Διαβάζω συνέχεια απ'όλους για την κατηγορία της FAI.
Θα πρέπει να είμαστε τελικά πολύ ρομαντικοί, εδώ δυσκολευόμαστε να μαζευτούμε να κάνουμε ενα αγώνα, βλέπε 10 Θεσσαλονίκη με 4 Βουλγαρους και 17 Πανελλήνιο Λάρισα !
Νομίζω ότι ο αγώνας αυτός έχει να δώσει πολλές συγκινήσεις και να συνεχίσει να είναι άκρως ανταγωνιστικός διατηρώντας την απλότητα που έχει και σήμερα.
Θα πρέπει απλώς να τριμάρουμε τον κανονισμό ούτως ώστε να αποδίδει αυτό που αντιστοιχεί στον κάθε αθλητή.
Εχω αρχίσει και επεξεργάζομαι μια ιδέα και μια διαφορετική προσέγγιση στον τρόπο κατάταξης και βαθμολογίας !
Π.Χ. όταν ενας πιλότος σε μια πτήση ξεπεράσει τα 230 μέτρα ο ισχύων κανονισμός διατάσει τον μηδενισμό της πτήσης, σωστά ;
Υποθετοντας λοιπόν ότι αυτός κατάφερνε να επιτύχει να πετάξει σε όλο τον χρόνο εργασίας δλδ 10' ο Αλυτάρχης του ΜΗΔΕΝΙΖΕΙ την πτήση διότι ξεπέρασε το όριο ... τον θέτει δλδ στην ίδια κατηγορία ποινολόγησης με αυτόν που προσγειώνεται εκτός του "αγωνιστικού χώρου".
Πριν βιαστείτε να απαντήσετε σκεφτείτε ότι, θα φανεί και απο τα αναλυτικά του Αντώνη, ότι κάποιοι είχαν την τύχη να κλείσουν πολύ κοντα στο 230 και να μην μηδενιστούν γιατι ήταν στο παρά κάτι !
Ερωτώ ποιός μπορεί να υπολογίσει την απόσταση στα 200+ μετρα που βρίσκεται ? Και μην πεί κάποιος "ας μην ανεβει τόσο ψηλά" Αρα είναι καθαρά θέμα τύχης να μηδενιστείς από αυτή την παράμετρο του αγώνα.
Από την στιγμή που κάποιος ολοκληρώνει την προσπάθεια του, δλδ Α/Γ - 10' - Π/Γ γιατί τον μηδενίζουμε ;
Συνοψίζοντας για αυτο το κομμάτι του αγώνα θα πω ότι αυτός έτσι και αλλιώς θα ήταν τελευταίος στο γκρούπ και θα έπαιρνε την μικρότερη βαθμολογία έχοντας κάνει την 10λεπτη πτήση όπως ορίζει ο κανονισμός ή μήπως δεν είναι πλέον αυτός ο σκοπός του αγώνα ;
Εάν πάλι κάποιος πεί ότι είναι πολύ ψηλά θα του απαντήσω ότι κάποιοι σαν και εμενα αισθάνονται καλύτερα στα ψηλά
