παγκόσμιους στην Πολωνία το 1980.

Θα αναφέρω το περιστατικό μόνο και μόνο σε μία προσπάθεια να εξηγηθεί η αντίδραση του μοντέλου του κου Παπαγεωργίου.
 
Επρεπε να πετάξω με βροχή. Όχι απλά ψιχάλα. Το μοντέλο αντιδρούσε πολύ απότομα σε κάθε προσπάθεια εντολής.
Εχασα καλή βαθμολογία σε δύο ακροβασίες έως ότου καταλάβω ότι έπρεπε να κάνω πιο μικρές κινήσεις στη λαβή.

Η εξήγηση είναι απλή. Όταν αυξάνεις την γωνία προσβολής για να αλλάξεις κατεύθυνση, το αεροπλάνο αντιδρά σύμφωνα με τον νόμο «δράση-αντίδραση». Σπρώχνει προς τα κάτω τον αέρα, και ο αέρας σπρώχνει προς τα επάνω το φτερό.

Όμως άλλη είναι η αντίδραση όταν η ατμόσφαιρα είναι μόνο αέρας, και άλλη όταν είναι φορτωμένη με υγρασία στο 100%. Δεν σπρώχνει αέρα προς τα κάτω, αλλά νερό. Μεγάλη η διαφορά στην μάζα που σπρώχνει. Ανάλογα διαφέρει και η αντίδραση που δέχεται.

Πρέπει να προστεθεί και το γεγονός ότι όταν πετάει με βροχή, η αεροτομή αλλοιώνεται από τα σταγονίδια που κολλάνε επάνω της, εν γένει είναι αλλοιωμένη όλη η διέλευση των αερονηματίων, παράγει ίσως μικρότερη άντωση  (μπορεί να στολλάρει και το φτερό).

Επίσης το κέντρο βάρους μετατίθεται προς τα πίσω, επειδή κολλάνε σταγονίδια και στην ουρά.  

[Αντώνης Παπαδόπουλος]

Το meeting κράτησε περίπου 2,5 ώρες. Αυτό που μου έκανε την μεγλύτερη εντύπωση ήταν το πάθος με το οποίο, σχεδόν όλοι οι team managers, κάποιοι από τους οποίους γυναίκες (Αυστραλία), διεκδικούσαν επιθετικά το παραμικρό, προς το συμφέρον των αθλητών τους. Εδικά Αυστραλοί, Άγγλοι και Νορβηγοί.

Δεν θα το έλεγα έτσι. Το πρώτο team managers meeting είναι πάντοτε και το πιό κρίσιμο. Εκεί φαίνεται πόσο καλά είναι προετοιμασμένος ο οργανωτής ώστε να αποφύγει τις "μπανανόφλουδες". Συνήθως οι team managers ζητούν υπερβολικά πράγματα (δεν μιλώ μόνο για την συγκεκριμένη περίπτωση αλλά γενικότερα) για να δοκιμάσουν και να δούν τις αντιδράσεις του οργανωτή αλλά και να δούν αν θα τους "περάσει" ή όχι. Το φαινόμενο είναι πολύ πιο έντονο αν μιλάμε για κατηγορίες που πετούν πολύ μαζί (δες F3J, F5J, Pylon κλπ). Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για οργανωτές αλλά και συμμετέχοντες καθαρά σε εθελοντική/ερασιτεχνική βάση. Οι περιγραφές του Παντελή απεικονίζουν την πραγματικότητα όπως την έζησε. Είναι λίγο αυστηρός ο αυτοχαρακτηρισμός απροετοίμαστος αλλά από την άλλη δείχνει ότι έμαθε καλά το μάθημα ώστε να ξέρει και σε πια άλλα σημεία θα επικεντρωθεί για την επόμενη φορά.  Δυστυχώς η εμπειρία ούτε αγοράζεται ούτε πουλιέται.