Πεζοπορία & Ανεμόπτερο

  Καταστήματα
  Κεντρική σελίδα
  Αρθρα
  Links
  Σύλλογοι
  Γιατί αυτή η σελίδα;

WWW Aeromodelling GR

Aeromodelling GR - IBabylon ThemeClassic YaBB SE ThemDelta TPNetBiz TPOmega TPSMF Default Theme

[DeltaMan]

Καλησπέρα σας.

Πάντοτε θεωρούσα την πεζοπορία ένα μοναδικό τρόπο διαφυγής και εξάσκησης. Μάλιστα άν δέν ήμουν αερομοντελιστής, μπορεί να σκαρφάλωνα στα βουνά...
Τώρα όμως δέν χρειάζεται να μου λείπει ΚΑΝΕΝΑ απο τα δύο. Η ανεμοπορία βουνού Συνδυάζεται ευθέως με την πεζοπορία με την προυπόθεση να είμαστε προσεκτικοί και με παρέα καλύτερα, με κινητό και ασύρματο μαζί και λίγα... φαγώσιμα εφόδια!
Βάζουμε λοιπόν λίγοι Hardcore Slopers (πώς τα λέω έ?) φίλοι τα ανεμόπτερά μας στην πλάτη και... Βούρ... Θα ξεκινήσουμε όμως λίγο χαλαρά αυτές τις... εξερευνήσεις τοπίων και πτήσεων μιάς και δέν είμαστε και τίποτε γκουρού της πεζοπορίας...  

 Στις 30 του Απρίλη ημέρα Σάββατο, θα συναντηθούμε στα Γιάννενα πρωί-πρωί για να ανηφορίσουμε με τα αυτοκίνητα προς το βουνό Μιτσικέλι σε ένα Οροπέδιο που βρίσκεται πάνω απ'το χωριό "Λιγκιάδες". Θα αφήσουμε τα αμάξια εκεί που σταματάει ο δρόμος και έπειτα... Ποδαρόδρομο που λένε και Εξερεύνηση!

 Όσοι φίλοι επιθυμείτε, θα ήταν μεγάλη μας χαρά να έρθετε στην παρέα μας. Οι επιτυχημένες πτήσεις δέν θα μας αγχώσουν εκείνη τη μέρα. Θα απολαύσουμε τη βόλτα, τον καθαρό αέρα της Ηπείρου και τις μοναδικές εκτοξεύσεις σε μέρη που ίσως Ποτέ να μήν έχει πετάξει μοντέλο στο παρελθόν...  

 Άαααα (ξεφυσάει)... Ανεμοπορία Βουνού...  

Με Ανεμοπορικούς Χαιρετισμούς,
DM  

[Skynet]

Πολύ ωραία ιδέα!!
Σκεφτόμουν και εγώ αυτό το καλοκαίρι να συνδυάσω πεζοπορία και ανεμοπορία. Δυστυχώς τα Γιάννενα μου πέφτουν μακρυά (μένω Αθήνα). Θα χαιρόμουν να διοργανώνονταν και άλλες εκδρομές σε διαφορετικά μέρη της Ελλάδας για να μπορούμε να συμμετέχουμε γενικότερα.

Θα ήθελα επίσης να ρωτήσω αν υπάρχει κάτι έτοιμο σε σακίδιο πλάτης για ανεμόπτερο ή κανένα σχέδιο για σχετική ιδιοκατασκευή!

Ευχαριστώ και καλά να περάσετε στην εκδρομή !

[DeltaMan]

Καλησπέρα φίλε Skynet.

 Μα καλά, ακόμα δέν σε κατέστρεψε ο Εξολοθρευτής? Στο τελευταίο επεισόδιο απο ότι θυμάμαι (σ'αυτό που έπαιζε ο Black Knight Batman), είχαν καταστρέψει τις εγκαταστάσεις σου... Αλλά θα είσαι σάν τον Napster έ... ?  "You will Never shutdown the Real Napster", και τέτοια...   

 Όρεξη να έχουμε και θα κάνουμε και αλλού, φυσικά. Είδατε τί τίτλο έδωσα. Χωρίς ημερομηνίες πάνω ή περιορισμούς για να τα λέμε ΟΛΑ με τις σχετικές Εξερευνήσεις απο εδώ...
Ένας απο τους στόχους μας είναι η Κορφή του Ολύμπου, αλλά όπως προείπα η ασφάλεια είναι πρώτη. Μήν νομίζουμε ότι είμαστε και ξερόλες και ότι θα τα καταφέρουμε με την πρώτη, γι'αυτό ξεκινάμε χαλαρότερα... 

 Σακίδια έτοιμα για Πλάτη θα βρείς άν κοιτάξεις σε διάφορα sites, αλλά... φτιάχτο μόνος σου καλύτερα (τί θα έλεγα έ  )... Αυτό που σκέφτομαι προσωπικά είναι να πάρω καμιά σχολική τσάντα (Όχι απ'τα Jumbo αλλά απο ντόπιο μαγαζί), και να τη πάω σε μιά μοδίστρα (έχω την μάνα μου ο τυχερός), να μου την κόψει και να μου ράψει πίσω ένα μεγάλο σάν κύλινδρο να φανταστείτε... Μέσα εκεί λοιπόν, μπορείς να το ντύσεις εσωτερικά με Αφρολέξ, και... Voilà!

 Για όποιον φίλο πάντως είναι μακρυά αλλά σάς αρέσει η ιδέα, μπορείτε νε πάρετε νωρίς το πρωί ή απο την προηγούμενη το τραινάκι, και τσούπ, να έρθετε. Κάπου θα βρούμε να σας φιλοξενήσουμε... Άν δέν φτάνουν τα κρεβάτια, θα κατασκηνώσουμε όλοι εδώ έξω απ'το εργαστήρι που έχω και χώρο και ξέρετε... Ψητό, μουσικούλα, μοντελοκουβέντα κλπ... Το πρωί έγερσης, καφεδάκι ζεστό (ή κρύο) και φύγαμε !!

Μιά Ζωή την έχουμε Guys... 

[Skynet]

Φίλε DeltaMan ευχαριστώ για την απάντηση.

Αν θα φτιάξω κάτι μόνος μου, νομίζω ότι θα προτιμούσα κάτι με σκελετό κατασκευή με σωληνάκι αλουμινίου και ύφασμα γύρω γύρω.

Το skynet είναι το όνομα που μου ήρθε στο μυαλό να ταιριάζει με το avatar που, δεν θυμάμαι ποια από που το πήρα, αλλά μου αρέσει πολύ και θυμίζει λίγο από στροφείο.

Και πάλι καλά να περάσετε στην εκδρομή!

[DeltaMan]

Καλημέρα και Καλή εβδομάδα να έχουμε... Και πώς να μήν κλείσει καλά η βδομάδα όταν στο τέλος της θα απολαύσουμε βολτίτσα και ανεμοπορία με τα φιλαράκια... 

Χμμμ... Σκελετό απο αλουμινένια σωληνάκια και γύρω-γύρω ύφασμα έ? Καθόλου κακή ιδέα! Skynet, by the way, Πολύ cool name και Θεσπέσιο Avatar...
Απλά, δέν ξέρω, σκέφτομαι και πολύ το βάρος γιατί δέν είναι μόνο το μοντέλο, είναι και ο πομπός, κανένα μπουκάλι με νεράκι κλπ που θα βαρύνουν γενικά το φορτίο...
Εγώ πάντως μίλησα ήδη με την Κυρά Βαίτσα (μάμυ μπλού), και μου είπε ότι κάτι θα φτιάξει απο σκληρό ύφασμα, και ιμάντες απο το ίδιο ύφασμα, με επένδυση αφρώδους υλικού απ'έξω οι ιμάντες για να μήν πληγώνουν, καταλάβατε... Γιά να δούμε Τί θα δούμε... 

 Ετοιμάζω και τον δικό μου τον Αετούλη (πτέρυγα πλαγιάς) επιτέλους, με λίγη ενίσχυση κόντρα πλακέ απο κάτω εμπρός και Αποσπώμενη στο κέντρο για τις αντίστοιχες εξορμήσεις. Μπορεί να κουβαλάω και κανένα λαστιχάκι μαζί μικρό, ίσα-ίσα για τις αρχικές εκτοξεύσεις, ξέρετε... 
 
 Ά ρέ τρέλααααα.. Αναμένω Αγρίως, ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΩΡΑ...   ΠΛΑΓΙΑ, ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ !!

[DeltaMan]

 Μας τα χαλάει ο Γιαννενιώτικος καιρός, γι'αυτό μεταθέτουμε τη συνάντηση για τις 30 Απρίλη το Σάββατο... 

[DeltaMan]

Δέν ξέρω τί να κάνω για να σε πείσω, δέν ξέρω τί να σου πώ, πώς να στο δικαιολογήσω...

 Θα σε πάρω μόνο χεράκι-χεράκι πίσω στο χρόνο όταν ήσουν μικρό παιδάκι και έβγαζες το χέρι σου έξω απ’το παράθυρο του αυτοκινήτου του πατέρα σου για να απολαύσεις το αερόρευμα. Άλλος φρόντιζε για να κινείται το αμάξι, άλλος πλήρωνε τη βενζίνη και άλλος σού ‘φερνε τον αέρα και εσύ καθόσουν απλά και άλλαζες γωνίες προσβολής στην παλάμη για να πετάξεις άλλοτε και άλλοτε να πέσεις προς το δρόμο...
 Είναι σάν να θέλεις να παρουσιάσεις τη Νέα σου μηχανή των 1000 ίππων στο σούπερ-ντούπερ σκάφος σου και να προσπαθήσεις να πείσεις αυτόν τον τύπο που έχει το πανάκι του στη θάλασσα και πάει με μηδέν κόστος, και πάει και πάει, ενώ εσύ πληρώνεις, πληρώνεις... Άστον, δέν βιάζεται αυτός. Θα πάει κάποια στιγμή... Αφού βλέπεις ότι ρολόι δέν φοράει!
 Μήν μου λές ότι δέν σε συγκινεί. Απο όλα αυτά που πετάνε, τα ιπτάμενα αντικείμενα, δέν θέλεις να το δοκιμάσεις να δείς πως είναι? Δοκίμασες τζέτ, ελικόπτερα και ζέπελιν αλλά δέν θέλεις να γευτείς το ανεμόπτερο? Έστω για μία φορά ρέ παιδί μου... Είναι σάν να μου λές ότι σου αρέσουν να πούμε τα γρήγορα αμάξια, τα Evo και οι φόρμουλες αλλά δέν θα ήθελες Ούτε για μία φορά να πάς βόλτα με ένα κλασσικό, παλιό... Έ, σιγά μήν ισχύει αυτό... Ούτε για μία φορά? Δέν θέλεις Έστω για Μία φορά να ανεβείς σε ένα Ελληνικό Pony, ή σε ένα σκαραβαίο? Δηλαδή σου αρέσουν οι μηχανές, οι Χαγιαμπούζα και δέν σημαζεύεται, αλλά δέν θέλεις Έστω για Μία φορά να καβαλήσεις μιά Χάρλει? Ή απο εκείνες που είχαν οι Γερμανοί με το καλαθάκι δίπλα? Έεεε... Αμάν. Παραδέξου το. Πρέπει να το δοκιμάσεις μιά φορά! Έστω ΜΙΑ.
 Άλλωστε είναι το πιό φθηνό απ'όλα! Μόνο ένα κομμάτι φελιζόλ, δυό σέρβο, ένα δέκτη και πετάς μέχρι να κάνει μπίπ ο πομπός!

 Δέν ξέρω τί να κάνω για να σε πείσω, δέν ξέρω τί να σου πώ, πώς να στο δικαιολογήσω...
 Θα σου πώ όμως μόνο μερικές ιστορίες ανθρώπων που τόλμησαν κάποτε να δέσουν κολιόπτερα στην πλάτη τους και να πηδήξουν απο πλαγιές, όπως έκανε ο Otto και τελικά έπεσε πάνω στο καμπαναριό της εκκλησιάς ο καημένος. Θα αναφέρω απλά τύπους που ξεπουπούλιαζαν ότι κοτόπουλο έβρισκαν και τα κόλλαγαν τα πούπουλα μετά ένα ένα για να προσομειώσουν κατά φαντασία την πτήση οι καημένοι. Και σπάγαν χέρια και πόδια. Κάθε μέρα. Για χρόνια Πολλά... Τώρα όμως, σήμερα, χάρη σ’αυτούς εσύ παίρνεις το αεροπλανάκι σου και πάς να πούμε βόλτα στο Λονδίνο να δείς τη γκόμενα, να ρίξεις και ένα «γρήγορο» και να γυρίσεις την ίδια μέρα αμά λάχει για να μήν την ψιλιαστεί η άλλη γκόμενα στου Γκύζη!  
 Άντε να θυμηθούμε ότι υπήρχαν και κάποιοι άλλοι που σκέφτηκαν να εκμεταλλευτούν αυτή τη δύναμη της φύσης, του αέρα, και φτιάξαν έλικες μεγάλους που γυρνάνε και αλέθουν το αλεύρι άμα χρειαστεί, τραβάν νερό για να το πάνε στα χωράφια ή τα ζώα ή αλλού ή... ακόμα-ακόμα, παράγουν και Ηλεκτρισμό για να ανοίγεις εσύ το pc σου και να μπαίνεις στο Aeromodelling με τις ώρες... Ούτε αυτό δηλαδή σε συγκινεί?
 Καλά, αυτά δέν σε αρέσουν. Για τα πουλιά? Τί έχεις να αντιπαραθέσεις για τα πουλιά? Τα βλέπεις που δέν κουνάνε τα φτερά? Νομίζεις ότι μπορούν να κουνάνε συνέχεια τα φτερά? Κουράζονται τα καημένα! Εσύ μπορείς να τρέχεις ολημερίς? Ποιός είσαι? Ο Ράμπο? Άν δέν υπήρχαν οι πλαγιές και οι αέρηδες ή τα θερμικά-ανοδικά για να συντηρούν την πτήση τους, θα ψόφαγαν απ’τη κούραση μέχρι να βρούν αυτή τη μία μπουκίτσα για να στανιάρουν.  Ακόμα και ο συγχωρεμένος ο Leonardo (όχι ο DiCaprio, o Davinci) καθόταν με τις ώρες και χάζευε τη μαγεία, την ανωτερότητά τους. Να φανταστείς πόσο περήφανοι είμαστε που πετάμε πλέον, ακόμα και ο θειός μου, ο αδερφός του πατέρα μου που ζεί στην Αμερική, στο Μανχάταν, μου είχε πεί... «Ανηψιέ, θα έρθω στην Κόρη με ελικόπτερο βρέ, και θα προσγειωθώ μέσα στην πλατεία»! Ακόμα πιάτα πλένει αλλά τέλος πάντων...

 Δέν ξέρω τί να σου πώ για να σε πείσω... όμως απο χώμα γίναμε, και νερό και ήλιο. Αυτός όλος ο πλανήτης που είναι γύρω μας είναι ότι έχουμε ποτέ αποκτήσει. Μήν σε ξεγελάει το διάστημα. Όλα εδώ πάνω είναι. Όλα απο εδώ τα βγάζουμε. Το φαί και το παντελόνι μας. ΟΛΑ. Και όλα φυσικά εδώ επιστρέφουν... Λές να έκανε λάθος αυτός που το έφτιαξε όλο αυτό? Τόσα χρόνια τον πήρε τον φουκαρά και ακόμα ατέλειωτο είναι... Λές τυχαία να έφτιαξε τον αέρα και τα βουνά ή τα θερμικά που εκμεταλλεύονται τα πουλιά? Δέν νομίζω Τάκη, δέν νομίζω...

 Απόψε δέν θα προσπαθήσω να σε πείσω, ούτε τίποτα θα πώ, αλλά ούτε και θα ομολογήσω.

Μόνο που θέλω να σε θυμήσω να πετάξεις μιά φορά Ανεμόπτερο. Θα δείς τα πράματα αλλιώς.

DMan

[Δημήτρης Άρτα]

 Μας τα χαλάει ο Γιαννενιώτικος καιρός, γι'αυτό μεταθέτουμε τη συνάντηση για τις 30 Απρίλη το Σάββατο... 

Κατά 90% θα είμαι και γώ εκεί 

[DeltaMan]

 ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ φυσικά ότι Ισχύει η Ανοιχτή μας Πρόσκληση για αυτό το Σάββατο στις 30 του Απρίλη!

Μέχρι στιγμής τα δελτία καιρού δείχνουν ΌΧΙ βροχή το Σάββατο στα Γιάννενα, οπότε... Βολίδα για τις πλαγιές του Μιτσικελίου!! Μέχρι στιγμής μαζευτήκαμε 4-5 άτομα, Έλα και 'σύ να γίνουμε περισσότεροι... !

 Να θυμήσω μόνο ότι ένας απ'τους καλύτερους Καμπίσιους ανεμοπόρους μοντελιστές ο Joe Wurts, είναι ΕΞΙΣΟΥ καλός και αφιερώνει ΕΞΙΣΟΥ αρκετό χρόνο για πτήσεις στα ΒΟΥΝΑ...    Και το όνομα είναι τυχαίο γιατί είναι πολύ γνωστός. Κι' άλλοι πρωταθλητές πετάνε στις πλαγιές. Ακόμη και ο PaysantLeRoux που είναι Patternάς, πετάει πλαγιά με ελαφρύ 3D ανεμόπτερα !! Check It Out...
 
 ΤΩΡΑ ήρθε η ώρα να αποφασίσεις πού θα ξοδέψεις τα επόμενα 100 ευρώ σου. Στη βενζίνη για να πετάξεις μαζί μας, ή... για ακόμη λίγα καλούδια απ'τον ΒασιλιάΤουΧόμπυ.com...

[DeltaMan]

  Μμμμ... μυρίζει νόστιμα ο καφές φίλτρου. Με γεύση καραμέλα. Μόλις είχα σηκωθεί στις 06:30 και μετά απο 10 λεπτά απολάμβανα το άρωμά του. Μιά τζούρα γαλατάκι και δυό κουταλίτσες ζάχαρη τον συνόδευσαν στο σωληνωτό πλαστικό ποτήρι, ενώ τη στιγμή που ανακάτευα είδα τον ήλιο να χτυπά τις ανατολικές πλευρές των απέναντι πολυκατοικιών. Μμμμ... προμηνύεται Καλή η μέρα μας. Περίπου στις 7 «τσακμάκισε» η μίζα, και σύντομα τον δρόμο και τη θέα μου κλείνουν τα Μετέωρα. Πολύ καλός καιρός, με ένα απαλό αεράκι να λυγίζει τις κορφές απ’τις λεύκες δεξιά και αριστερά απ’τις ακριανές μπάρες προστασίας. Ευτυχώς δέν συνάντησα και κανένα φορτηγό στην άνοδο, έτσι, η διαδρομή μέχρι το χωριό Παναγίτσα ήταν άνετη και προβλεπόμενη. Πέτυχα και ένα Audi που έγραφε κάτι “Test Drive” στις πόρτες, αλλά κατάλαβε ότι ήθελα να πάω για πτήση όταν άκουσε τη μανιασμένη τρίτη πίσω του και έκανε στην άκρη... 
  Εβδομήντα χιλιομετράκια ήδη μέχρι εκεί. Η Εγνατία οδός είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Μεγάλο καφάλαιο. Σάν να πυροβόλησες με όπλο και να τρύπησες τα βουνά σε ευθεία. Δηλαδή, όχι και τελείως ευθεία, έχει και στροφές απαλέέέές, και γέφυρες, και φυσικά, τούνελς. Άνεση. Κατηφορικός κιόλας ο οδοτάπητας μέχρι τα Γιάννενα, αν πάς μέχρι 120 χλμ/ώρα, έχεις και χαμηλή κατανάλωση... 4 με 5 λίτρα ανά 100 χλμ, αλλά φυσικά, θα πληρώσεις το υπόλοιπο όταν θα ανηφορίζεις έπειτα, έτσι, για να κλείσει σωστά ο κύκλος. Μετά απο 60 περίπου χιλιόμετρα και μισή ωρίτσα μακριά, νάτη η πρωτεύουσα της Ηπείρου. Παλιά μπαίναμε δεξιά απ’τη λίμνη και απο πάνω της. Τώρα την βλέπουμε στα δεξιά μας και αρκετά «μέσα». Προσοχή μήν χάσουμε την έξοδο, γιατί μετά, τρέχα γύρευε...
  Ο Μπίλης είπε δίπλα στο Πράκτικερ έχει ένα δρόμο κλπ, άρα σιγά-σιγά τώρα να πάμε να πάρουμε το φιλαράκι. Slope buddy όπως θα έλεγαν και οι Αμερικάνοι και έχουν καταφέρει με τα χρόνια μέχρι και ‘μένα να πείσουν απ’ότι βλέπετε να χρησιμοποιώ τις φράσεις τους στα κείμενά μου! Ξενομανία έ? Αφού λοιπόν είδα με τα μάτια μου πόσο ωραία φαίνονται τα φωτάκια που έβαλε ο Μπίλης στο Easy Glider στο μισοσκότεινο και ευρύχωρο δωμάτιό του, «φορτώθηκε» κι’ αυτό, προκειμένου να αναχωρήσουμε προς το rendez vous point που κανονίστηκε σε προηγούμενο τηλέφωνο με τον Φάνη, τον Κώστα και τον πατέρα τους που βοηθά πάντα και είναι αρκετά ανοιχτόμυαλος για να δεί τη σημασία του χόμπυ που μας κατακυρίευσε...  Εκεί, απ’το Πέραμα, όπου σταθμεύαν και τα υδροπλάνα απ’ότι έμαθα (Άχ Ελλάς το μεγαλείο σου), ανηφορίσαμε προς το χωριό «Λιγκιάδες» στο βραχώδες και απότομο βουνό Μιτσικέλι. Ο δρόμος μιά χαρά, και αποδείχθηκε μάλιστα μιά χαρά χαρά όταν αφήσαμε πίσω μας τους Λιγκιάδες και συνεχίσαμε για την κορφή όπου είχε και V.O.R. η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας. Μετά απο αρκετές στροφές και απέραντα για την ανθρώπινη διαίσθηση τοπία, εμφανίζεται ξάφνου μπρός στα ματάκια μου ένα Καταπληκτικής έκτασης Οροπέδιο εκεί, ανάμεσα στις γύρω κορφές! Μαγικό! Λές και το χέρι του Δημιουργού το είχε σπατουλάρει με μυστρί και άφησε τις γύρω κορφές σάν γαρνιτούρα στην περιοχή!
  Η Μεγάλη έκπληξη βέβαια, ήταν στο ένα χιλιόμετρο και δυό-τρία λεπτά μακριά μας, εκεί όπου τελειώνει η ασφαλτόστρωση εμπρός στην κλειδωμένη πόρτα της παλαιάς μονάδας του VOR. Ασφαλίζουμε τα αμάξια με ταχύτητα, χειρόφρενο και μιά πετρούλα στον πίσω τροχό, περπατάω 50 μέτρα και Τί να δώ!! Μία Επικής ομορφιάς, δέους, ύψους και μορφολογίας πλαγιά, Ικανότατη για πτήσεις ανεμοπτέρων, όπου μάλιστα υπάρχει και... Ασφαλής Προσγείωση! Με υπήνεμο! Πρόκειται για έναν «αυχένα» όπου με τα χρόνια η φύση εναπόθεσε αρκετή ποσότητα χώματος ώστε να καλυφθεί το βραχώδες υπόστρωμα για να γλυστρούν άνετα οι κοιλιές και οι ρόδες των ανεμοπτέρων μας! Μικρογραφία της περιοχής πτήσης της ΣΤΑΜΠ είδα του νομού Αγράφων, και με κορφούλες διάφορες μάλιστα γύρω-γύρω για σπέσιαλ πεζοπορία να πούμε, που κοιτούν προς όλες τις κατευθύνσεις... Τρελάθηκα! Δέν πίστευα στα μάτια μου. Μα καλά, έχετε τέτοιο μέρος, ειδικά αυτό γιατί είναι κι άλλα, και Δέν πετάτε Πλαγιά στα Γιάννενα? Απίστευτο! Εμείς πρέπει να κάνουμε μιάμιση ώρα δρόμο για να φτάσουμε σε τέτοιο μέρος και άλλοι φίλοι ανά την Ελλάδα ούτε και θα έχουν ονειρευτεί ποτέ τέτοια πρόσβαση. Εσείς σε 20-30 λεπτά είστε πάνω!

[DeltaMan]

Ότι και να πώ, ότι και να περιγράψω, είναι λίγο. Δέν ήταν τόσο καλή τελικά η μέρα μας, είχε αστάθεια ο καιρός, αλλά παρόλο τη συννεφιά και τη μή φωτεινότητα, έβλεπες ένα τοπίο Απύθμενο. Γέμισε το μάτι μου Ήπειρο. Κάτω η λίμνη «στο πιάτο» που λέμε, κανένας ορεινός όγκος μπροστά να σε εμποδίζει κάπου, δεξιά χαμηλά το αεροδρόμιο, είδαμε και προσγειώσεις απο ψηλά, μακριά μας βέβαια, μοναδικό!  Πλαγιά κοφτή χωρίς δάση και δένδρα, Lift ατέλειωτο. Ειδικά σε καλή ηλιόλουστη μέρα? Δέν βλέπω να μπορείς εύκολα να κατέβεις απο εκεί... Με τις πολλές που λέμε θα προσπαθήσεις, γιατί έτσι μόνο θέλει στο βουνό. Ειδικά σε αυτό το ΒΟΥΝΟ. Σμήνη εκατοντάδων πουλιών είδα να κυκλώνουν όλα μαζί τα θερμικά, πουλιά να έρχονται να πετούν μαζί με τα μοντέλα μας είδα, οξυγόνο φυσικά πλημμύρισε το στήθος μου, και γλύκα η ψυχή μου γιατί πέταγα μαζί με τα φιλαράκια μου, σε μέρη που για αυτά έχω γεννηθεί να πετάω...
  Ο Κωστής το «έλιωσε» το ηλεκτρικό του το Easy Glider, αλλά ώς νεότερος έκανε μερικά λαθάκια στρίβοντας με τη μύτη πρός και κοντά στο βουνό, όλα όμως προσδίδονται στην ανυπόμονη φύση της νεότητας και σε ‘μάς φυσικά που δέν τον ανεβάζουμε συχνά πάνω στις πλαγιές για εκπαίδευση.  Μήν βγάζουμε τον πωπό μας απ’έξω. Το EG του Μπίλη μας ταλαιπώρησε λίγο στην αρχή μέχρι να το στήσουμε και να κάνουμε bind σε ένα δέκτη corona, αλλά τελικά το πέταξε και εκείνος με κρεμάμενη πάνω του την MC μου! Το μοντέλο του Μπίλη δέν είχε κινητήρα εμπρός, έτσι οι ορμόνες του μυαλού χτυπήσαν «κόκκινο» όταν αυτός έπρεπε να επεξεργαστεί κάθε κίνηση πρίν την πραγματοποίησή της, ειδικά τούτη τη μέρα που θέλει... προσοχή επειδή δέν «σηκώνει και τούβλα» που λέμε. Απολαυστικές οι στιγμές που τον έβλεπες να αγωνιά να κρατηθεί με ελάχιστο lift, ανταποδοτικές οι στιγμές που μαζί αρχίσαμε να ανεβαίνουμε απο χαμηλά που είχαμε κατέβει, και ξεκαρδιστικές οι στιγμές συνοδευόμενες με κραυγές ευχαρίστησης όταν πλέον είχαμε ξεπεράσει τον κίνδυνο του χαμένου ύψους με τη βοήθεια της φύσης... Δέν θα ξεχάσω την εξήγηση που τού έδωσα όταν με ρώτησε... «μα καλά, όταν είσαι εκεί χαμηλά, πώς καταφέρνεις και έρχεσαι πάλι πάνω?». Είπα λοιπόν... «Κοίτα, σκέφτομαι ότι πετάγαμε στα 1600 μέτρα ύψος οκ? Χάσαμε λοιπόν 100 ή 200 μέτρα, άρα είμαστε στα 1500-1400 μέτρα. Έ λοιπόν, και ‘κεί έχει lift, πές ότι σε κατέβασε ένα ασανσέρ λίγο παρακάτω και συνεχίζεις να πετάς. Δέν θα κοιτάξεις να βρείς ανοδικό? Απαλές κινήσεις μόνο θέλει, χωρίς άγχος και χωρίς να πειράζεις πολύ το μοντέλο. Μαλακά, ανοιχτές στροφούλες κάνεις, με υπομονή, περισσότερο rudder παρά ailerons, και ελπίζεις ότι θα έρθει. Και έρχεται!» 
  Ο Φάνης είχε το Cularis της Multiplex μαζί του. Μεγάλο, «πιασιάρικο» ανεμόπτερο. 2,60 μέτρων εκπετάσματος, elapor με ενισχύσεις, καλή επιλογή, δοκιμασμένη. Ξέρει τί βγάζει η Γερμανική φίρμα, με αυτή της τη γκάμα των Elapor μοτοανεμοπτέρων, μπήκε πολύ δυναμικά στην αγορά... Δέν έχουν βέβαια τις επιδόσεις αντίστοιχων vacuum bagged ή εποξικών ή ολόκτιστων, αλλά είναι «μανιτζέβελα», τα παίρνεις παντού και πετούν μιά χαρά για τα λεφτά τους. Το δοξασμένο απο πτήσεις cularis του Φάνη, δόξασε τον εαυτό του και τον κάτοχό του ακόμη περισσότερο, όταν μπήκε στο συνεργείο και έβγαλε το τούρμπο απο πάνω του, τις εποχές που άλλοι κοιτούν ακόμη και να τουρμπίσουν το τούρμπο της μύτης του ανεμοπτέρου τους. Ένας απο αυτούς τους τελευταίους είναι και ο γράφων, όταν προσπαθεί να αυξήσει τα Watts του ΑεροΓκάμη για να κατέβει στους αγώνες!  Οι πρώτες πτήσεις του cularis, κατέληγαν σε προσγείωση μετά τα 5-10 λεπτά. Μία μάλιστα απο αυτές έγινε λίγο μακριά μας. Όταν περπατώντας έφτασα εκεί για να το πάρω, λέω, δέν πάω εδώ λίγο παραπάνω στον βράχο για να το(ν) ρίξω απο ‘κεί? Πιό ψηλά είναι, θα έχει μεγαλύτερο περιθώριο να αντιδράσει-σκεφτεί-εκμεταλλευτεί τα σποραδικά ανοδικά της χαλαρής δυναμικά μέρας. Και έτσι έγινε... Ευτυχώς ακουγόμασταν καλά πάνω εκεί στις κορφές με την Ηχώ να βοηθά και συννενοηθήκαμε όταν έφτασα να στέκομαι πάνω στα βράχια, καμιά 100αριά μέτρα απ’τον χειριστή, και να σημαδεύω με τη μύτη του μοντέλου τη λίμνη των Ιωαννίνων! Τσέκ στις επιφάνειες και... go. Έχουμε και φωτό απ’τις στιγμές, και αδημονώ Φάνη να δώ το παλικάρι με το μηχανάκι της courrier να μου φέρνει το πολυπόθητο cd για να αρχίσω επεξεργασία... Χρέωσέ το και σε ‘μένα άν θές, no problem. Θα έχω ένα αγαπητό και φυλαγμένο Cd με ομορφιές μέσα, τί καλύτερο για τις εμπειρίες της ζωής σου?
  Η «μαύρη» στιγμή της μέρας ήταν εκείνη της «επίθεσης» ενός σύννεφου απο κάτω και δεξιά μας, και ορκίζομαι ότι είχε και θερμικό μέσα του, αισθάνθηκα μιά γλυκιά ζέστη στην αρχή όταν ερχόταν πάνω μας που σιγά-σιγά βέβαια χάθηκε, μαζί με την ορατότητά μας! Λίγο πρίν πέταγε το cularis ο Φάνης και τα παιδιά πετάγανε τα EG τους, όταν παίρνω εγώ το cularis και αισθάνθηκα ένα τρελό lift, το ανοδικό που προανέφερα, και το ανεμόπτερο πήρε αρκετά μέτρα ύψος. Αμέσως λέω στα παιδιά να μείνουμε κοντά στην πλαγιά για να μήν χάσουμε επαφή, όμως εκείνοι ώς προνοητικότεροι, προσγειώθηκαν κιόλας. Δίπλα μου λοιπόν ο Φάνης, και απο πάνω μας στα 10 μέτρα το cularis όταν το... «τσουνάμι» σύννεφο χτύπησε! Προσπάθησα να ευθυγραμμίσω και να οριζοντιώσω το ανεμόπτερο, ώστε με την έλευση του συννέφου ,να επανακτήσω τον χειρισμό αφού εκείνο θα πέταγε αμέριμνο προς τον κάμπο με χαλαρή ταχύτητα. Κι άλλα συννεφάκια μας είχαν «τρυπήσει» εκείνη τη μέρα αλλά μικρού όγκου και πυκνότητας. Όχι δηλαδή σάν αυτό που βιώναμε τώρα. «Βλέπω τον ίσκιο του» λέει ο wingman δίπλα μου και μέχρι να το πεί, είχε χαθεί και ο ίσκιος. Έχω παγώσει. Πρώτη φορά χάνω μπροστά στα μάτια μου μοντέλο μέσα σε πυκνή συννεφιά, χωρίς να ξέρω τί να κάνω ή τί να υποθέσω. Περιμένω υπομονετικά κάνοντας απαλές κινήσεις μόνο στα στίκς, θέλοντας να το κρατήσω εν πτήση για όσο περισσότερο μπορώ. Μάταια όμως. Ο χρόνος περνά και το σύννεφο Δέν διαλύεται. Ίσα-ίσα πυκνώνει. Τα δυό-τρία λεπτά που πέρασαν μέχρι να ξαναδούμε τη λίμνη, χωρίς να βλέπουμε ένα ιπτάμενο cularis, ήταν αρκετά για να μας πείσουν ότι Μόλις είχαμε χάσει το ανεμόπτερο. Είχε προηγηθεί «σταύρωμα» των πηδαλίων σε μιά προσπάθεια να μπεί σε Spin και να πέσει εκεί που θα βρισκόταν, αλλά το πού ήταν αυτό το «εκεί», μόνον ένας θεός ήξερε. Ψάξαμε, προσπαθήσαμε, περπατήσαμε, τότε κάναμε πραγματικότητα το νόημα της ενότητας «Πεζοπορία» που ανοίξαμε, αλλά, χωρίς αντίκρισμα. Το πιό βαρύ είναι να μήν μπορείς να κάνεις τίποτα γιατί δέν το έβλεπες, αλλά έτσι είναι τα βουνά. Θέλουν σεβασμό τέτοιες «μυστήριες» ώρες και μέρες, σε τέτοια ύψη, για να σου δώσουν το μέγιστο της αγάπης τους προς την πτήση σου. Το Γηράσκουμε αεί διδασκόμενοι επιβεβαιώθηκε για άλλη μιά φορά.
  Η ώρα πλησίαζε τρείς το μεσημέρι, ο πομπός μου έγραφε ήδη τρείς και μισή ώρες λειτουργίας, και αποφασίσαμε σιγά-σιγά να μαζεύουμε  μιάς και είχαμε κρυώσει και λίγο και η εικόνα του ζεστού καφέ συνοδευόμενη με μοντελοκουβέντα, προκαλούσε παραλήρημα αισθήσεων.  Ο Κωστής έκανε πολλές προσγειώσεις για να δεί πώς δουλεύει το υπήνεμο σε μιά σωστή πλαγιά, και μαζί του βέβαια λάβαμε και ‘μείς τα φώτα της εκπαίδευσης. Προσοχή ήθελε λίγο αλλά και τύχη για να μήν πέσεις πάνω σε εκείνες τις σκούρες «τούρτες» που αφήνουν πίσω τους τα τετράποδα της περιοχής, γιατί... άντε σκούπιζε μετά, χαχαχα... Κατηφορίζοντας κάναμε μερικές στάσεις και λίγη... πεζοπορία ακόμη μήπως και βρούμε το cularis, αλλά άφαντο. Λίγο παρακάτω άρχισαν και οι πρώτες σταγόνες, υπενθυμίζοντάς μας πώς καλά κάναμε και ξεκινήσαμε πρωί και χαρήκαμε τη μέρα μας. Το ζεστό ελληνικό καφεδάκι με θέα τη λίμνη, η αποτύπωση των εικόνων στον φορητό υπολογιστή και μιά προσγείωση πολιτικού αεροπλάνου στα δεξιά μας, συμπλήρωσαν το πάζλ της ανεμοπορικής 30ης Απριλίου για μένα και τα φιλαράκια μου. Ο δρόμος της επιστροφής ήταν πιό σκοτεινός και βροχερός απο εκείνον του ερχομού,  αλλά κάπου εκεί κοντά στο Μέτσοβο συνηδειτοποίησα ότι πρέπει να ξαναπάω στο Μιτσικέλι. Περισσότερες φορές απο μία. Προσφέρεται για Ανεμοπορία, Πεζοπορία, οικογενειακές εκδρομές και ευφράδεια ψυχής. Εύχομαι μόνο, κάθε φορά να είμαστε και ένας περισσότερος, γιατί πραγματικά, η Ανεμοπορία Βουνού αξίζει την προσοχή μας._

[Sokratis]

Πολυ ωραια η περιγραφη σου Αποστολη και χαιρομαι που επιτελους πετανε ανεμοπτερα στις πλαγιες του Μιτσικελιου.(Καποτε πετουσαν και πραγματικα,αλλα αυτο ειναι μια πονεμενη ιστορια.....).Ο λογος που δεν ηρθα,ηταν οτι εκεινη τη μερα αποφασισα να παω Μεσολογγι και να πεταξω με το μοτοανεμοπτερο μου(Το "moni").Ειχα κι εγω λοιπον μια ανεμοπορικη μερα,αφου αποφασισα να παω στο Αγρινιο για βολτα.Αφου απογειωθηκα απο Μεσολογγι ανεβηκα στα 3000ft και σε εκεινο το σημειο ημουνα ηδη πανω απο την Κλεισουρα.Αντικρυζοντας τον καμπο του Αγρινιου,ειδα και τους διαδρομους απο τα δυο αεροδρομια.Εκει αποφασισα να σβησω τελειως τη μηχανη και να κατολισθησω μεχρι το αεροδρομιο.Ηταν σκετη απολαυση με το "Moni" να γλυστραει απαλα πανω απο τα χωραφια και τη λιμνη.Εφτασα τελικα με αρκετο υψος πανω απο το διαδρομο και χρειαστηκε να κανω αρκετες στροφες και να χρησιμοποιησω ολα τα spoilers για να το προσγειωσω.Δυστυχως δεν βρηκα κανενα στο Αγρινιο(ηρθαν αργοτερα)αλλα λογω καιρου(σχηματιζοντουσαν αρκετα συνεφα)αποφασισα να επιστρεψω.Στην επιστροφη πεταξα πανω απο τη γεφυρα του Αχελωου στον περιφερειακο,και στη συνεχεια εχασα το υψος μου πανω απο τις αλυκες του Μεσολογγιου,αφου πρωτα περασα και διπλα απο την Κλεισουρα.Μολις προσγειωθηκα αρχισαν οι πρωτες ψιχαλες,αλλα αυτο δεν με ενοιαζε πλεον.Αυτο το Σαββατοκυριακο θα πεταω στο Μεσολογγι και αποφασισα να διανυκτερευσω στο αεροδρομιο.Ευχομαι συντομα να εχουμε παρομοιες δραστηριοτητες και στα "πονεμενα" Γιαννενα.....
Σχετικα βιντεακια:http://www.youtube.com/watch?v=wLZDQ3CiufE
http://www.youtube.com/watch?v=rfV0DoRN9qs&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=LG2xUE83xfc

[DeltaMan]

Γειά σου βρέ Σωκράτη με το μοτοανεμόπτερό σου... Μας έχεις τρελάνει με τα Videάκια... 

Ξέρω ότι θα ερχόσουνα μαζί μας άν μπορούσες, αλλά τουλάχιστον εσύ έλειπες για... Ανεμοπορικούς λόγους. Μ'αρέσει στην Ήπειρο, έχετε βουνάρες, έχω έρθει δυό τρείς φορές, μάλιστα το έχουμε ανακοινώσει και στο Φόρουμ απο ότι βλέπεις αλλά δέν βλέπω ενδιαφέρον και αναρωτιέμαι γιατί.

Ας μήν το γυρίσουμε όμως το θέμα σε αντιπαράθεση, πές μας για εκείνη τη φάση που είχες... Σβήσει τη μηχανή!!   

[Sokratis]

Το Σαββατοκυριακο που μας ερχεται,θα τραβηξω αρκετα βιντεακια με σβηστη τη μηχανη για να δεις.Εχει αρκετα καλες επιδοσεις,παρ`ολο που η προπελα δεν "μαζευει" ουτε πτερωνει.Μαλιστα λογω χαμηλης συμπιεσης,στα 100χλμ/ωρα κανει μικρες περιστροφες.Βεβαια θελει προσοχη,γιατι το μοτερ ειναι διχρονο(αρα και αναξιοπιστο)και οχι αεροπορικο.Αν ομως καποιος εχει εμπειρια απο ανεμοπτερα,ειναι ενα αεροπλανακι που κανεις την πλακα σου ευκολα και πολυ φτηνα.Το ταξιδακι αυτο(Μεσολογγι-Αγρινιο_Μεσολογγι)κρατησε περιπου 45 λεπτα και μου καταναλωσε περιπου 4 λιτρα βενζινη.
Οσο για την Ηπειρο,ειναι αποδεδειγμενα το καλυτερο μερος για ορεινη ανεμοπορια κι ευχομαι οι επομενες γενιες να το καταλαβουν και να το αξιοποιησουν......

[_ΤΑΣΟΣ_]

Σωκράτη γειά σου,

Χαίρομαι ιδιαιτέρως να βλέπω δραστήρια άτομα σαν και σένα να συνεχίζουν απτόητα ασχέτως κακουχιών.

Keep up 

* 'Εταξες να έρθεις να πετάξουμε παρέα Λάρισα !