Φεβρουάριος του ’09: «Ντριν» το τηλέφωνο. Είναι ο θείος Γιάννης: Έλα να πάρεις ένα ανεμόπτερο.
Πάω. Είναι το Maxie του Graupner. Ο θείος έχει αλλάξει την ουρά από V σε Cross.
Αρχίζουν οι
πτήσεις. Τριμάρισμα, ζύγισμα, ψάξιμο για θερμικά, χαμηλά το πρωί, ψηλά αργότερα, καθόλου πιο αργά, με αέρα, με κρύο, με ζέστη.
Το Maxie να κουνάει το φτερό, ο Σκαργιώτης να φωνάζει: Στρίψε αριστερά! Άργησες! Πολύ το τράβηξες! Και άλλα τέτοια.
Αρχίζουν οι προπονήσεις για τον αγώνα. Δοκιμές με προπέλες, με μπαταρίες, με έρμα και χωρίς. Το Maxie πιστό, να κρατιέται. Όσο το μάθαινα, τόσο έδειχνε και άλλα χαρίσματα. Προπόνηση στο Σείριο, στο Λέχαιο, στο Ακραίφνιο, στο Κάστρο.
Μια αξιοπρεπής 4η θέση στον
Πανελλήνιο F5B του ’09 είναι το αποτέλεσμα.
Στη συνέχεια το Maxie ταξιδεύει. Πετάει στην
Πολωνία. Γίνονται οι
μετρήσεις για το ALMTR1. Πετάει σε όλες τις ανεμοπορικές συναντήσεις του ’09 και ’10: Αγρίνιο, Μεγαλόπολη, Λαμία... Φωτογραφίες άπειρες. Το πετούν όλοι οι φίλοι.
Σεπτέμβριος του ’10: «Ντριν» το τηλέφωνο. Είναι ο θείος Γιάννης. Ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού. Τον ευχαριστώ για το διάστημα που μου το εμπιστεύτηκε.
Το Maxie θα πάει στον επόμενο τυχερό στη Θεσσαλονίκη. Σε αυτόν εύχομαι να το προσέχει και να το χαρεί όσο κι εγώ.