Τα χρόνια της αθωότητας

  Καταστήματα
  Κεντρική σελίδα
  Αρθρα
  Links
  Σύλλογοι
  Γιατί αυτή η σελίδα;

WWW Aeromodelling GR

Aeromodelling GR - IBabylon ThemeClassic YaBB SE ThemDelta TPNetBiz TPOmega TPSMF Default Theme

Μην ανοίγετε εδώ θέματα που δεν έχουν καμμία σχέση με αερομοντελισμό. Το πιθανότερο είναι οτι θα διαγραφούν γιατί είναι εκτός αντικειμένου του Aeromodelling GR.

[vhal]

Ασε τις υπεκφυγές και δώσε ονόματα!!
 

Βαγγέλης

[evan]

Ασε τις υπεκφυγές και δώσε ονόματα!!
 

Βαγγέλης

Πρώτη φωτογραφία: Αριστερά καλεσμένοι της εκπομπής, στο κέντρο ο Χρήστος Αληγιάννης, ο Τάκης Παπαθεοδώρου και ο υπογράφων. Δεξιά οι παρουσιαστές της εκπομπής.
Στη δεύτερη ο υπογράφων και στη τρίτη οι παρουσιαστές της εκπομπής των οποίων τα ονόματα δεν έχω σημειώσει. 

Στην πρώτη φωτογραφία φαίνονται επίσης το Tauri (thnx jkon) του Τάκη και το Nobler του Χρήστου.

[evan]

...το Tauri του Τάκη ...

1976, Σχοινιάς: ο Τάκης Παπαθεοδώρου, με το Tauri. Τον βοηθάει ο Ντίνος Κωνσταντινίδης, που διετέλεσε και Διοικητής της Υ.Π.Α. πρόσφατα.
Ο Τάκης εγκαταστάθηκε στις Η.Π.Α. και ζει μόνιμα εκεί.



Το Tauri λίγο αργότερα 

[evan]

Εκεί γύρω στο 75 -'76 γίνεται μια σημαντική αλλαγή.  Ο Μακρυγιάννης που έχει βιβλιοπωλείο στον Πειραιά κάνει εισαγωγή και αφιερώνει ένα μέρος του καταστήματος του στον αερομοντελισμό. Τα είδη περνούν από τελωνείο και πληρώνονται δασμοί της τάξεως του 100% γιατί χαρακτηρίζονται παιχνίδια.
Η ΕΑΑ χάνει την απαλλαγή από τους δασμούς. Όλα τα μοντελιστικά είδη ακριβαίνουν υπερβολικά. Το Τατόι δεν εξυπηρετεί τα τ/κ μοντέλα που έχουν αρχίσει να πληθαίνουν και ψάχνουμε για άλλους χώρους. Πετάμε στο γκολφ, την Πάχη και το Σχοινιά. 
Στην ΕΑΑ επικρατεί η άποψη ότι τα καταστήματα θα πωλούν τα υλικά και θα προτρέπουν τους πελάτες να γραφτούν στην ΕΑΑ η οποία θα παρέχει την εκπαίδευση. Η άποψη ότι η ΕΑΑ πρέπει να συνεχίσει να παρέχει υλικά στα μέλη της μειοψηφεί (και για να μη βρεθεί σε ανταγωνιστική θέση με τα καταστήματα). 
Με μοντέλα ακριβά και ανάγκη μεταφορικού μέσου, ο αερομοντελισμός αρχίζει να δυσκολεύει και να απευθύνεται σε άλλο κοινό. Ένας μαθητής με το χαρτζιλίκι του δεν θα μπορέσει να ασχοληθεί με το χόμπι αυτό (ίσως μέχρι σήμερα)
Αρκετοί από εμάς απομακρύνονται αφενός λόγω του κόστους αλλά και λόγω των υπόλοιπων συνθηκών: Τέλος της φοιτητικής ζωής, στράτευση, σπουδές στο εξωτερικό, οικογένεια και άλλα.

Οι εποχές αλλάζουν...

1η φωτογραφία Πάχη ΄75: Κ. Λάμπρου, Γ. Σεβαστός(+)



2η φωτογραφία Σχινιάς '76: Ε. Μιχαηλίδης, Χ. Αλιγιάννης

[GMeskos]

φίλε geoli νομιζω οτι ο πήγασος που πούλαγε ο μακρυγιάννης ήταν απο μπλέ φόαμ οχι χτιστή μπάλσα.
αρκετή δίεδρος και ελαστικότητα στο φτερό...
ήταν το πρώτο μου 3 κάναλο  τηλεκατευθυνόμενο και το είχα παρει απο τον αήμνιστο Χρήστο....
στην Γεναδιου αν θυμάμαι καλα..
ευτυχισμένες στιγμές ακομα θυμαμαι τις χαρακιές στα δάχτυλα απο τις προπέλες μεχρι να ανακαλύψω το πλαστικο προστατευτικο....
θυμάμαι και προχωρημένες καταστάσεις με αντλία καυσιμου απο μοτέρ υαλοκαθαριστηρων με μεταλικα γραναζια τησ VDO...

Άπό όσο μπορώ νά θυμηθώ ό Πήγασος ήταν όντως άπό μπλέ φόαμ.
Μάλιστα  ό κ. Μανώλης Μητσιάς πού τότε,νομίζω κάπου στό 1980,έμφανιζόταν στήν θεσσαλονίκη είχε
άγοράσει ένα άπό τόν Βύρωνα καί τού είχα κάνει τά 2-3 πρώτα μαθήματα.
Μετά γύρισε στήν Άθήνα καί ύποθέτω ότι δέν συνέχισε.

[FAZ]

Είναι απαραίτητο ένα τέτοιο thread σε αυτό το forum....

Ο Evan έδωσε σημαντικότατες πληροφορίες για την εξέλιξη του hobby μας στην Ελλάδα και εφόσον δεν τις γνώριζα κατάλαβα τώρα γιατί έμαθα να πετάω το 2004 όταν από το 1982 (10 χρονών τότε) πραγματικά ποθούσα όσο τίποτε άλλο εκείνο τον καιρό να αποκτήσω, να χτίσω και να μάθω να πετάω ένα αερομοντέλλο.

Χαρακτηριστικά θυμάμαι έντονα όταν η μητέρα μου μας πήγαινε με την αδελφή μου και τους τότε φίλους μου στο ΣΙΝΕΑΚ στην Πλ. Κοράη στον Πειραιά, εγώ ενθουσιαζόμουν όχι τόσο για το σινεμά που θα πήγαινα αλλά κυρίως για το ότι θα είχα την ευκαιρία να χαζέψω πάλι την βιτρίνα του Μακρυγιάννη με ένα Lama και κάποια άλλα μοντέλα που κατά καιρούς είχε κρεμασμένα στη βιτρίνα του.

Τα εκπαιδευτικά, παρά την χαρακτηριστική τους εμφάνιση έδειχναν τότε τέλεια scale κάποιων φανταστικών αεροπλάνων που έφτιαχνα και πετούσα νοερά αφού όταν ήξερα ότι χρειαζόμουν γύρω στις 35000 δρχ. για να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα έκανα και τις πρώτες μου ανώμαλες προσγειώσεις. Πάλι νοερά...

Το 1984 πλέον απέκτησα το πρώτο μου ΚΙΤ, ένα 0.10άρι Taurus που μου έφερε από Ισπανία ο πατέρας μου αφού κι αυτός δεν γνώριζε τι έπρεπε να πάρω για να ξεκινήσω. Το έφτιαξα (ε ρε στοκάρισμα που έπεσε τότε...) αλλά το όλο "project" σκάλωσε στην αγορά τ/κ. Κινητήρα βρήκα από μία άκρη που έιχε ένας θείος μου κλπ. κλπ. έναν μεταχειρισμένο Thunder Tiger 0.15.

Το αεροπλάνο πέταξε ποτέ. Έμεινε φτιαγμένο, με επίστρωση ρυτίνης στο ύφασμα των φτερών του (όχι monokote). Με τον καιρό και με τα πέρα-δώθε τελικά κατέληξε κομμάτια σε κλουβιά καναρινιών, αφού φάνηκε πιο χρήσιμο εκεί γιατί τα χείλη προσβολής των φτερών βόλευαν ιδιαίτερα τα κανάρια στις απο/προσγειώσεις τους μέσα στα κλουβιά τους.

Η απογοήτευση μεγάλη αλλά ήταν μάλλον προετοιμασία για αυτές που θα ακολουθούσαν. Το πρώτο Cardinal 0.10 της Kyosho με επιτέλους την πρώτη τ/κ μία Sanwa 4κάναλη σε 72 MHz ΑΜ και έναν OS max 0.10 FP (εννοείται με κουζινέτο), έγινε κομμάτια σε ένα οικόπεδο στην Μαλακάσσα που μετά από πολύ ψάξιμο βρέθηκε και έγινε χώρος πτήσης. Ακολούθησαν άλλα 4 αερομοντέλλα έτσι. Όμως παρ'όλες τις απογοητεύσεις περνάγαμε καλά.

Πάλεψαν η απογοήτευση με την χαρά της ενασχόλησης με το hobby αυτό. Η μάχη στις μικρές ηλικίες και χωρίς υποστήριξη είναι άνιση. Αλλά όταν μάθεις να πετάς εκεί αντιστρέφονται όλα....


Εμ, τα χρόνια της αθωότητας που λέγαμε....