Υπάρχει ελπίδα ανάκαμψης;

Ο αερομοντελισμός είναι το πιο επιμορφωτικό και ανταποδοτικό χόμπυ στον κόσμο. Απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες, αν και προτεραιότητα έχουν οι νέοι. Όχι μόνο για την χαρά που βιώνουν με την ενασχόληση, αλλά και για τον εμπλουτισμό των γνώσεών τους και την διάπλαση του χαρακτήρα τους για να ενταχθούν στο κοινωνικό σύστημα.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, τα περισσότερα αστικά αεροπορικά ερασιτεχνικά σωματεία έγιναν και αεραθλητικά. Η έως τότε Εθνική Αερολέσχη της Ελλάδος (ΕΑΛΕ) έγινε Ελληνική Αεραθλητική Ομοσπονδία (ΕΛΑΟ). Η κύρια αποστολή της Ομοσοπονδίας είναι η διαχείρηση του αγωνιστικού τομέα.

Όμως τα τελευταία χρόνια, έχουμε διαπιστώσει ότι ο αγωνιστικός αερομοντελισμός φθίνει. Αυτό οφείλεται κατ’ αρχάς, στην έλλειψη πόρων και τις υψηλές απαιτήσεις γνώσεων και τεχνικής, που οδηγούν σε έλλειψη ενδιαφέροντος.
Σε αυτούς θα προσθέσουμε και τις υπερβολικές κατευθυντήριες διατάξεις που έχουν συνταχθεί για το ποδόσφαιρο, και τα άλλα κλασσικά αθλήματα και απέχουν πολύ από τις ανάγκες (και τις δυνατότητες) του αεραθλητισμού.

Τις ανωτέρω αιτίες δεν μπορούμε να τις απαλείψουμε πλήρως. Τι πρέπει να γίνει λοιπόν για να ανακάμψει ο αγωνιστικός αερομοντελισμός;

Τα κέντρα παραγωγής ιδεών δηλαδή τα σωματεία, και η ΕΠΑΕ πρέπει να γεννήσουν ιδέες και προγράμματα ανάπτυξης. Οι ιδέες αυτές πρέπει να αξιολογούνται από όλους. Για να προωθηθούν στο Δ.Σ. της ΕΛΑΟ για τις τελικές αποφάσεις.

Σε πρόσφατη επιστολή της ΕΛΑΟ (30/12/25), διαβάσαμε ότι υπεύθυνος Αντιπρόεδρος για θέματα αγώνων είναι ο κος Χρήστος Λεονταρίτης, ο οποίος είναι και πρόεδρος της ΕΠ.Α.Ε. Πιστεύω ότι είναι το καταλληλότερο πρόσωπο για να συντονίσει την παραγωγή ιδεών στον αερομοντελισμό, και να τις προωθήσει για την τελική έγκριση και εφαρμογή τους.
Και είμαι σίγουρος ότι όλα τα σωματεία θα υποστηρίξουν το έργο του.

Εύχομαι σε όλους τους συναδέλφους υγεία και πολλές και ασφαλείς πτήσεις.