Το Πανεπιστήμιο Πατρών «πετάει» για Πορτογαλία

  Καταστήματα
  Κεντρική σελίδα
  Αρθρα
  Links
  Σύλλογοι
  Γιατί αυτή η σελίδα;

WWW Aeromodelling GR

Aeromodelling GR - IBabylon ThemeClassic YaBB SE ThemDelta TPNetBiz TPOmega TPSMF Default Theme

Μην ανοίγετε εδώ θέματα που δεν έχουν καμμία σχέση με αερομοντελισμό. Το πιθανότερο είναι οτι θα διαγραφούν γιατί είναι εκτός αντικειμένου του Aeromodelling GR.

[pansofos]

Ντροπή δέν είναι νά δηλώσεις μεγαλεπίβολες έπιδόσεις καί νά άποτύχεις προσπαθώντας.
Ντροπή είναι νά άπαξιώνεις νά ένημερώσεις αύτούς τών όποίων τό ένδιαφέρον προκάλεσες
καί νά προσπαθείς νά κρύφτείς πίσω άπό τό δάκτυλό σου

+1001 απο εμενα
Βρε παιδια καντε και λιγο οικονομια στους τιτλους.
Μanager για ,,,,,τις κολλες , μεχρι manager για την επικαλυψη ειχαμε.

[Κοσμάς Τσατάλογλου]

Από την σελίδα της Ομάδας στο Facebook η σημερινή ανακοίνωση:

"Ο διαγωνισμός Air Cargo Challenge 2013 στην Λισαβόνα της Πορτογαλίας τελείωσε και η ομάδα μας πήρε την 9η θέση σε σύνολο 21 ομάδων από πανεπιστήμια όλου του κόσμου!
Σας ευχαριστούμε όλους για την στήριξή σας και θα σας καλούμε να δείτε το αεροπλάνο μας σε μελλοντικές εκδηλώσεις!!"

[alex.cularis]

Το οτι πεταξε με  5 μποφορ  χωρις  εμπειρο πιλοτο  (πρωταθλητη ανεμοπτερα )  γιατι περισσοτερο ανεμοπτερο θυμιζει  η κατασκευη ειναι απο μονο του  ενα κατορθωμα .
Εαν η ομαδα ειχε εξασφαλιση την συμετοχη  ενος  καλου πιλοτου  που θα ειχε προπονηθει  αρκετα  με το  μοντελο σιγουρα θα επιανε καλυτερη θεση

[Γιάννης Κωνσταντακάτος]

"Ο διαγωνισμός Air Cargo Challenge 2013 στην Λισαβόνα της Πορτογαλίας τελείωσε και η ομάδα μας πήρε την 9η θέση σε σύνολο 21 ομάδων από πανεπιστήμια όλου του κόσμου!"

Κατ' αρχή , συγχρητήρια στην ομάδα για την επιτυχία της.

Η όλη "επιχείρηση", είναι δύσκολη, και ασχέτως τελικής κατάταξης, που πολλές φορές είναι  αποτέλεσμα ατυχιών, το ότι η ομάδα βρέθηκε εκεί και αγωνίστηκε, είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα.

Πιστεύω ότι η επαφές με τις άλλες ομάδες, και η παρατηρητικότητα, θα γέμισαν το καλάθι της εμπειρίας, ώστε οι επόμενες προσπάθειες να είναι και καλύτερες.

[carapis]

  Μπραβο παιδια, παντα τετοια & του χρονου καλλιτερα...!!! 

 Χρηστος Αραπης

[SV 1 BTA]

Μπράβο και συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που συμμετείχαν στην ομάδα του Πανεπιστημίου Πατρών .
Να θυμάσθε αυτό πού έχει πραγματική σημασία και αξία  δεν είναι  ο προορισμός ( η θέση που κερδίσατε  , πού ήταν πολύ καλή για Παγκόσμιο επίπεδο ) αλλά το ταξίδι ( η συμμετοχή σας σαν Ομάδα και η όλη προσπάθειά σας ) .
Εύχομαι να είναι  πάντα έτσι ενωμένη η Ομάδα σας και να συμμετάσχετε και σε άλλους διαγωνισμούς .........και θα έρθουν και τα καλύτερα...   

[Κοσμάς Τσατάλογλου]

Από την σελίδα της Ομάδας στο Facebook η σημερινή ανακοίνωση:

"Ο διαγωνισμός Air Cargo Challenge 2013 στην Λισαβόνα της Πορτογαλίας τελείωσε και η ομάδα μας πήρε την 9η θέση σε σύνολο 21 ομάδων από πανεπιστήμια όλου του κόσμου!
Σας ευχαριστούμε όλους για την στήριξή σας και θα σας καλούμε να δείτε το αεροπλάνο μας σε μελλοντικές εκδηλώσεις!!"

Θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη από τα παιδιά αλλά και από εσάς μιας και η ανακοίνωση που μετέφερα δεν ήταν από την Ομάδα της Πάτρας και το μοντέλο τους Atlals 4 αλλά από την ομάδα του Μετσόβιου Πολυτεχνείου και το αεροσκάφος τους HERMES II.

Στο ακόλουθο link που είχα βάλει και πιο πρίν φαίνεται η κατάταξη των ομάδων:
https://dl.dropboxusercontent.com/u/9107464/Results_ACC13.pdf

Σύμφωνα με την λίστα των αποτελεσμάτων η Ομάδα του Πανεπιστημίου Πατρών κατέλαβε την 11η θέση με το μοντέλο ATLAS IIIB και την 14η θέση με το ATLAS IV.

Και πάλι συγνώμη για την λάθος ενημέρωση.

Όπως και να έχει αξίζουν πολλά συγχαρητήρια και στις δύο ομάδες.

[Γιάννης Κωνσταντακάτος]

Με την ευκαιρία, διευρύνουμε τους αποδέκτες των συγχαρητηρίων μας και στις δύο ομάδες.

Από τα παραλειπόμενα, της ομάδας του Πολυτεχνείου:

Στην προπόνηση σήκωσαν πάνω από 10 κιλά.

Στις επίσημες πτήσεις είχαν ατυχίες, σε μία η απογείωση έγινε στα 61 μέτρα (όριο τα 60), σε άλλη κόπηκε το καλώδιο από το σερβο του rudder, και σε μία άλλη λόγω ανέμου παρεσύρθη το σκάφος επάνω από την απαγορευμένη ζώνη.

Θα ηθελα να πω ότι οι διοργανωτές έπρεπε να ειχαν επιλέξει χώρο με δυνατότητα και άλλων κατευθύνσεων απογείωσης, ανάλογα με τον επικρατούντα άνεμο, αλλά και χρονική περίοδο που δεν θα είχε τόσο ισχυρό άνεμο για τόσες ημέρες.

Δεν είναι δυνατόν να καλείς τις καλύτερες ομάδες απ' όλη την υφήλιο, και σαν διοργανωτής να μην μπορείς να διασφαλίσεις τουλάχιστον ότι οι προσπάθειες και τα έξοδα των συμμετεχόντων δεν θα πάνε στράφι.

[DeltaMan]

 Μου πήρε αρκετό καιρό να ξεπεράσω την ντροπή που ένιωσα φέτος όταν, χωρίς να το θέλω, "κρέμασα" όλη την αποστολή. Και ακόμα η καρδιά μου Πονάει._

Στις 7 Αυγούστου το πρωί, πήρα το καράβι της γραμμής απο τη Σκύρο όπου και είμαι με μετάθεση (135 ΣΜ), με προορισμό το λιμάνι της Κύμης απέναντι. Μετά απο 2 ωρίτσες (σκάρτα), μας περίμενε το λεωφορείο έξω απ'τη τεράστια μεταλλική πόρτα του F/B "Αχιλλέας", για να μας περάσει απο Αλιβέρι κλπ και μετά απο 1,5 ώρα να φτάσει Χαλκίδα όπου και έγινε στάση μισής ώρας πρίν πάρει έξτρα κόσμο και φύγει για Αθήνα...
Η καλοκαιρινή πρωτεύουσα πάντα μου προκαλεί κάτι όταν πρωτοαντικρύζω τη λεβιάθαν αρχιτεκτονική της κάπου εκεί στα ύψη της Βαρυμπόμπης, και δικαίως νομίζω γιατί έχω περάσει σ'αυτή μερικές απο τις ομορφότερες στιγμές της προσωπικής και αερομοντελιστικής ζωής μου. Έχω γνωρίσει φίλους, δεσμούς, έρωτα, απογοήτευση, στάχτη, αποθέωση. Σήμερα ήταν διπλή η χαρά γιατί η Αποστολή μου εδώ είχε Νόημα. Νόημα Εθνικό, νόημα που τράνταζε την ψυχή μου.
Ο κολλητός μου πιά Δημήτρης Σ. με φιλοξένησε ευχαρίστως, τί ευχαρίστως δλδ, το κλειδί του σπιτιού του μου έδωσε ο άνθρωπος, τί να πώ... Ο Άρης είχε μετακόμιση εκείνες τις μέρες και έτσι δέν είχα εναλλακτική. Ευτυχώς ίσως γιατί εκείνη τη μέρα και το βράδυ πέρασα θαυμάσια στο και μέ, το φιλικό ζευγάρι. Το ξυπνητήρι το είχα βάλει όσο μπορούσα πρωί, κάπου στις έξι, δέν υπήρχε λόγος να βιάζομαι αλλά πού υπομονή... ! Το μεσημέρι έφευγε η πτήση μας αλλά πού να κλείσω μάτι. Σιγά τ'αυγά, θα κοιμόμουν μετά απο 4-5 μέρες... 
Ήμουν στο Ελ. Βενιζέλος πρώτος βέβαια, αλλά δέ με πείραξε ντίπ. Καφεδάκι, ζεστό καπουτσίνο πάντα κι ας είναι καλοκαίρι, και χάζευα μιά παρέα Αμερικάνων εφήβων με τα πειράγματα και τις ιστορίες που είχαν να πούν απο κάποιο Ελληνικό νησί που είχαν επισκεφθεί, νομίζω Ίως γιατί είχαν κάτι αχτύπητα t-shirts! Είδα και τα μνημεία μέσα στο υπόστεγο εκεί, διάβασα τις λεζάντες, συνειδητοποίησα λίγο ακόμη πόση Ιστορία έχουμε και αναστέναξα.
Τα παιδιά του πανεπιστημίου άρχισαν σιγά-σιγά να εμφανίζονται και μαζευτήκαμε εμπρός απ'το γκισέ μιάμιση ώρα πρίν την πτήση για να δώσουμε βαλίτσες και να πάρουμε τα απαραίτητα έγγραφα εισόδου πιά στη ζώνη "ταξιδευτών-gates-tax free" ένα πράμα...
Να μήν τα πολυλογώ γιατί κάπου εδώ θα με πιάσει η καρδιά μου και έχω καμιά τριανταριά χρονάκια ακόμη ελπίζω, μήν κάψω όλα τα credits-εικοσάρικά μου στο φλιπεράκι της ζωής απο τώρα, δέν είχα τα σωστά ταξιδιωτικά χαρτιά, και έτσι η Ελβετική αερογραμμή δέν με δέχθηκε. Προσπαθήσαμε, υποσχεθήκαμε, αλλά οι νόμοι το λένε ρητά και καλά κάνουν. Ώς στρατιωτικός, μόνο διαβατήριο έπρεπε να έχω για να είμαι σίγουρος. Ούτε νέες ταυτότητες ούτε τπτ.
Δέθηκα κόμπο.
Έδωσα τον πομπό μου σε μιά κίνηση απελπισίας στα παιδιά λίγο πρίν φύγουν μήπως και τα καταφέρουν.
Στον ηλεκτρικό της επιστροφής δάκρυσα, δέν άντεξα. Μήν με ρωτάτε τους λόγους που δέν είχα τα χαρτιά μου, γιατί είναι λίγοι και δέν θέλω να τους γράψω, αλλά το φταίξιμο φυσικά ήταν δικό μου Ολοκληρωτικά. Πλήρωσα με μιά γροθιά ΤΕΡΑΣΤΙΑ όλη την αμέλειά μου, όλη την επιπολαιότητά μου. Ήταν ένα μάθημα. Μάθημα καλό._

Ελπίζω κάποια στιγμή να μου δοθεί η ευκαιρία να ξαναπροσπαθήσω, έστω και αν τα χρήματά μου δέν φτάνουν ούτε για Ζήτω πιά. Να προσπαθήσω όχι μόνο για να πάω μαζί τους, αλλά και στο κατασκευαστικό στάδιο, με όποιο τρόπο μπορώ, γιατί αυτό που είδα πως φτιάξανε φέτος άξιζε Πολλά Περισσότερα βραβεία και περγαμηνές.

Μπορούμε δέν θα πώ γιατί είναι... Πεζό, και το θεωρώ δεδομένο. Νά 'μαστε καλά να ξαναπροσπαθήσουμε θα πώ, γιατί η προετοιμασία για τη Γερμανία του '15 ξεκινά απο τώρα.

DM
       

[alex.cularis]

Αποστολε  μην στεναχωριεσαι ολα ειναι μεσα στη ζωη   και οι χαρες και οι λυπες το οτι απολογεισαι δημοσια ειναι προς τιμην σου. αν ειχες ζητησει αδεια απο την υπηρεσια για εξωτερικο θα το ηξερες γιατι σε ενημερωνουν για τα ταξιδιωτικα εγγραφα που πρεπει να εχει μαζι του ο στρατιωτικος που μεταβαινει στο εεξωτερικο.

[Pritsinias]

Μου πήρε αρκετό καιρό να ξεπεράσω την ντροπή που ένιωσα φέτος όταν, χωρίς να το θέλω, "κρέμασα" όλη την αποστολή. Και ακόμα η καρδιά μου Πονάει._

Στις 7 Αυγούστου το πρωί, πήρα το καράβι της γραμμής απο τη Σκύρο όπου και είμαι με μετάθεση (135 ΣΜ), με προορισμό το λιμάνι της Κύμης απέναντι. Μετά απο 2 ωρίτσες (σκάρτα), μας περίμενε το λεωφορείο έξω απ'τη τεράστια μεταλλική πόρτα του F/B "Αχιλλέας", για να μας περάσει απο Αλιβέρι κλπ και μετά απο 1,5 ώρα να φτάσει Χαλκίδα όπου και έγινε στάση μισής ώρας πρίν πάρει έξτρα κόσμο και φύγει για Αθήνα...
Η καλοκαιρινή πρωτεύουσα πάντα μου προκαλεί κάτι όταν πρωτοαντικρύζω τη λεβιάθαν αρχιτεκτονική της κάπου εκεί στα ύψη της Βαρυμπόμπης, και δικαίως νομίζω γιατί έχω περάσει σ'αυτή μερικές απο τις ομορφότερες στιγμές της προσωπικής και αερομοντελιστικής ζωής μου. Έχω γνωρίσει φίλους, δεσμούς, έρωτα, απογοήτευση, στάχτη, αποθέωση. Σήμερα ήταν διπλή η χαρά γιατί η Αποστολή μου εδώ είχε Νόημα. Νόημα Εθνικό, νόημα που τράνταζε την ψυχή μου.
Ο κολλητός μου πιά Δημήτρης Σ. με φιλοξένησε ευχαρίστως, τί ευχαρίστως δλδ, το κλειδί του σπιτιού του μου έδωσε ο άνθρωπος, τί να πώ... Ο Άρης είχε μετακόμιση εκείνες τις μέρες και έτσι δέν είχα εναλλακτική. Ευτυχώς ίσως γιατί εκείνη τη μέρα και το βράδυ πέρασα θαυμάσια στο και μέ, το φιλικό ζευγάρι. Το ξυπνητήρι το είχα βάλει όσο μπορούσα πρωί, κάπου στις έξι, δέν υπήρχε λόγος να βιάζομαι αλλά πού υπομονή... ! Το μεσημέρι έφευγε η πτήση μας αλλά πού να κλείσω μάτι. Σιγά τ'αυγά, θα κοιμόμουν μετά απο 4-5 μέρες... 
Ήμουν στο Ελ. Βενιζέλος πρώτος βέβαια, αλλά δέ με πείραξε ντίπ. Καφεδάκι, ζεστό καπουτσίνο πάντα κι ας είναι καλοκαίρι, και χάζευα μιά παρέα Αμερικάνων εφήβων με τα πειράγματα και τις ιστορίες που είχαν να πούν απο κάποιο Ελληνικό νησί που είχαν επισκεφθεί, νομίζω Ίως γιατί είχαν κάτι αχτύπητα t-shirts! Είδα και τα μνημεία μέσα στο υπόστεγο εκεί, διάβασα τις λεζάντες, συνειδητοποίησα λίγο ακόμη πόση Ιστορία έχουμε και αναστέναξα.
Τα παιδιά του πανεπιστημίου άρχισαν σιγά-σιγά να εμφανίζονται και μαζευτήκαμε εμπρός απ'το γκισέ μιάμιση ώρα πρίν την πτήση για να δώσουμε βαλίτσες και να πάρουμε τα απαραίτητα έγγραφα εισόδου πιά στη ζώνη "ταξιδευτών-gates-tax free" ένα πράμα...
Να μήν τα πολυλογώ γιατί κάπου εδώ θα με πιάσει η καρδιά μου και έχω καμιά τριανταριά χρονάκια ακόμη ελπίζω, μήν κάψω όλα τα credits-εικοσάρικά μου στο φλιπεράκι της ζωής απο τώρα, δέν είχα τα σωστά ταξιδιωτικά χαρτιά, και έτσι η Ελβετική αερογραμμή δέν με δέχθηκε. Προσπαθήσαμε, υποσχεθήκαμε, αλλά οι νόμοι το λένε ρητά και καλά κάνουν. Ώς στρατιωτικός, μόνο διαβατήριο έπρεπε να έχω για να είμαι σίγουρος. Ούτε νέες ταυτότητες ούτε τπτ.
Δέθηκα κόμπο.
Έδωσα τον πομπό μου σε μιά κίνηση απελπισίας στα παιδιά λίγο πρίν φύγουν μήπως και τα καταφέρουν.
Στον ηλεκτρικό της επιστροφής δάκρυσα, δέν άντεξα. Μήν με ρωτάτε τους λόγους που δέν είχα τα χαρτιά μου, γιατί είναι λίγοι και δέν θέλω να τους γράψω, αλλά το φταίξιμο φυσικά ήταν δικό μου Ολοκληρωτικά. Πλήρωσα με μιά γροθιά ΤΕΡΑΣΤΙΑ όλη την αμέλειά μου, όλη την επιπολαιότητά μου. Ήταν ένα μάθημα. Μάθημα καλό._

Ελπίζω κάποια στιγμή να μου δοθεί η ευκαιρία να ξαναπροσπαθήσω, έστω και αν τα χρήματά μου δέν φτάνουν ούτε για Ζήτω πιά. Να προσπαθήσω όχι μόνο για να πάω μαζί τους, αλλά και στο κατασκευαστικό στάδιο, με όποιο τρόπο μπορώ, γιατί αυτό που είδα πως φτιάξανε φέτος άξιζε Πολλά Περισσότερα βραβεία και περγαμηνές.

Μπορούμε δέν θα πώ γιατί είναι... Πεζό, και το θεωρώ δεδομένο. Νά 'μαστε καλά να ξαναπροσπαθήσουμε θα πώ, γιατί η προετοιμασία για τη Γερμανία του '15 ξεκινά απο τώρα.

DM
       

Δυστυχως χθες  χασαμε τον Μεγαλυτερο Ελληνα Σεναριογραφο τον Νικο Φωσκολο. Αυτο το κειμενο με λιγο ''χτενισμα'' (που λενε και οι ειδικοι) θα γινοταν ενα πολυ ωραιο Σεναριο και θα μας κρατουσε συντροφια τις κρυες νυχτες του χειμωνα.
Διαβαζοντας το κειμενο διακρινω παντελη ελλειψη ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΣΜΟΥ, που για στρατιωτικο ειναι απαραδεκτη.
Εχω βαρεθει να σας ακουω που πατε στους αγωνες, και σας συμβαινουν εντελως ξαφνικα ''ΑΤΥΧΙΕΣ'', τη μια σπαει η εξατμιση την αλλη ξεφουσκωνουν οι ροδες την τριτη εσβησε ο κινητηρας και ενα σωρο αλλες δικαιολογιες ''ΕΦΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ'' για να δικαιολογησεται τα αδικαιολογητα......ΚΑΝΕΝΑΣ δεν αντιμετωπιζει τα πραγματα με τον δεοντα ΣΕΒΑΣΜΟ θα πω, να μην χρησιμοποιησω την λεξη Επαγγελματισμο, γιατι απ αυτο ουτε στα ονειρα μας.
Θα το εκανε αυτο ποτε αλλης εθνικοτητος ανθρωπος που Ανελαβε την ΕΥΘΥΝΗ να πεταξει για λογαριασμο Πανεπιστημιου της χωρας του? ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ.
Οι Αμερικανοι, νομιζω οτι, εκτος απο τις ιστοριες για το νησι, ΣΙΓΟΥΡΑ θα διηγουνται και το παθημα ενος Ελληνα που προσπαθουσε να ''ψησει'' τους Ελβετους να τον αφησουν να ταξιδεψει χωρις τα απαραιτητα εγγραφα Αμ οι Ελβετοι ειναι ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ τι τους περασατε?
Δεν θα ξεχασω ποτε, οτι σε μια επισκεψη στο geetha πριν μερικα χρονια με λευκη αδεια εισοδου, μπηκαμε στο επειχειρησεων (δεν μπορω να επεκταθω, για ευνοητους λογους).
Ξερεται πως? ''ψησαμε'' τον σκοπο οτι επρεπε να μπουμε (ενοειται με συνοδεια πολιτικου πρωσωπικου του χωρου).
Στην εξοδο μας ''πεσαμε'' πανω σε Υψυλοβαθμο στελεχος που οταν μας ειδε εγινε ''τουρκος'' και αφου η δουλεια πηγαινε για τιμωρια του κακομοιρου του σκοπου..... και για να μην τιμωρηθει τι εγινε?? ''ψησαμε'' το Υ.ΣΤ. οτι δεν ειδαμε τιποτα αλλα και να ειδαμε κατι δεν καταλαβαμε τιποτα και ετσι εγινε ολων μας η δουλεια .
Ετσι γινεται και Ετσι ΔΥΣΤΥΧΩΣ θα συνεχιζει να γινεται.........η δουλεια μας, και το γραφω αυτο γιατι αυτο ΔΥΣΤΥΧΩΣ διαβαζω στο κειμενο του deltaman,  META ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ τι γραφει?

'''''Μπορούμε δέν θα πώ γιατί είναι... Πεζό, και το θεωρώ δεδομένο. '''''''

Τιποτα δεν ειναι δεδομενο, ΑΥΤΟ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙΣ ΔΕΔΟΜΕΝΟ..

Σκυψε το κεφαλι λοιπον ΔΟΥΛΕΨΕ αντιμετωπισετα  ολα με ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΣΜΟ και τοτε θα ερθουν και τα Καλα Αποτελεσματα. Και αν δεν προλαβουμε το 15 δεν πειραζει, καλα ειναι και το 17...
Συγνωμη αν σας κουρασα, και συγνωμη απο την Ομαδα του Πανεπιστημιου.