Σήμερα έζησα την απόλυτη εμπειρία πτήσης και φόβου. Μετά από αρκετές ώρες διάβασμα για την εξεταστική, φόρτωσα τη bmw και ξεκίνησα μόνος για μια πτήση ξεσκάσματος, σε ένα χτηματακι που έχω βρει στο λοφάκι πάνω από τα Βραχνεικα στη Πάτρα. πρώτη απογείωση, τρελά ανοδικά στον αέρα. κ των smartfly δεν έλεγε να κατεβεί. Ασχολήθηκα λοιπόν με την προσέγγιση για τελική, καθώς το χτήμα δεν έχει κ πολύ άπλα και είναι δύσκολη η προσγείωση. Προσγειώνω μια, σηκώνομαι δεύτερη και αρχίζω να προσπαθώ μόνο να προσεγγίζω, κ εκεί ακούγονται τα πρώτα γαυγίσματα, από μακριά βέβαια κ δεν έδινα σημασία. Ξαφνικά τα γαυγίσματα γίνονταν όλο και πιο έντονα κ πιο κοντά. Τα πρώτα κρούσματα χτιποκαρδιας είχαν αρχίσει. Περνάω μια χαμηλή διέλευση κ βλέπω στην άκρη του κτήματος ένα τσοπανόσκυλο. Κ τα χειρότερα έπονται. Δυστυχώς έχω σαν αρχή να μη παίρνω τα μάτια μου απτό μοντέλο όταν πετάω οποτε δεν είχα μια σφαιρική εικόνα στο τι γινόταν κάτω. Το μεν smartfly να μη λέει να κατέβει, με τίποτα. Το έντονο συναίσθημα φόβου ομως ήρθε όταν κάτι με ακούμπησε στο πόδι. Κ τότε κατάλαβα ότι είχα περικυκλωθεί από 4 τσοπανόσκυλα τα οποία γάβγιζαν σα τρελά. Έρχομαι χαμηλά, κατεβάζω το smartfly όπως όπως, ευτυχώς χωρίς τη παραμικρή γκρατζουνια στην άλλη μεριά του κτήματος. Και τώρα αρχίζει η περιπέτεια. Τα σκυλιά έκαναν σα λυσσασμένα με είχαν κυκλώσει από όλες τις μεριές, εγώ να προσπαθώ ήρεμα ήρεμα να πλησιάσω το μοντέλο με ήρεμες κινήσεις. Και εκεί βλέπω το ένα απτά σκυλιά να πηγαίνει στο αεροπλάνο, και να το επεξεργάζεται γαβγίζοντας, έγλυψε το ένα φτερό, και εκεί ευτυχώς, όλα έλαβαν τέλος, καθώς ήρθε η γυναίκα που τα είχε κ τα απομάκρυνε. Ουφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφ
