MAN TO MAN-ΚΟΠΗ ΠΗΤΑΣ

... Ντρίίίίννν, ντρίίίννν... Πώ, να πάρει, πεντέμιση η ώρα, πρέπει να σηκωνόμαστε. Η δεκάμηνη Νεφέλη δέν ξύπνησε απ'τον ήχο του κινητού, κάτι είναι κι' αυτό...
Το αγαπημένο μου μπλουζάκι που είχε επιμεληθεί ο Άλεξ ο σκιτσογράφος το είχα απο βραδύς πάνω στη σιδερώστρα εν αναμονή, όπως και τις φόρμες, οπότε δέν άργησα να ετοιμαστώ, λίγο ζελέ στο μαλλί, αρωματάκι στις μασχάλες και βούρ... Καφεδάκι? Ά, θα φτιάξω στο εργαστήρι, αφού θα πάω απο 'κεί να φορτώσω.
Βγάλε το παιδικό κάθισμα και συμμάζεψε το πόρτ μπαγκάζ για να χωρέσουν όλα... Ο κτηνώδης Αίολος σαν συνοδηγός, το φτεράκι του Γιώργου, 3 Πέρδικες ARF και 3 Κίτ, σύν τη σακούλα του Jumbo (μπλιάχ, την έχω 2 χρόνια επειδή είναι μεγάλη και χωράει πολλά) με τον εξοπλισμό τον απαραίτητο για τη διεξαγωγή του Αγώνα. Καπελάκια και σημαιούλες για τους κριτές, την ηλεκτρονική ντουντούκα για να ακούγομαι εκεί πάνω, μετροταινία και ζυγαριά, σύν το μπλοκάκι για τις σημειώσεις. Πάρε και βαλιτσάκι πομπού, εργαλειοθήκες, βαλιτσάκι φορτιστή και... τίγκαρε το Μαζντάκι. Αποφασίστηκε να είναι ζεστός Νές ο καφές που θα με συνοδεύσει και Δέν έφαγα τίποτα γιατί αναμένω πώς και πώς να τιμήσω την Πίτα του Κώστα... Thumbs up

Ταξίδι ευχάριστο, άνετο, πολύ λίγα αυτοκίνητα μέχρι τη Λαμία, χαλαρωτική μουσικούλα και Ξανά δέν την πατάω γιατί αυτοί οι σταθμοί όλο χάνονται στο Δομοκό και βάζουν και βλακείες όταν ακούγονται... Πρέπει να κάψω ένα CD για να έχω την υγειά μου. Να ακούω κανένα "Enter Sandman", ή κανένα "Still I haven't found what I'm looking for” όταν το θέλω βρέ αδερφέ! Στην εθνική έβαλα τον αυτόματο στα 140 χλμ/ώρα και ακούμπησα τον εγκέφαλο στο μαξιλαράκι πάνω για άνεση. Ά ρέ πεθερούλη τι αμάξι μ’άφησες… Να ‘σαι καλά εκεί που είσαι… Δεν χωράει και πολλά μοντέλα αλλά καλό είναι, μην είμαστε και αχάριστοι! Την ησυχία μου την χάλαγαν τα διόδια πού και πού αλλά Δεν πτοούμαστε σήμερα. Για πτήσεις στο βουνό πάμε… !
Οι οδηγίες του Κώστα κατατοπιστικότατες. Θα ακολουθήσεις μου είπε την Αττική Οδό με κατεύθυνση προς Μαρκόπουλο πάντα, και κάποια στιγμή μόνος του ο δρόμος θα σε «βγάλει» σε μικρότερο δρόμο όπου δεξιά στις μπάρες προστασίας θα δείς κι άλλο κόσμο εκεί μπροστά στο «Κοφινά». Έτσι και έγινε… ! Κατά τις εννιάμιση ήμουν στο σημείο όπου ήταν και φίλοι πολλοί απ’το ΣΕΦ, είδα τον κύριο Σοφό, γνώρισα και την Άννα που δεν την ήξερα, κι άλλους πολλούς, κοίτα να δείς που θα έχουμε κόσμο σκέφτηκα… Περιμέναμε λίγο εκεί για τους υπόλοιπους, και μετά τα απαραίτητα τηλέφωνα απ’τον οργανωτή Στέφανο Ν. ξεκινήσαμε όλοι μαζί κονβόι για πάνω. Λίγο παρακάτω συγχωνευτήκαμε με τα άλλα αμάξια απ’το 2ο σημείο ραντεβού και όλοι μαζί ανηφορίσαμε… Δηλαδή δεν ανηφορίσαμε ακόμη, στο ισιάδι πάμε και δεν πάς πουθενά αν δεν πάρεις καμιά τυροπιτούλα πρώτα και κανένα νεράκι! Έτσι και έγινε από ένα γνωστό του Κώστα Α. μαγαζί και πάτημα στη μίζα ξανά, αριστερό φλάς για να βγούμε απ’τη θέση στάθμευσης κα μπροστά μας οι πρόποδες του Κεραυοβουνίου! Έ ρέ γλέντια… βλέπω τα δέντρα να λυγίζουν. Μανούλα μου γλυκιά! Θα λυσσομανάει πάνω…
Αν λυσσομανούσε λέει… κάποια στιγμή πέταξα τους ιμάντες του πομπού μου σε ένα φίλο, τους πήρε ο αέρας και προσγειώθηκαν 5 μέτρα πίσω του! Μιλάμε για μέρα ιδανική για να δοκιμάσει κανείς δομικές αντοχές σε τρελούς πτερυγικούς φόρτους! Μέρα Pylon σ’όλο της το μεγαλείο! Δεν σας κρύβω ότι αναρωτήθηκα αν θα μπορούσαμε να κάνουμε τον αγώνα. Δίστασα και το σκέφτηκα για λίγο, αλλά όταν είδα τις πρώτες επιτυχημένες απογειώσεις αναθεώρησα σκεπτόμενος μόνο ότι θα είναι ένας Δύσκολος αγώνας.
Η πίτα των παιδιών κόπηκε πρώτη αφού είχαν όλοι γράψει το όνομά τους σε ένα χαρτάκι και το ρίξαν στην κλειτο, έ, κλειρωτίδα για τα δώρα των καταστημάτων! Το κομμάτι του ωραίου, συνταγής Ιταλικής προέλευσης κέικ του Κώστα συνοδεύτηκε με αναψυκτικό και έπειτα άρχισε η διαδικασία μοιρασιάς μοντελιστικών ειδών. Αυτό εκεί, εκείνο στον άλλο φίλο, πώ… τελειωμό δεν έχει… τράβαγα και τράβαγα χαρτάκια με ονόματα και ο Κώστας μοίραζε και ξαναμοίραζε κάρτες με τα δώρα αλλά και τα ίδια τα δώρα… Αυτοπροσώπως! Και αφού νόμιζα ότι τελειώσαμε με τη διανομή των δώρων, λέει ο Κώστας… Όσοι δεν πήραν δώρο να έρθουν παρακαλώ να πάρουν κάρτες έκπτωσης απ’τον Heliland… ! Ντόινγκ! Απίστευτο. Κι’ άλλα? Ε, τώρα, σίγουρα πήραν όλοι!
Αισίως η ώρα έφτασε εντεκάμιση, δώσαμε μισή ωρίτσα για πτήσεις εθισμού, στησίματος, τριμαρίσματος κλπ μέχρι τις δώδεκα. Πολλοί φίλοι δοκίμασαν για πτήσεις στο μισάωρο αυτό, άλλοι είχαν ατυχίες, άλλοι δεν τόλμησαν καθόλου και καλά κάνανε για μένα γιατί ο καιρός αυτός θέλει σύνεση. Πρέπει να ξέρεις πως το μοντέλο που έχεις φέρει μπορεί να πετάξει με τόσα μποφώρ. Αν δεν κάνει, άστο καλύτερα. Κρίμα το μοντελάκι. Στι μισάωρο αυτό κατάλαβα και ότι η Στόκ Πέρδικα όπως την δίνω δεν πρέπει να φορτίζεται με έξτρα βάρος για καιρούς με τις Στόκ ενισχύσεις. Δυστυχώς η άτυχη Πέρδικα του Κώστα Ζ. μας το απέδειξε περίτρανα αυτό. Μια απλή πτερυγούλα την παίρνει ο καθένας, βάζει ένα μοτεράκι και κάνει τη πλάκα του, σε τέτοιες όμως συνθήκες, θέλει σύνεση και… Επέμβαση στη Στόκ κατασκευή. Βεβαιότατα. Κανένα αεροπλάνο του εμπορίου, ακόμα και μεγάλων εταιρειών, δεν εγγυάται ότι θα πετάξει κάτω από όλες τις συνθήκες, εκτός και αν είναι κατασκευασμένο Ειδικά για τις συνθήκες αυτές. Αυτή είναι αν θέλετε και η Χαρά του μοντελιστή. Να επεμβαίνει ανάλογα με την κρίση του και να τροποποιεί (προς το καλύτερο ευχόμενος) το μοντέλο και τον εξοπλισμό του…
Στον πρώτο αγώνα που κάναμε, συμμετείχαν οι Παναγιώτης Κ., Πετμεζάκης Μ., και Αρβανιτάκης Κ. όπου από την αρχή φάνηκε ότι ο Παναγιώτης είχε το προβάδισμα, καλύτερο penetration απ’τους υπόλοιπους, ενώ ο Κώστας είχε μια πτώση που του στοίχισε την πτέρυγά του… Θέλησα να τον πείσω να συνεχίσει με το Ξυράφι, αλλά δεν τα κατάφερα και έπρεπε να επιμείνω γιατί ήταν καθ’όλα νόμιμος βάσει των κανονισμών που είχαμε ανακοινώσει με μέγιστο βάρος στα 1500 γρ. και εκπέτασμα στα 2 μέτρα! Ήταν και δικό μου το λάθος γιατί είχα πεί στην αρχή της ανακοίνωσης του αγώνα να μην μπούν τα Ξυράφια, αλλά, έκανα Λάθος. Την επόμενη φορά μπορεί να συμμετέχει Οτιδήποτε τηρεί τους κανονισμούς. Τέλος. Ο Μιχάλης τα πήγε καλά κοντράροντας τον Παναγιώτη. Καλός αντίπαλος, αλλά με λιγότερο «τρύπημα» όπως προείπα, έτσι, ο νικητής του πρώτου αγώνα των 10 γύρων τελικά, ήταν εμφανής! Κάναμε έπειτα έναν ακόμη αγώνα με τον Παναγιώτη και τον Παπαδόπουλο τον Μάριο, τον «Καπετάνιο» όπως τον λέμε χαιδευτικά στην παρέα, αλλά και πάλι ο Παναγιώτης έδειξε ότι ήρθε καλύτερα εξοπλισμένος. Την πτέρυγα του Μάριου την φίλησα όταν προσγειώθηκε γιατί ήταν απ’τις πρώτες που έφτιαχνα και σχεδόν συγκινήθηκα που την είδα έτσι ταλαιπωρημένη να συμμετέχει σε αγώνα Man to Man!
Άρχισε έπειτα η ώρα του παιδιού για όσα παιδιά είχαν απομείνει πάνω στην κορφή μαζί μας με τα στίκ να καίνε με το Ξυράφι εν πτήση και κοντά στο ridge του βουνού με τις απειλητικές ακμές των βράχων να προεξέχουν προσκαλώντας μας να τα φιλήσουμε με 100+ χλμ/ώρα… Ευτυχώς δεν είχαμε προβλήματα εκτός μιάς απροόπτου σύγκρουσης εμού και του Παναγιώτη όταν αποφασίσαμε πάνω στη «λύσσα» μας να κυνηγήσουμε εαυτούς και να δοκιμάσουμε τα δικά μας αλλά και των εν πτηση μοντέλων όρια! Καμιά ζημιά απ’ τη πτώση-σύγκρουση εκτός του Fin του Παναγιώτη που βρέθηκε κι’ αυτό. Τον έπεισα να κάνει μια πτήση χωρίς το Fin αλλά μάταια. Τόσο βαρύ το πτερυγάκι του που πέφταμε από tip σε tip stall, οπότε έπρεπε να προσγειωθεί αμέσως και έτσι έκανε σαν μάγκας πτησαδόρος που είναι!
Ο Μάριος ήθελε μετάλλιο και τελικά το κέρδισε! Ο Κυρ Κώστας (όπως τον ξέρουν οι απανταχού ανεμοπόροι) φρόντισε ΚΑΙ γι’αυτό! Μετάλλιο ο τρίτος και από δυό τρόπαια οι 2ος και 1ος! Ευχάριστη έκπληξη. Να τα έχετε παιδιά πάνω στο γραφείο σας για να θυμόσαστε τις δόξες μας. Την επόμενη φορά θα συμμετέχω και ‘γώ στον αγώνα γιατί ζήλεψα! Εκτός και αν μου δώσετε κανένα επίχρυσο αγαλματάκι του Καλύτερου Διοργανωτή…

Εκείνο που θα μου μείνει απ’το «Κελάρι», εκτός του νούμερου πάνω στην απόδειξη (χά, πλάκα κάνω αφού δεν πλήρωσα εγώ), και εκτός ξανά των υπολοίπων φαγητών που έφτιαχνε, ήταν το Συκώτι! Μανούλα μου γλυκιά και τρίσγλυκια, τι πράμα ήταν τούτο? Γιατί δεν το έφερε απ’την αρχή και μ’άφηνε να ροκανίζω το θεσπέσιο λάχανο? Πώ ρέ μάγκες, τι μαγαζί ήταν αυτό? Μέσα στη εξοχή, τέλεια κουζίνα, άνετο πάρκινγκ, και γώ που νόμιζα ότι μόνο στην επαρχία είχαμε… καλούδια! Χά, Κύριοι, Κώστα x 2, Μιχάλη, και Στέφανε, ξέρετε φαντάζομαι όταν ξανακατέβω πού θα φάμε έ? Μην ξεχνιόμαστε… Βέβαια ξεχαστήκαμε εμείς με μοντελοκουβέντες και… άλλες κουβέντες και πήγε έξι η ώρα! Πώ… τρείς ωρίτσες σίγουρα τις «φάγαμε» εκεί και έχω και ταξίδι επιστροφής… Ώρα για αναχώρηση, μετά φυσικά απ’την παραγγελιά για Τριπλό Ελληνικό καφέ για να ‘χω μαζί…
Ο πολύς αέρας και ήλιος ταυτόχρονα, φάνηκε πόσα σημάδια αφήσαν πάνω μου, όταν στην επιστροφή αισθάνθηκα πραγματικά κουρασμένος, οδηγώντας μετά από 13-14 ώρες συνεχόμενης και γεμάτης αδρεναλίνη αγάπης για το ανεμόπτερο. Έπρεπε μάλλον να είχα μέινει στην Αθήνα σε κανένα φίλο και να πετάγαμε και σήμερα...

Δεν πειράζει όμως, γιατί όταν βλέπεις αυτό το χαμόγελο απ’τις κόρες σου τα ξεχνάς όλα!!

Στον επίλογο, να πώ ότι έμεινα πολύ ευχαριστημένος με την προσέλευση του κόσμου και να σας ευχαριστήσω ΟΛΟΥΣ που μας τιμήσατε με τη παρουσία σας. Όμως, Δεν έμεινα ευχαριστημένος με τη διεξαγωγή του αγώνα. Πολύ λίγες συμμετοχές και το μεγάλο μάθημα της μέρας είναι ότι όταν πάς σε Αγώνα σε ένα βουνό σαν το ΚερατοΒούνι, ΠΡΕΠΕΙ να είσαι έτοιμος για Όλα! Καλά στημένο σκάφος, δύο ίσως σκάφη, και αυτοπεποίθηση και πειθαρχία. Έτσι θα πάμε μπροστά, και ήδη έχω αρχίσει να σκέφτομαι 2ο αγώνα Man to Man για το 2011, έτσι για να σας κρατάω στη… μπρίζα και να βελτιώσουμε όλοι μας τη γνώση και τις ικανότητές μας σχετικά με την Pylon ανεμοπορία βουνού…
Όσα ευχαριστώ και να ζητήσω σε όλους εσάς που βγάλατε αυτές τις φανταστικές φωτό και εκείνα τα Αληθοφανή, επιμελημένα videos, θα είναι Λίγα. Respect σε όλους σας και ευχές για επανασύνδεση._

Με Τρελούς, Pylonάδικους χαιρετισμούς ,
Απόστολος (aka DeltaMan)