Aeromodelling GR

Ένα τρέχον project ποτέ δεν είναι αρκετό... Χρειάζονται τουλάχιστον 3-4. Έτσι βέβαια δεν τελειώνει ποτέ κανένα στην ώρα του, τουλάχιστον όμως περνάει ευχάριστα ο καιρός με συνεχείς εναλλαγές... ;D

Οπότε τι καλύτερο από το ξεκίνημα ενός ακόμα μοντέλου. Το PZL 24 που έφτιαξα 3 χρόνια πριν δεν καλύπτει πλέον τις αγωνιστικές μου ανάγκες, καθώς έχει αρκετά θέματα ακρίβειας κατασκευής και λεπτομερειών, με αποτέλεσμα όχι αρκετά ψηλή στατική βαθμολόγηση. Πετάει πολύ καλά όμως...

Έτσι σκέφτηκα να φτιάξω ένα καινούργιο με παρόμοια διάταξη, στο ίδιο μέγεθος και βάρος, αλλά πιο σωστή πιστή κατασκευή.

Επέλεξα το Morane Saulnier 230, μια και έχω παράλληλα κόλλημα με τα αεροπλάνα που χρησιμοποίησε στο παρελθόν η ελληνική αεροπορία.
Το MS 230 χρησιμοποιήθηκε στην δεκαετία του 1930 ως εκπαιδευτικό στη Σχολή Ικάρων. Αγοράστηκαν 18 αεροπλάνα και έλαβαν την αρίθμηση Μ 1 έως Μ 18.

Η κλίμακα είναι 1/20, δίνει άνοιγμα φτερών 535 χιλιοστά, το βάρος που στοχεύω είναι κάτω από 50 γραμμάρια.

Δεν είναι και το πιο όμορφο αεροπλάνο του κόσμου, έχει όμως αρκετά ενδιαφέρουσα εμφάνιση...

ένα εξαιρετικό στατικό μοντέλο σε κλίμακα 1/48 έφτιαξε ο φίλος Ηλίας Κορομπίλης, οι φωτογραφίες του οποίου λειτουργούν ως έμπνευση αλλά και πηγή πληροφοριών...

https://www.scalemates.com/profiles/mate.php?id=72216&p=projects&project=112127

Και τα υπόλοιπα μοντέλα του είναι εξαιρετικά. Στατικά μεν αλλά αρκετά σπάνιοι τύποι της ελληνικής αεροπορίας
https://www.scalemates.com/profiles/mate.php?id=72216&p=albums&show=all

Το αεροπλάνο είναι πανέμορφο!Καλη αρχή!

πανέμορφο?  ;D ο τελευταίος χαρακτηρισμός που θα μου ερχόταν στο μυαλό...

Η κατασκευή ξεκίνησε πριν λίγες εβδομάδες. Λόγω του ότι το μοντέλο είναι ιδιοκατασκευή και ο σχεδιασμός γίνεται παράλληλα, επέλεξα να ξεκινήσω με το φτερό που ήταν και το πιο ξεκάθαρο ως προς την δομή του. Η άτρακτος έχει αρκετή σχεδιαστική δουλειά, η ουρά λιγότερη αλλά συνήθως την πιάνω τελευταία.

Οι αεροτομές έγιναν με την μέθοδο που προτιμώ, το λεγόμενο σάντουιτς με σαμπλόνες-οδηγούς από κόντρα πλακέ, μόνο που δεν τις κάνω πολλές μαζί αλλά μία μία. Χρονοβόρο αλλά η ακρίβεια είναι αξεπέραστη.

Κόπηκε λοιπόν ένα κομμάτι κόντρα πλακέ, μετά ένα δεύτερο ίδιο. Και στη συνέχεια αεροτομές από 1,5 και 0,8 χιλιοστά πάχος.

Για τα χείλη προσβολής και εκφυγής προστέθηκαν λεπτοί ράβδοι carbon 0,5χιλ. για αντοχή σε χτυπήματα και ευθύτητα.

και το φτερό συναρμολογημένο σε αρχική όμως φάση ακόμα...

Τα ακροπτερύγια έγιναν από λεπτά επάλληλα πηχάκια φλαμουριού (laminations) που κολλήθηκαν μεταξύ τους σε πατρόν μετά από αρκετές ώρες μούλιασμα σε νερό.

Το εμπρός μέρους του φτερού έχει και ξύλινη επικάλυψη μέχρι το πρώτο spar, έγινε με μπάλσα πάχους 07, χιλ.

Το φτερό αρχικά κατασκευάστηκε ως ενιαία επιφάνεια (ξεχωριστά βέβαια αριστερό-δεξί).

Για να γίνουν τα aileron πρέπει να χωριστεί το φτερό. Η κάθε αεροτομή είχε χαραχτεί από πριν στα κατάλληλα σημεία. Επειδή όμως οι αεροτομές είναι λεπτές και μπορεί να χαλάσει η ευθυγράμμιση τους, κολλήθηκαν προσωρινές ενισχύσεις από μπάλσα, πριν κοπούν οι αεροτομές στα δύο.

Στη συνέχεια προστέθηκαν τα πηχάκια που ορίζουν το φτερό και το aileron. Τέλος, με χρήση διαλυτικού αφαιρέθηκαν σιγά-σιγά οι ενισχύσεις.

Ακολουθεί τρίψιμο με γυαλόχαρτο, για να έρθουν όλα τα κομμάτια στο σωστό σχήμα.

εδώ φαίνεται το (σχεδόν) τελειωμένο αριστερό φτερό. Βάρος έως τώρα 3,4 γραμμάρια...

Και κάπου εδώ είναι η τρέχουσα κατάσταση. Το δεξί φτερό κοντεύει να τελειώσει και αυτό από τα ξυλουργικά.

Μετά θα προστεθούν οι διάφορες ενισχύσεις εκεί που στερεώνονται τα οι διάφορες αντηρίδες. Χρησιμοποιώ λεπτό σωληνάκι αλουμινίου ως φωλιά και ατσαλόσυρμα 0,5 χιλ. στα άκρα των αντηρίδων, για γερή και σταθερή σύνδεση. Η απλή κόλληση ξύλου με ξύλο δεν φτάνει...

Όπως πάντα: επιμελής ,ακριβής, υπομονετικός, εμπειρία κατασκευής, προσοχή στη λεπτομέρεια.
Παρακολουθούμε με ενδιφέρον :thumbs up: