AltoStratus 130" R.E.F.(-E)

  Καταστήματα
  Κεντρική σελίδα
  Αρθρα
  Links
  Σύλλογοι
  Γιατί αυτή η σελίδα;

WWW Aeromodelling GR

Aeromodelling GR - IBabylon ThemeClassic YaBB SE ThemDelta TPNetBiz TPOmega TPSMF Default Theme

[ant1971]

αν και φανατικος ε/πτερας δεν μπορω να αντισταθω στο γλαφυρο τροπο που περιγραφεις
και δηλωνει τοσο πολυ μερακι για αυτο που κανεις

θα σε παρακολουθω με πολυ ενδιαφερον μεχρι το τελος της κατασκευης σου

καλη επιτυχια

[Stratigio]

   Καλώς τον και τον Μέρμηγκα (και αν το Ant δεν υποδηλώνει "Θείο" )!  
 

   Ευχαριστώ φίλε μου για την καλοσύνη σου.

 
   Μεγάλη η χαρά μου όταν διαπιστώνω πως εκτός της αφεντιάς μου, διασκεδάζω και άλλους με αυτό το thread.




 

[Stratigio]

   Κάποιου είδους κατάρα περικλείει την κατασκευή του Altostratus. Δεν πρόλαβα να υμνήσω το Μάστορα Καλέμη και παρ’ τον κάτω. Σπασμένο πόδι και στην αναμονή για επέμβαση ο άνθρωπος…
 

   Θα προσποιηθώ πως δεν συμβαίνει κάτι το μεμπτό σε σχέση με την παρουσίαση και θα συνεχίσω ακάθεκτος…

 
Λαμινάρισα λοιπόν τα κομμάτια που αποτελούν μέρος της βάσης του φτερού (τα #1 δηλαδή) και τα προσάρμοσα (έκοψα τις υποδοχές) ανάλογα με τα block των βιδών συγκράτησης. Η συνέχεια είναι καθιερωμένη ...





Το λαμινάρισμα...





..και τα block των βιδών συγκράτησης. Εδώ φαίνονται και οι υποδοχές για τα mounting-blocks...





...τοποθετημένα "dry"...





...





...και η πρώτη συγκόλληση...





...ασταμάτητο από εδώ και μπρός...





...






 

[Αντώνης Παπαδόπουλος]

Καλησπέρα,

Περαστικά στον Γιώργο και γρήγορα κοντά μας σιδερένιος

Αντώνης Παπαδόπουλος

[Stratigio]

 Να'σαι καλά Αντώνη.

Ήδη διαβίβασα τις ευχές σου.




Η ερώτηση του εκατομμυρίου:

Ποιό thread ενεργοποιείται σχεδόν αυτόματα μετά από κάθε μου postάρισμα?

Ο νικητής κερδίζει (μετά από κλήρωση, φυσικά) μια τσαπέλα σύκα...



 

[alex.cularis]

αντε να το παρει το ποταμι. μη μας βαζεις δυσκολα.

[ant1971]

αντε να το παρει το ποταμι. μη μας βαζεις δυσκολα.

Stratigio μαζι του ειμαι

τωρα που το αρχισες ε!! πεστο

[Stratigio]

   Ανάξιο λόγου.

   Ο στόχος όμως επετεύχθη (νομίζω πως αυτός που έχει τη μύγα, έχει μυγιαστεί...  ) . Τουλάχιστον προσωρινά το έχει κόψει ο τύπος.








 

[Stratigio]

   Αργά και στεθερά προχωράω προς τα joiner :





Ως εδώ όλα βαίνουν άψογα...





... καθυστέρηση προκαλεί η χρήση αλοιφατικής (διαλυμένη με νερό 1/3), που βάζω στις ξύλινες ανώσεις ( Medium CA στην ένωση με το spar-cap)...





...αλλά και ότι κάθε shear-web, κόβεται και προσαρμόζεται ένα προς ένα. Εδώ είχα την επιλογή να κοπούν στο laser, (έτσι όμως ποτέ δεν επιτυγχάνεται η ακρίβει του τρίψει-τρίψει) ή να κατασκευαστεί όλο το κεντρικό panel ισοπαχές, κάνοντας την κατασκευή γρηγορότερη. Οι διαφορές που έπαιρνα όμως στις γραφικές παραστάσεις του XFLR5 -μιας τέτοιας σχεδίασης- μου έδειχναν πως ο δρόμος της αρετής είναι ο δύσκολος.




 

[eolos30]

                 Πόσο πιο δυσκολο θα ηταν τα νερα της μπάλσας
                                         των shear-web να ειναι κάθετα; Δεν φαντάζομαι να τεμπελιάσαμε.

[Stratigio]

   Είναι δυνατόν ? ? ?   

  Μην μπερδεύεσαι από τα νερά που έχουν μείνει από το τρίψιμο. Πιό πάνω φένεται καθαρότερα.

  Εδώ έχουμε την ελαφριά έκδοση του ηλεκτρικού. Τα spar-caps είναι των 18γρ. (1mm φλαμουριά, 1,5mm balsa και συνολικά 4 φύλλα Uni Carbon 130gr/m²). Τα shear-webs είναι ενιαία 10mm μέτριας πυκνότητας balsa, κάθετα προς τα spar-caps και σε κάποια σημεία θα καπακωθεί με λεπτό ply.

  Στη βαρύτερη έκδοση θα χρησιμοποιήσω spar-caps των 22γρ (2 Χ 1mm φλαμουριά και 7 φύλλα Uni Carbon 130gr/m²). Στα shear-webs υπολογίζω να βάλω δύο φύλλα σκληρή balsa των 5mm κολλημένα στις 90^ο μεταξύ τους και σε 45^ο σε σχέση με τα spar-caps (η γνωστή Βλαδιμιρική μέθοδος).



 

[Stratigio]

    Φτάνοντας στην άκρη του panel, οι καθυστέρηση αυξήθηκε μιας και (λόγω ιδιοτήτων) χρησιμοποιήθηκε epoxy και μάλιστα αργή, για να έχω αρκετό χρόνο να ευθυγραμμίζω με την άνεσή μου, αλλά και γιατί είναι αρκετά δυνατότερη από τις γρηγορότερες. 30' epoxy λοιπόν και μερικές έξτρα ώρες για να πετρώσει (σιγουριάς ανάγκη γαρ).

   Τα joiner θα είναι μασίφ carbon 8X8mm και θα κατασκευαστούν με τη γνωστή (..?) μέθοδο αλουμινοσωλήνας-ποτάσα. Οπότε και οι υποδοχές (pockets) είναι ήδη έτοιμες, κόψιμο στο σωστό σημείο και μικρο-προσαρμογές ήταν γρήγορες. Στα κολλήματα πάλι…






Η γωνία που θα σχηματίσει το joiner θα χρειαστεί μιά κάποια προσαρμογή (φάγωμα), οπότε και τα  αλουμινένια pockets δεν θα έρθουν να ακουμπ'ησουν πρόσωπο μεταξύ τους. Η ανάλογη κοπτοραπτική χρειάστηκε στο εξωτερικό rib.






Κόπηκε (με ακρίβεια) και το αλουμίνιο...






... dry-fit στις ανάλογες θέσεις για να μετρηθεί το ύψος του τακακιού που θα χρειαστεί...






...το οποίο και κολλήθηκε (30'epoxy, μην ξεχνιόμαστε)...






...τρίψιμο (να έρθει απόλυτα πρόσωπο με το αλουμίνιο) και πάλι στεγνοδοκιμή (dry-fit καλύτερα, ε;) πριν την τελική τοποθέτηση τους.






Η τοποθέτηση έγινε με μεγάλη προσοχή στην ευθυγράμμιση (με τη βοήθεια οδηγού). Αν κάτι ξεφύγει εδώ, οι δυσκολίες αργότερα θα είναι πολλές...






... με επίσης μεγάλη προσοχή (μην χαθεί η ευθυγράμμιση που μετά τόσων κόπων κατακτηθεί), τοποθέτησα βάρος και το άφησα άλλες 2-3 ώρες να στεγνώσει...






...εποξικής (και μετά επίσης μεγάλης προσοχής) συνέχεια...






...αμφίπλευρα.






Τέλος ακολούθησε το spar-cap που σε αντίθεση με το πρώτο (άνω) η συγκόλληση εδώ έχει γίνει με epoxy (30', τι άλλο)...






...




 

[Stratigio]

   Πάλεψα λίγο με την επιλογή υλικού και τρόπου κατασκευής των καπακιών των shear-webs. Βάση σκέψης και διαλόγου, για ακόμη μία φορά ήταν το υλικό που θα αντέχει αρκετά για τη δουλειά που προορίζεται, στην το δυνατόν ελαφρύτερη μορφή. Κατέληξα (ύστερα και από συζήτηση) στο να χρησιμοποιήσω σαν βάση, αρχικά carbon σε unidirectional μορφή από πλάκες 0,3mm που ήδη έχω vacuumάρει, σε συνδυασμό με καπλαμά και ply και με την εξής διάταξη:
 
   Το εξωτερικό (από την πλευρά του joiner αναφέρομαι, γιατί η ίδια διάταξη ακολουθείται –αντίστροφα όμως αυτή τη φορά- και στο κέντρο του panel, που θα κολληθούν οι βάσεις για τις βίδες συγκράτησης) θα καπακωθεί με πλακάκι από το προαναφερθέν carbon λαμιναρισμένο σε καπλαμά 0,6mm και ply των 0.6mm. Το αμέσως επόμενο καπακώνεται με carbon – καπλαμά και το τρίτο στη σειρά, με σκέτο carbon.
   
   Οι ίνες του carbon και τα νερά του καπλαμά, τρέχουν κάθετα προς τα spar-caps και το ply (αν και φύλλα κολλημένα κάθετα μεταξύ τους – θα πει κάποιος) έχει τα δυό εξωτερικά του φύλλα να τρέχουν οριζόντια.

   Ίσως over-kill τελικά, αλλά κάλιο γαϊδουρόδενε, παρά…  Και ακόμα πιο ιδιαίτερα σε ένα τόσο νευραλγικό σημείο.






Τα πλακάκια που χρησιμοποίησα για το καπάκωμα των shear-webs. Από πάνω προς τα κάτω : carbon-καπλαμάς-ply, carbon-καπλαμάς και τέλος carbon  (uni) σκέτο.






Πάντα απαραίτητο το ταίριασμα ένα-ένα ξεχωριστά και σιγουρεύοντας απόλυτη εφαρμογή στο καθένα.






Epoxy 30' με micro balloons (αν και δεν ήταν απαραίτητο- δεν υπήρχαν κενά) για το πρώτο (από έξω προς τα μέσα) rib-bay και σκέτη epoxy για τα υπόλοιπα δυο. Τακάρισμα με μαλακή, χοντρή όμως balsa τυλιγμένη σε ταινία συσκευασίας, μάνταλα και αναμονή για καμιά ώρα ...






.. και μετά από αυτή την ώρα ...






...






... πλακωτού συνέχεια και συνεχίζω να καπακώνω (με τον ίδιο τρόπο, αλλά χωρίς micro-ballοons αυτή τη φορά) προς το κέντρο ...






... με τα εξής αποτελέσματα ...






... ως και την άλλη τσέπη του joiner.






Ακολούθησε ένα ελαφρύ στρογγύλεμα των γωνιών, για να υποδεχθεί το spar το νήμα περιτυλίγματος. Αν και kevlar (οπότε και σχεδόν δεν κινδυνεύει από κόψιμο σε αυτά τα σημεία), χρειάστηκε κάποια μικροεπέμβαση, να φύγουν κάποιες ελάχιστες κόλλες που μου ξέρασε … 






...




 

[Stratigio]

 

   Είχαμε ανάσταση εδώ το Σάββατο, οπότε και ακολούθησε το καθιερωμένο σούβλισμα την επομένη. Πιστοί στην παράδοση, ο Αθανάσιος κι εγώ πήραμε θέσεις και …

   Στην προσπάθεια να βρω έναν εύκολο, αξιόπιστο τρόπο που θα επέτρεπε χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια να επαναλάβω τη διαδικασία (με τα ίδια αποτελέσματα) περιτύλιξης νήματος γύρω από το spar, κατάληξα στην απλή λύση (και ιδιαίτερα δοκιμασμένη από εμάς τους Έλληνες) της σούβλας. Μια απλή κατασκευή, με τη βοήθεια μιάς μανιβέλας από μουλινέ ψαρέματος έδωσε γρήγορα τη λύση. Σε άψογη συνεργασία με τον Αθανάσιο καταφέραμε (σε εύλογο για πρώτη φορά, χρόνο) τα παρακάτω…






...






...






...






... οι σπείρες πυκνώνουν στα ευαίσθητα σημεία και αραιώνουν αντίστοιχα στα σημεία που δεν υπάρχουν ιδιαίτερες πιέσεις ...






... όπως στις τσέπες των joiner ...






... και στο κέντρο ...






... μιά καλύτερη άποψη του συστήματος "Λεωνίδας" ...






... και στο φόντο, ο μανιβελιέρης. Ταπεινός και ντροπαλός, αλλά  κατάφερα τελικά να τον αποθανατίσω έστω και στη "ζούλα"...




 

[Stratigio]

   Χείλη Προσβολής - Εκφυγής

   Το πρώτο τρίτο της χορδής (από το spar και μπρός) θα καλυφθεί με D-box συνθετικό, κατά πάσα πιθανότητα carbon (σε twill2x2 ή spread-tow), ενισχυμένο εσωτερικά με ράβδο carbon (2.5mm στο εσωτερικό panel, 2mm και 1.5mm αντίστοιχα στα υπόλοιπα). Το laser-cutter πέτυχε απόλυτα στην κοπή των υποδοχών για τις ράβδους, αφού περιστρέφοντας με τα δυο μου δάκτυλα το carbonάκι πέρασε απροβλημάτιστα και με τη μία στη θέση του. Είχα μάλιστα και το περιθώριο, σε κάθε rib να το σπρώχνω λιγάκι στο πλάι και να μπορώ να στάζω ελάχιστη CA για τη συγκράτησή του, κάνοντας ακόμη και σ' αυτό το σημείο την απαραίτητη (από πλευράς βάρους κυρίως) "οικονομία".






Dry-fit και όλα δείχνουν άψογα...






... ακόμη και η ελάχιστη γωνία (από το tapering του φτερού) που σχηματίζεται στο κέντρο του panel, δεν δυσκόλεψε διόλου το πέρασμά του carbon ...






... τόσο ελάχιστη CA που και από κοντά είναι σαν να μην έχω βάλει καθόλου.



   Σε πρόσφατη έρευνα πανεπιστημίου αεροναυπηγικής της Ουκρανίας, ανακαλύπτοντας τις ευεργετικές ιδιότητες της επιφάνειας της μπάλας του γκολφ και τις εφαρμογές που θα μπορούσε να έχει αυτή η επιφάνεια στον αερομοντελισμό (αρκετά ενδιαφέρον θέμα που πρόσφατα μάλιστα τυχαία -και με αφορμή τις μπούμες που φτιάχνει ο Άθας και ενσωματώνει αυτό το ανάγλυφο στις επιφάνειές τους - συζητούσαμε με το Θείο μας), κατέληξαν και σε άλλο ένα χρήσιμο συμπέρασμα που αφορά το χείλος εκφυγής (Τ.Ε. για συντομία). Χοντρικά θα αναφέρω πως όσο λεπτότερο τόσο καλύτερο (μάλιστα αναφέρεται πως στη νέα σαιζόν οι Ουκρανική ανεμοπορική ομάδα θα κατέβει με ανάγλυφα D-box και Τ.Ε. ξυράφια), λεπτομέρεια στην οποία έδωσα τη δέουσα σημασία στην κατασκευή μου.
 
   Το Τ.Ε. θα πρέπει λοιπόν να είναι το δυνατό λεπτότερο, να μπορεί εύκολα να τριφτεί αλλά και αρκετά δυνατό. Μετά από αρκετή σκέψη (αλλά και δοκιμές) κατασκευάστηκε τελικά από carbon (uni) 0.2mm λαμιναρισμένο στο vacuum με καπλαμά 0,6mm. Μου δίνει την αντοχή του carbon κατά μήκος του φτερού (όπως το ήθελα - τα νερά τρέχουν παράλληλα με το μήκος), αλλά και από την κάτω πλευρά έχω τη δυνατότητα να τρίψω με ευκολία και με σχετική ακρίβεια, αυτό το ελάχιστο που χρειάζεται. Για να συγκρατηθεί ένα τόσο λεπτό Τ.Ε. στη θέση του, θα βασιστώ στη δύναμη των carbon caps που θα σκεπάσουν αργότερα τις ακμές των ribs.





Με αυτόν τον τρόπο κατάφερα να έχω ένα ελεγχόμενο τρίψιμο του Τ.Ε. (έστω και αυτό το ελάχιστο που χρειάστηκε) ...






...






... dry-fit και σημάδεμα ...






... σε αυτό το σημείο λιμάρισα τις ευθείες των ribs, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο μιά υποδοχή για τα carbon rib-caps. Αυτή η λεπτομέρεια είχε υπολογιστεί από το σχεδιασμό και έτσι δεν θα σχηματιστεί και το σκαλοπατάκι που χαρακτηρίζει παρόμοιες κατασκευές σε αυτό το σημείο ...






Ελάχιστη πάλι CA (και μάλιστα σκούπισμα από πάνω), μόνο στα σημεία που ενώνονται Τ.Ε. και rib, αποφεύγοντας να τρέξει από κάτω, στο σημείο της πατούρας που αργότερα θα αποκοπεί ...






...






...






... οι εγκοπές σε ευθεία πλέον με τα ribs (κατ' ύψος κυρίως) ...






... με αρκετή προσοχή στο κόλλημα, οι πατουρίτσες  μπορούν να αφαιρεθούν εξίσου εύκολα με πριν ...






... και νομίζω πως τελικά οι στόχοι μου σε αυτή τη φάση, επετεύχθησαν.