Φίλε Βασίλη συμφωνώ με τα λεγόμενά σου αλλά αυτό που θέλω να επισημάνω είναι οτι το συνήθες στο διαδίκτυο και κυρίως σε ιστοσελίδες κατάληξης .org με τέτοιο περιεχόμενο είναι προπαγανδιστικά εργαλεία απο όλους ακόμη και απο "εμάς".
Κατα την γνώμη μου θα πρέπει όσοι τους απασχολεί το θέμα αυτό (της ονομασίας) σοφό θα ήταν να ανατρέξουν στα γεγονότα της περιόδου Σεπτεμβριος 1992 - Μάρτιος 1993 και τις κινήσεις ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ πλευράς... Σε περίπτωση που σας ενδοιαφέρει μπορώ να κάνω ένα Post με τα στοιχεία αυτά.
Συμφωνώ. Αν και είναι ποιο εύκολο να τα ρίξουμε σε αυτούς που έχουμε μπροστά μας, ας δούμε λιγάκι τι έχει μεσολαβήσει απο παλιότερα:
σ.σ Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν όλα όσα αναγράφονται παρακάτω είναι αληθή ουτε κανείς μας εδω μέσα μπορεί. Μόνο κάποιος ιστορικός μπορεί να επιβεβαιώσει /διαψεύσει τα οποιαδήποτε γράφονται στο διαδίκτυο . Κανω λοιπόν copy paste ένα άρθρο απο αυτά που κυκλοφορούν.
ΔΕΚΑ ΜΥΘΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ
ΜΥΘΟΣ 1ος
'Η ονομασία «Μακεδόνες» των βορείων γειτόνων μας πρωτοεμφανίζεται το 1943-44 και αποτελεί κατασκεύασμα του Τίτο'
Στηνπραγματικότητα η επίμαχη ονομασία χρησιμοποιείται ήδη από τα μέσα τουΙΘ' αι., όταν πρώτη φορά ετέθη δημόσια το ζήτημα του εθνικού χαρακτήρατων σλαβόφωνων χριστιανών της ευρύτερης Μακεδονίας. Οι τελευταίοιδηλώνουν «Μακεδόνες» την ίδια στιγμή που διαπραγματεύονται τηνυποστήριξή τους στην ελληνική, βουλγαρική ή σερβική εθνική ιδέα.
Τυπικόδείγμα, το κήρυγμα του (πρώην κομιτατζή και εν συνεχεία μακεδονομάχου)καπετάν Κώττα προς τους προεστούς των Κορεστίων, όπως καταγράφηκε απότον αυτόπτη Παύλο Μελά: «Ημείς οι Μακεδόνες διά ν' αποκτήσωμενελευθερίαν έχομεν δύο δρόμους ν' ακολουθήσωμεν. Ο ένας πηγαίνει εις τηνΒουλγαρίαν, ο άλλος πηγαίνει εις την Ελλάδα» (Ναταλία Μελά, «ΠαύλοςΜελάς», Αθήνα 1964, σ. 242). Καθώς η παραπάνω ομιλία έγινε στη γλώσσαπου ο ίδιος ο Μελάς αποκαλεί «μακεδονικά», οι κατά Κώτταν «Μακεδόνες»αυτοαποκαλούνταν -προφανώς- «Μακεντόντσι».
Δεν πρόκειται για τημοναδική καταγραφή του είδους. Κατά την είσοδό τους στις ΗΠΑ, την πρώτηδεκαετία του 20ού αι., πολλοί σλαβόφωνοι μετανάστες απαντούν στοερώτημα ποια είναι η «φυλή» ή ο «λαός» τους με τη λέξη «Μακεδόνας». Οισχετικές καταχωρήσεις είναι ηλεκτρονικά προσπελάσιμες, στην πρωτότυπημορφή τους, στην ιστοσελίδα του Ελις Αϊλαντ.
Ενδιαφέρουσα είναιη προβολή αυτού του αυτοπροσδιορισμού από την ελληνική προπαγάνδα τηςεποχής, που από τη «μακεδονικότητα» των σλαβοφώνων έσπευδε να συναγάγειτην «ελληνικότητά» τους. «Και αυταί αι παραδόσεις των βουλγαροφώνωνΕλλήνων εισίν ελληνικαί, ως και το παρ' αυτοίς αίσθημα της εθνότητος,διότι αυτοί εαυτούς Μακεδόνας ονομάζουσιν, ουδέποτε δε χρώνται τη λέξειΒούλγαρος» διαβάζουμε, π.χ. στον εθνογραφικό χάρτη του Στάνφορντ(1877), που είχε συνταχθεί από τον έλληνα διπλωμάτη Ιωάννη Γεννάδιο.Τρεις δεκαετίες αργότερα, ο Δημήτριος Φιλιππίδης τονίζει κι αυτός ότι«οι χριστιανοί κάτοικοι, άνευ διακρίσεως οι τε Ελληνες και οισχισματικοί, ονομάζουσιν εαυτούς υπό το γενικόν όνομα 'Μακεδόνας'» («ΗΜακεδονία», Εν Αθήναις 1906, σ. 30).
Το 1905, τέλος, ο επίσημοςχαρτογράφος του ελληνικού μηχανισμού λοχαγός Πάτροκλος Κοντογιάννης,εισηγείται υπηρεσιακά την ενιαία χρήση του όρου «Μακεδόνες» για τουςσλαβόφωνους χριστιανούς της ευρύτερης περιοχής, αναφερόμενος σε«Μακεδόνας ελληνίζοντας» και «Μακεδόνας βουλγαρίζοντας» καιυποστηρίζοντας ότι «η εθνότης είναι η αυτή και εις τας δύο ταύταςκατηγορίας, ήτοι η Μακεδονική» (βλ. «Ιός» 5.6.05).
Η τάσηδιακριτού αυτοπροσδιορισμού ενισχύθηκε προοδευτικά ως απάντηση στιςαιματηρές προσηλυτιστικές εκστρατείες Βουλγάρων, Ελλήνων και Σέρβων. Ηπρώτη πανηγυρική διατύπωση της συγκρότησης ενός σύγχρονου, σλαβικού«μακεδονικού έθνους» γίνεται το 1903 από τον (γεννημένο στην Πέλλα τωνΓιαννιτσών) Κάρστε Μισίρκωφ. Για τις αντίστοιχες αποκρυσταλλώσεις στηβάση των τοπικών κοινωνιών, αποκαλυπτική είναι η διαπίστωση του ΣτράτηΜυριβήλη το 1917: «Αυτοί εδώ οι χωριάτες», γράφει για τους οικοδεσπότεςτου στη Βελούσινα, «δε θέλουν νάναι μήτε 'Μπουλγκάρ', μήτε 'Σρρπ', μήτε'Γκρρτς'. Μοναχά 'Μακεντόν ορτοντόξ'» («Η ζωή εν τάφω», 1η έκδοση[1924], επανέκδ. Αθήνα 1991, σ. 104-5).
Ολα αυτά, μερικές δεκαετίες τουλάχιστον πριν ο Τίτο κάνει τη δημόσια εμφάνισή του στην πολιτική σκηνή των Βαλκανίων.
ΜΥΘΟΣ 2ος
'Η εδαφική επικράτεια της ΠΓΔΜ βρίσκεται ως επί το πλείστον εκτός «ιστορικής» Μακεδονίας.'
Στηνπραγματικότητα, όπως ο ίδιος ο εθνικός μας ιστορικός Κων/νοςΠαπαρρηγόπουλος επισημαίνει σε υπηρεσιακή έκθεσή του το 1885, ολόκληρηη σημερινή ΠΓΔΜ περιλαμβάνεται στα όρια της αρχαίας Μακεδονίας (επίΦιλίππου). Η πολυδιαφημισμένη διάκριση της μείζονος Μακεδονίας σε«γεωγραφική» και «ιστορική» δεν είναι αντίθετα παρά ένα τέχνασμα τουτότε ελληνικού υπ.Εξ., με σκοπό την αυθαίρετη ταύτιση της Μακεδονίας με«το μέρος εκείνο της χώρας ταύτης εις το οποίον ο Ελληνισμός δύναται ναπαρασταθή επικρατών».
Ο Παπαρρηγόπουλος αρνήθηκε να δεχτεί τιςσχετικές εισηγήσεις, τονίζοντας πως «επ' ουδεμιάς ιστορικής βάσεωςδυνάμεθα να στηρίξωμεν νέαν της Μακεδονίας οριοθέτησιν» καιπροειδοποιώντας ότι «ουδείς ήθελε αποδεχθή» διεθνώς τον «νέονγεωγραφικόν όρον» που κατασκεύασε η ελληνική πολιτική ηγεσία για τιςβορειότερες μακεδονικές περιοχές. Παρ' όλο που τότε δεν ακούστηκε, ηΙστορία έμελλε να τον δικαιώσει: η μετονομασία της Βόρειας Μακεδονίαςσε «Δαρδανία» παρέμεινε ένα σόφισμα για εσωτερική κατανάλωση, χωρίςοποιοδήποτε αντίκρισμα στη διεθνή επιστημονική και διπλωματική σκηνή-ούτε καν καθολική αποδοχή από τους εν Ελλάδι μακεδονολογούντες.
ΜΥΘΟΣ 3ος
»Το πραγματικό ιστορικό όνομα της ΠΓΔΜ είναι «Βαρντάρσκα Μπανοβίνα».»
Στηνπραγματικότητα, η ονομασία αυτή χρησιμοποιήθηκε απ' το γιουγκοσλαβικόκράτος 12 χρόνια όλα κι όλα (1929-1941) και μάλιστα κάτω από συνθήκεςπου επιβεβαιώνουν πανηγυρικά τον τεχνητό χαρακτήρα της.
Οταν ηστρατιωτική δικτατορία του βασιλιά Αλέξανδρου επιχείρησε το 1929 ναεξαλείψει τις εθνότητες της χώρας συγχωνεύοντάς τις σε ένα ενιαίο«γιουγκοσλαβικό» έθνος υπό σερβική ηγεμονία, όλες οι «ιστορικές»περιφέρειες της Γιουγκοσλαβίας αντικαταστάθηκαν από Διοικήσεις(«Μπανοβίνες») με τα ονόματα των τοπικών ποταμών. Η αλλαγή παγιώθηκε μετο σύνταγμα του 1931 (άρθρο 83) και αντιμετωπίστηκε ειρωνικά από τοδιεθνή τύπο της εποχής.
Αν πάρουμε στα σοβαρά αυτή τη διοικητικήδιαίρεση, τότε εκτός από (γιουγκοσλαβική) Μακεδονία δεν υπάρχουν επίσηςΣλοβενία (αλλά «Ντράβσκα» Μπανοβίνα), Κροατία («Σάβσκα» και «Πριμόρσκα»Μπανοβίνα), Μαυροβούνιο («Ζέτσκα» Μπανοβίνα), Βοσνία-Ερζεγοβίνη(«Ντρίνσκα» και «Βρμπάσκα» Μπανοβίνα), Βοϊβοδίνα («Ντουνάβσκα»Μπανοβίνα) και -φυσικά- ούτε Σερβία («Μοράβσκα» Μπανοβίνα). Ηγελοιότητα του όλου επιχειρήματος, που προπαγανδίστηκε κι από επίσημαχείλη (Παπαθεμελής), είναι παραπάνω από προφανής.
ΜΥΘΟΣ 4ος
'Ονομασία των βορείων γειτόνων μας ως «Μακεδονία» συνεπάγεται αλυτρωτικές βλέψεις εις βάρος της Ελληνικής Μακεδονίας. '
Στηνπραγματικότητα, οι παλιότερες εδαφικές διεκδικήσεις εις βάρος τηςελληνικής Μακεδονίας ουδέποτε στηρίχτηκαν σε «ονοματολογικές»παρανοήσεις. Κεντρικό επιχείρημα της Βουλγαρίας και της τιτοϊκήςΓιουγκοσλαβίας (πριν από το 1950) ήταν η συνεχιζόμενη παρουσία μιαςσυμπαγούς σλαβόγλωσσης μειονότητας σε περιοχές της ελληνικής Μακεδονίαςή τα «ιστορικά δίκαια» που (υποτίθεται ότι) συνεπαγόταν η πληθυσμιακήσύνθεση της περιοχής πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους και τηνεγκατάσταση των προσφύγων της Μικρασίας.
Ακόμη κι αν η ΠΓΔΜμετονομαζόταν «Δαρδανία», αυτό δεν θα εξαφάνιζε τις αναφορές των εκείεθνικιστών σε «αλύτρωτους Δαρδανούς» της Β. Ελλάδας. Στη δε χώρα μας,θα γινόμασταν απλώς μάρτυρες της μετάλλαξης των «σλαβόφωνων Ελλήνων» σε«δαρδανόφωνους».
Της μόδας μέχρι το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξεεπίσης η «γεωπολιτική» επιχειρηματολογία («δικαίωμα» των εθνών να«αναζητήσουν» καλλιεργήσιμα εδάφη, θαλάσσιες οδούς κ.λπ.). Παρόμοιαεπιχειρήματα πρόβαλε τότε κι η επίσημη Αθήνα, ζητώντας επέκταση τωνελληνικών συνόρων προς βορρά. Σήμερα, τέτοιοι ισχυρισμοί θεωρούνται απότο Διεθνές Δίκαιο απαράδεκτοι, ενώ η ύπαρξη και προστασία των κατάτόπους μειονοτήτων έχει πλήρως αποσυνδεθεί από εδαφικές «διευθετήσεις».
ΜΥΘΟΣ 5ος
'Η(φαντασιακή) σχέση των Σλαβομακεδόνων με τους αρχαίους Μακεδόνες είναιμια ιστορική πλαστογραφία που χαλκεύθηκε από τα Σκόπια στα μεταπολεμικάχρόνια.'
Στην πραγματικότητα, η υποτιθέμενη καταγωγή τωνσλαβόφωνων από τους αρχαίους Μακεδόνες υπήρξε αγαπημένο θέμα τηςελληνικής προπαγάνδας, ήδη από τα μέσα του ΙΘ' αι.
Τοπιστοποιούν σλαβόγλωσσα έντυπα που οι μακεδονομάχοι μοίραζαν στοντοπικό πληθυσμό, όπως η «Διακήρυξη του Ελληνομακεδονικού Συλλόγου τηςΑθήνας για τους αδελφούς μας Μακεδόνες» (1905) ή οι υποτιθέμενες«Προφητείες του Μεγαλέξανδρου» (1907). Ανάλογες θεωρίες συναντάμε καισε προφορικά κηρύγματα προς τους σλαβόφωνους χωρικούς (Στ. Ράπτης«Ιστορία του Μακεδονικού Αγώνος», Εν Αθήναις 1910, σ. 168). Πασίγνωστηείναι τέλος η αναγόρευση της σλαβομακεδονικής σε μετεξέλιξη της«ομηρικής» γλώσσας των αρχαίων Μακεδόνων από λογίους της εποχής(Τσιούλκας, Μπουκουβάλας κ.ά.), τα πονήματα των οποίων βρίσκουν μέχρισήμερα ανταπόκριση σε ελληνικούς εθνικιστικούς κύκλους.
Εξίσουπαλιά είναι η οικειοποίηση αυτής της «ιστορικής» επιχειρηματολογίας απότους ίδιους τους σλαβόφωνους Μακεδόνες -είτε αυτοί συντάσσονταν με τονελληνικό εθνικισμό είτε όχι. Προξενική έκθεση του 1871 καταγράφει τοστολισμό του «σλαβοβουλγαρικού» βιβλιοπωλείου των Βιτωλίων με τηνεικόνα του Μεγαλέξανδρου, ενώ το 1902 κομιτατζήδες κηρύσσουν πως«θέλουν να αναζωώσουν τον Μέγαν Αλέξανδρον» και το κράτος του. Την ίδιαχρονιά, σλαβόφωνος πράκτορας του ελληνικού μηχανισμού καυτηριάζειδημόσια τους συμπατριώτες του που «πλανώνται πλάνην μεγάλην φρονούντεςότι είνε δυνατόν να είνε απόγονοι συγχρόνως τε του Μεγάλου Αλεξάνδρουκαι του Κρούμου» (Γ. Π. Κώνστας, «Ενέργειαι και δολοφονικά όργια τουβουλγαρικού κομιτάτου», Εν Αθήναις 1902, σ. ιθ').
Παρά τηνοφθαλμοφανή αυθαιρεσία του, το όλο «γενεαλογικό» σχήμα έχει συνεπώς τηδική του προϊστορία. Στο κάτω κάτω, τι φταίνε αυτοί αν πήραν τοιςμετρητοίς όσα τους κανοναρχούσαν οι «δικοί μας» φωστήρες;
Διαφορετικήςτάξης ζήτημα αποτέλεσε η υιοθεσία του «Ηλιου της Βεργίνας» ως εθνικούεμβλήματος της ΠΓΔΜ το 1992. Ευθύς εξαρχής ήταν προφανές πως επρόκειτογια (εσπευσμένη) κατασκευή ενός διαπραγματευτικού χαρτιού προςανταλλαγή, ενόψει μελλοντικού διακανονισμού. Το αποδεικνύει όχι μόνο ηάνετη απεμπόλησή του το 1995, αλλά και η προνοητικότητα της ηγεσίας τωνΣκοπίων να απεικονίσει έναν διαφορετικό «ήλιο» στα κέρματα που έκοψε το1993.
ΜΥΘΟΣ 6ος
'Το ελληνικό κράτος αδιαφόρησε επί μισόν αιώνα για τις κινήσεις των Σκοπίων. '
Στηνπραγματικότητα, όπως εξηγεί σε απολογιστικό του κείμενο ο επίσημοςιστορικός του Μακεδονικού (κι εμπειρογνώμονας του ΥΠΕΞ επί τρειςτουλάχιστον δεκαετίες), Ευάγγελος Κωφός, «για τη διπλωματική μαςΥπηρεσία, το θεωρούμενο από πολλούς ως 'ανύπαρκτο θέμα' ήταν ένα πολύυπαρκτό και ακανθώδες πρόβλημα. Υπήρξαν περίοδοι κατά τις οποίες το 50%των εισερχομένων ημερησίως εγγράφων στο αρμόδιο Βαλκανικό Τμήμα τουΥπουργείου αναφέρονταν άμεσα ή έμμεσα στο Μακεδονικό».
Ησχετική παρανόηση οφείλεται στην επιλογή της ελληνικής πολιτικήςηγεσίας να θεωρεί το θέμα επισήμως «ανύπαρκτο», επιβάλλοντας αυτή τηγραμμή στα ελληνικά ΜΜΕ.
Ο Κων/νος Καραμανλής (ο παλιότερος)δεν είχε π.χ. κανένα πρόβλημα να εξηγήσει το 1980 στο γιουγκοσλάβοομόλογό του, Μιγιάτοβιτς, πώς υποχρέωσε τον ελληνικό τύπο ν'αποσιωπήσει την απάντηση του γιουγκοσλαβικού ΥΠΕΞ σε ερώτηση «ενόςδικού μας ανόητου δημοσιογράφου για το Μακεδονικό» («Αρχείο Καραμανλή»,τ. 12ος, σ. 61).
Η αιτία αυτής της διατεταγμένηςαυτολογοκρισίας δεν είναι δύσκολο να εντοπιστεί. Χάρη στη (μυστική)ελληνογιουγκοσλαβική «συμφωνία κυρίων» του 1962 για εκατέρωθεν αποχήαπό οποιαδήποτε δημόσια ανακίνηση του Μακεδονικού, το ελληνικό κράτοςμπόρεσε να οργανώσει -χωρίς διεθνείς περιπλοκές- ένα εκτεταμένοπρόγραμμα αφομοίωσης της σλαβόφωνης μειονότητας του βορειοελλαδικούχώρου. Σε αντάλλαγμα αποδέχθηκε de facto την ύπαρξη της Σ. Δ.Μακεδονίας, όπως πιστοποιεί η αναγραφή της ονομασίας σε ΦΕΚ όλων τωνμεταπολεμικών κυβερνήσεων.
ΜΥΘΟΣ 7ος
'Η ηγεσία των Σκοπίων υπήρξε σταθερά αδιάλλακτη στο ζήτημα του ονόματος, απορρίπτοντας κάθε συμβιβαστική λύση.'
Στηνπραγματικότητα, η ελληνική κυβέρνηση φρόντισε να απορρίψει πρώτη όλεςτις εκδοχές σύνθετης ονομασίας που πρότειναν το 1992-93 οι μεσολαβητέςτης Ε.Ε. και του ΟΗΕ, όπως «Νέα Μακεδονία» (1.4.92) και «NovaMakedonija» (28.5.93).
Η δεύτερη απορρίφθηκε επίσημα (και) από τον Γκλιγκόροφ, μια μέρα όμως μετά το Μητσοτάκη.
Τοίδιο συνέβη και με τις βολιδοσκοπήσεις σε διμερές επίπεδο. Το Μάρτιοτου 1992, κατά τη συνδιάσκεψη «Ελσίνκι-2» της ΔΑΣΕ, ο ΥΠΕΞ της ΠΓΔΜΜάλεφσκι παρέδωσε σε μέλη της ελληνικής αντιπροσωπείας κατάλογο μεπέντε εκδοχές σύνθετης ονομασίας («Μακεδονία του Βαρδάρη», «ΒόρειαΜακεδονία» κ.λπ.) παροτρύνοντας σε άμεση από κοινού επίλυση τουπροβλήματος. Η ελληνική πλευρά απέρριψε το διάβημα με τη δικαιολογίαότι «η στιγμή δεν ήταν κατάλληλη». Τις ίδιες μέρες κλιμακώθηκε ηεκστρατεία του (τότε) έλληνα ΥΠΕΞ, Αντώνη Σαμαρά, για αποτροπήοποιουδήποτε συμβιβασμού με το «ψευδοκράτος» - με αποτέλεσμα τονεγκλωβισμό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα σημερινά αδιέξοδα.
ΜΥΘΟΣ 8ος
'Οι εθνικιστικοί κύκλοι της ΠΓΔΜ απειλούν άμεσα την ασφάλεια κι εδαφική ακεραιότητα της Β. Ελλάδας. '
Ηύπαρξη εθνικιστών σε οποιαδήποτε χώρα είναι κάτι το αυτονόητο. Εντελώςδιαφορετικό ζήτημα είναι η πραγματική επικινδυνότητά τους. Στηνπερίπτωση της ΠΓΔΜ, πολύς λόγος έγινε το 1991-93 για την αλυτρωτικήσυνθηματολογία του δεύτερου σε μέγεθος κόμματος της χώρας, του ΒΜΡΟ.Στην πραγματικότητα, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα από τον τοπικό τύπο, ηηγεσία του ΒΜΡΟ ήδη από το 1992 βρισκόταν σε επαφή με τις ελληνικέςμυστικές υπηρεσίες -και συγκεκριμένα με τον ειδικό απεσταλμένο τουΜητσοτάκη, στρατηγό Γρυλλάκη («Ιός» 22.12.2001).
Οταν το 1998το ΒΜΡΟ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της ΠΓΔΜ, ακολούθησε έτσι πιο«ενδοτική» πολιτική απ' ό,τι οι προκάτοχοί του (ξεπούλημα στρατηγικώνβιομηχανιών στο ελληνικό κεφάλαιο, κ.λπ.). Σύμφωνα με το «Βήμα»(3.6.2001), σύμβουλος του «εθνικιστή» πρωθυπουργού Γκεοργκίεφσκι «στιςδιαβουλεύσεις με την Αθήνα για την ονομασία» δεν ήταν άλλος από τοΣταμάτη Μαλέλη -τον ίδιο άνθρωπο που, ως υπάλληλος του ελληνικούπροξενείου, είχε ξεκινήσει το 1992 τις επαφές Γρυλλάκη-ΒΜΡΟ!
Απομένειτο ζήτημα των εθνικιστικών αναφορών σε σχολικά βιβλία της ΠΓΔΜ. Κάποιεςείναι όντως αλυτρωτικές, ενώ άλλες απλώς διαφέρουν από τη δική μαςεικόνα για την ιστορία της περιοχής. Για την αντιμετώπιση τουπροβλήματος, που έχει ευρύτερες βαλκανικές διαστάσεις, υπάρχουνδιακρατικές επιτροπές επιφορτισμένες με την αμοιβαία εκκαθάριση τωνσχολικών βιβλίων από κηρύγματα μίσους και σοβινιστικές υπερβολές.
Προϋπόθεση της δουλειάς τους συνιστά, ωστόσο, η απουσία έντασης μεταξύ των ενδιαφερόμενων χωρών.
ΜΥΘΟΣ 9ος
'Στην επικράτεια της ΠΓΔΜ ζει μια ευμεγέθης ελληνική μειονότητα.'
Πρόκειταιγια ανυπόστατη κατασκευή που δεν στηρίζεται σε κανένα πραγματικόδεδομένο. Το αρχικό έναυσμα δόθηκε από μια σφυγμομέτρηση του περιοδικού«PULS» (1991) κατά την οποία, σε περίπτωση διάλυσης της ΠΓΔΜ, ένα 10,88% των ερωτηθέντων θα προτιμούσε να ζήσει στην Ελλάδα κι όχι σε κάποιαάλλη γειτονική χώρα -προτίμηση που από ελληνικά ΜΜΕ (και το Α2 του ΓΕΣ)ερμηνεύθηκε σαν εκδήλωση ελληνικής εθνικής συνείδησης!
Ακολούθησεη πανηγυρική υποδοχή της προκήρυξης μιας «Οργάνωσης Ελληνικής ΕθνικήςΜειονότητας» (19.2.93), που σύντομα αποδείχθηκε κατασκεύασμα τουεγχώριου «Στόχου». Οπως επισημαίνει και ο Κωφός, η όλη παραφιλολογία(στην οποία μετείχε ακόμη και η υφυπουργός Εξωτερικών ΒιργινίαΤσουδερού, ανεβάζοντας μάλιστα το ποσοστό της «ελληνικής μειονότητας»σε 18,6) «ενίσχυε την εντύπωση σε τρίτους ότι η Ελλάδα αναζητεί ήκατασκευάζει ερείσματα για επέμβαση στη γειτονική χώρα».
ΜΥΘΟΣ 10ος
'Η στάση της Αθήνας απέναντι στα Σκόπια υπήρξε σταθερά ενδοτική και καθόλου απειλητική. '
Στηνπραγματικότητα, ο ελληνικός εθνικισμός φλέρταρε σοβαρά με την ιδέα τηςδιάλυσης του «ψευδοκράτους». Εκτός από χιλιάδες διαδηλωτές πουπλημμύρισαν τους δρόμους της Αθήνας ζητώντας «σπάσιμο των συνόρων» και«σύνορα με τη Σερβία» (10.12.92), τη «στρατιωτική πίεση» και τοδιαμελισμό της ΠΓΔΜ υποστήριξαν επίσης δημόσια προσωπικότητες όπως οΣτέλιος Παπαθεμελής, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο Κων/νος Βακαλόπουλος, οΣαράντος Καργάκος, ο Χρήστος Πασσαλάρης ή ο τέως πρόεδρος ΧρήστοςΣαρτζετάκης. Στον αθηναϊκό τύπο δημοσιεύθηκαν σενάρια προέλασης τουελληνικού στρατού στο έδαφος της ΠΓΔΜ («Βήμα» 15.12.91 και 31.5.92),ακόμη και χάρτης με τις προτάσεις του ΓΕΕΘΑ για τα νέα σύνορα τηςΕλλάδας («Εθνος» 7.12.92).
Σ' ένα άλλο επίπεδο, ο ΥΠΕΞ Σαμαράςβάσισε μεγάλο μέρος της στρατηγικής του στην προοπτική αποσύνθεσης καικατάρρευσης του «κρατιδίου» (χάρη και στο πρώτο άτυπο ελληνικό εμπάργκοτου 1992), ενώ γνωστές είναι οι διαβουλεύσεις με τους Μιλόσεβιτς καιΝτράσκοβιτς για ελληνοσερβική «μοιρασιά» της ΠΓΔΜ.
Τέλος,διαφορετικής τάξης σχεδιασμοί για την «προληπτική» κατάληψη μιας«υγειονομικής ζώνης» εντός της ΠΓΔΜ σε περίπτωση επέκτασης των εκείδιακοινοτικών ταραχών συζητήθηκαν επίσημα στην αρμόδια επιτροπή τηςΒουλής τον Αύγουστο του 2001.
Aeromodelling GR 
E-mail 
309.359 μηνύματα σε 12.374 θέματα από 6.318 Μέλη / Τελευταίο μέλος: Clubdim
Περιεχόμενα
Μέλη
Σύνολο μελών: 6318
Στατιστικά
Συνδεδεμένοι χρήστες
Αρχική
Forum
Album
Βοήθεια
Αναζήτηση
Ημερολόγιο
Σύνδεση
Εγγραφή
