PZL P-24F Π.Α. 1940

Βλέποντας, για πολλοστή φορά, το πολύ ωραίο, και πολύ ενδιαφέρον, θέμα που έχει ανοίξει ο Γιώργος για Ελληνικά αεροσκάφη σε ιπτάμενα μοντέλα, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας την κατασκευή του αγαπημένου μου PZL P-24F της πολεμικής μας αεροπορίας που έδρασε το 1940 στο Αλβανικό μέτωπο. Αποφάσισα να κατασκευάσω το Δ130 του Ανθυποσμηναγού Μητραλέξη (δείτε παρακάτω γιατί).
Στο παρελθόν, όταν ακόμη ήμασταν στο μοντελοδρόμιο στα Σπάτα είχα κατασκευάσει ένα πολύ μικρότερο με κινητήρα 0,25 το οποίο όμως δεν είχε και την καλύτερη συμπεριφορά, ιδίως στην απογείωση. Από την στιγμή όμως που το αεροπλάνο αυτό είναι από τα αγαπημένα μου (και για τον ρόλο που έπαιξε για την Ελλάδα κατά τον 2ο ΠΠ) είχα πάντα στο μυαλό μου να φτιάξω ένα μεγαλύτερο και πιο πιστό αντίγραφο του.
Ξεκίνησα την σχεδίαση λοιπόν πριν από περίπου τρία χρόνια με βάση ένα πολύ καλό σκίτσο 3 όψεων που βρήκα στο internet. Η κλίμακα που επιλέχτηκε ήταν 1/5,5 (18%) και βγάζει φτερό κάτι λιγότερο από 2 μέτρα, με βάση έναν κινητήρα ,91 κυβ. ίντσες (2χρονο) που ήδη είχα στο ράφι. Η αεροτομή της πτέρυγας είναι NACA2412 στο κεντρικό τμήμα της πτέρυγας και NACA2414 στο εξωτερικό. Αυτό έγινε για να μπορέσω να αποτυπώσω τα «σπασίματα» που κάνει το πάχος της πτέρυγας όταν την βλέπουμε από μπροστά. Αν χρησιμοποιηθεί ίδια αεροτομή σε όλο το μήκος της απλά δεν βγαίνει σωστά. Οπότε φαντάζομαι ότι και στο πραγματικό κάτι τέτοιο πρέπει να ισχύει. Η ουρά (κάθετο και οριζόντιο) έχουν την NACA0012.
Πρώτα λίγη ιστορία….
Το PZL P.24F/G αποτελούσε μετεξέλιξη του πολωνικού καταδιωκτικού PZL P.11, το οποίο προοριζόταν για εξαγωγή. Το πρωτότυπο P.24/I πέταξε τον Ιανουάριο του 1933 υιοθετώντας πολλά δομικά στοιχεία από το P.7. Ακολούθησε το P.24/IΙ (1934) με οπλισμό πυροβόλων /πολυβόλων, ισχυρότερο κινητήρα και τρίφυλλη έλικα. Με αυτό καταρρίφθηκε το παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας (414 χλμ/ώρα) τον Ιούνιο του 1934.
Το βελτιωμένο τρίτο πρωτότυπο P.24/IΙΙ του 1935 που χρησίμευσε ως βάση για το ελληνικό, υιοθετούσε δομικά στοιχεία από το P.11, διέθετε κλειστό κόκπιτ (σε αντίθεση με τα πρώτα δύο πρωτότυπα), και το βαρύτερο οπλισμό του P.24/IΙ. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην ελληνική πλευρά επιδείχθηκε το P.24/IΙ. Επισκέφτηκε το αεροδρόμιο Τατοϊου (με πολιτικό νηολόγιο SP-ATO) για επιδείξεις τον Iανουάριο του 1936.
Χρησιμοποιήθηκε από όλες τις βαλκανικές χώρες (εκτός από τη Γιουγκοσλαβία), οι οποίες διέθεταν τους τύπους Α/Β/C. Στην Τουρκία κατασκευάστηκε με άδεια στο εργοστάσιο της Καισάρειας, ενώ στη Ρουμανία η άτρακτός του χρησίμευσε ως υπόδειγμα για την ανάπτυξη των εγχώριων μαχητικών ΙΑR 80/81.
Ήταν ένα υψηλοπτέρυγο καταδιωκτικό με σταθερό σύστημα προσγείωσης, με αστεροειδείς κινητήρες Gnome Rhone διαφόρων τύπων. Λόγω του ότι η Ελλάδα ήταν η τελευταία χώρα που τα παρήγγειλε και επειδή ζήτησε από τον κατασκευαστή τροποποιήσεις στο βασικό μοντέλο Α/Β, κατέληξε να παραλάβει τα πολύ βελτιωμένα μοντέλα F/G, παρόλο που αρχικά είχε παραγγείλει τα μοντέλα Α/Β. Στα σωζόμενα ελληνικά υπηρεσιακά έγγραφα πάντα γίνεται αναφορά σε μοντέλα Α/Β.
Τα F/G υπερτερούσαν στον ισχυρότερο κινητήρα Gnome Rhone 14 Ν-Ο7 (950 ίπποι), την παρουσία θωράκισης για το χειριστή και τη χρήση σε ορισμένα υποδείγματα βαρέως οπλισμού απαρτιζόμενου από δύο πολυβόλα (ο τύπος του πολυβόλου ποίκιλε ανάλογα με τη χώρα προορισμού) και δύο πυροβόλα Οerlikon FF των 20mm. Αυτή η διαμόρφωση οπλισμού ήταν ίδια ουσιαστικά με αυτή του γερμανικού Μesserschmitt 109 E-4 που βγήκε από τη γραμμή παραγωγής τρία χρόνια μετά το P.24F. Οι διαφορές ήταν, ότι τα πυροβόλα στα ελληνικά ήταν κοντόκαννα ελβετικής κατασκευής, ενώ τα πολυβόλα ήταν τσεχοσλοβάκικα, αντίγραφα βρετανικών πολυβόλων της Vickers, κατασκευής Ceske Zbrojovice.
Επιπλέον, τα ελληνικά P. 24F/G έφεραν τον τυποποιημένο εξοπλισμό προδιαγραφών Υπουργείου Αεροπορίας, που αποτελούνταν από γερμανικό ασύρματο Telefunken και αμερικάνικο σύστημα παροχής οξυγόνου Gaertner.
Από τα σπάνια περιστατικά στην αεροπορική ιστορία αποτελεί η επιτυχής, αλλά ανορθόδοξη, κατάρριψη Ιταλικού τρικινητήριου βομβαρδιστικού τύπου Cant Z 1007 bis Alcione (με κωδικό: ΜΜ 22381), από τον Ανθυποσμηναγό Μητραλέξη (2/11/1940). Ο χειριστής, μετά την εξάντληση των πυρομαχικών του, εκτέλεσε εμβολισμό των πηδαλίων ουράς του ιταλικού αεροσκάφους, καταστρέφοντάς τα με την έλικα του PZL Αποτέλεσμα ήταν το βομβαρδιστικό να καταρριφθεί, το PZL (Δ 130) να εκτελέσει αναγκαστική προσγείωση χωρίς πολλές βλάβες και οι επιζώντες του ιταλικού πληρώματος να αιχμαλωτιστούν στο έδαφος από τον ίδιο τον Ανθυποσμηναγό.