Aeromodelling GR

Καλησπέρα σε όλους τους φίλους, καλησπέρα σε όλες τις φίλες.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος θα μαζευτούμε για να ζήσουμε μιά απο εκείνες τις μέρες της ζωής μας που μας κάνουν να αισθανόμαστε πιό ζωντανοί, πιό άνθρωποι. Για μένα, οι ανεμοπορικές πτήσεις στο βουνό, είτε είναι με αέρα ή χωρίς αέρα, θα είναι πάντα ο αγαπητότερος τρόπος έκφρασης της αερομοντελιστικής μου αγάπης. Όταν αυτές οι πτήσεις συνδυάζονται με παρέα φίλων, η μέρα αυτή μένει χαραγμένη μέσα μου για πάντα.
Ένας φίλος κάποτε μου έδειξε τον τρόπο και με πήγε στο μαγαζί ενός άλλου φίλου ώστε οι δυό τους να βάλουν τη σφραγίδα στο εφ'όρου ζωής πλαγίστικο διαβατήριό μου. Ο Αλέξης Αλεξανδρόπουλος ήταν ο πρώτος εξ'αυτών των φίλων και επειδή δέν θα τον ξαναδούμε ποτέ ξανά, του αφιερώνουμε κάθε χρόνο μιά τέτοια συνάντηση. Τον δεύτερο φίλο τον έχουμε χάσει απο τις πλαγιές αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Πολλά συμβαίνουν στη ζωή του, στις ζωές όλων μας συμβαίνει, αλλά αυτό δέ σημαίνει πως πρέπει να αποξενωνόμαστε. Εδώ είμαστε Κώστα μου και σε περιμένουμε να μας ξανάρθεις. Κάθε χρόνο που γράφω αυτές τις γραμμές, εύχομαι κανείς να μήν χάσει την ταυτότητά του, κανείς αερομοντελιστής να μήν διώχνει απο κοντά του τη χαρά των πτήσεων πλαγιάς.

Σημαίνει...  Συνάντηση  Τρελαμένων  Ανεμοπτεράδων & Μοντέλων  Πλαγιάς.

Θα συναντηθούμε στις 15 Απρίλη 2018, στο Κερατοβούνι.

Θα φέρουμε μαζί μας ότι έχει ο καθένας για να λιώσουμε στη πτήση. Αιόλου θέλοντος, θα σας κυνηγάω με μανία σε combat καταστάσεις ή θα κυνηγιόμαστε ανά δύο σε pylon-man on man racing. Θα βάλουμε μάλλον και δύο κριτές στα άκρα φέτος και θα μετράμε 20 γύρους σε κάθε αγώνα. Να είστε έτοιμοι για να "ρολάρει" ο αγώνας γρήγορα... θα έχω και την ντουντούκα μου!
Σκοπός μου είναι να έρθω φέτος με το φορτηγάκι μου, μιάς και ζώ τη Λάρισα πιά και είμαι πιό κοντά σε πατρικό αλλά καί Αθήνα, oπότε θα φέρω όσα περισσότερα α/μ μπορώ, ακόμη και για στατική έκθεση. Επίσης θα προσπαθήσω να φέρω και 2-3 πυρήνες foam απο πτέρυγές μου, σάν δωράκια... ;)

Με Αγάπη για την ανεμοπορία βουνού, με Αγάπη για όλους σας,
Γαδετσάκης Απόστολος (aka DM)

Είχα ανακοινώσει και ότι θα κατέβω στις 25 του Μάρτη, την επόμενη βδομάδα, αλλά δέν είμαι καθόλου σίγουρος πιά.
Ακόμη και αν κατέβω, δέν ξέρω αν θα μπορέσουμε να πετάξουμε βουνό, οπότε μήν υπολογίζετε σε αυτή την ημερ/νία...  :(

Επίσης, δέν είναι και η καλύτερη μέρα απο την άποψη ότι τα μαγαζιά θα είναι ανοιχτά λόγω της παρέλασης και επίσης λόγω αυτής πολλοί φίλοι θα θέλουν να απολαύσουν τα παιδιά τους, τους συγγενείς τους κλπ...

Ευχαριστούμε για την πληροφόρηση Απόστολε!
Όλοι οι Τρελαμένοι Αερομοντελιστές Πλαγιάς περιμένουμε με αγωνία την 15η Απριλίου!

Με μεγάλη μας χαρά σε περιμένουμε και φέτος.
Ακόμα μια Σ.Τ.Α.Μ.Π αφιερωμένη στον τόσο αγαπητό φίλο Άλεξ ο οποίος Δυστυχώς δεν είναι μαζί μας ποια!
Εμείς όμως οφείλουμε να βρεθούμε όλοι μαζί παλιοί και νέοι πλαγηστες που σαν αγάπη και μεράκι έχουμε την ελεύθερη πτήση με κάθε τι... μοντέλο μπορεί να σταθεί στων αέρα και να μας δώσει την χαρά και την ενέργεια που χρειαζόμαστε ώστε να γεμίσουμε  της μπαταρίες μάς.
Μένουμε συντονισμένη εδώ στο φιλόξενο aeromodelling για να έχουμε μια εικόνα τι επρόκειτο να ακολουθήσει μέχρι την μέρα που θα συναντηθούμε ξανά όλοι μαζί.....

Σας Ευχαριστώ παιδιά... :)

Καλή μας αντάμωση!

Η χαρά μου είναι μεγάλη κάθε φορά που ανεβαίνω στην πλαγιά.Τώρα για άλλη μια φορά η χαρά μου είναι μεγαλύτερη.Με το καλό Αποστόλη μου να ανταμώσουμε πάλι,να τιμήσουμε τον ΦΙΛΟ μας Αλέξη και να βρεθούμε όλοι μαζί,λιώνοντας στις πτήσεις.
 κ.Κώστα μας, θα σας θέλαμε και εσάς!
Η ιδέα του pylon,θα ήταν ωραία να επαναληφθεί. :D

Καλημέρα και από εμένα!

Θα δώσω και εγώ το παρόν με ένα νέο φιλο στη παρέα της πλαγιάς(το μεγάλο μου γιο Φωτη).

Τα λέμε πάνω!

Ωωωω... Κώστα... με Νέο πλαγίστα? Χαχαααα... Nice!

We're gonna ROCK the place._

Μιχάλη, καλώς να τα πούμε πάλι φίλε...  :thumbs up:

Με την ημερομηνία για την ΣΤΑΜΠ-2018 να πλησιάζει, ας δούμε και τί αέρας θα φυσάει:

www.windguru.cz/544502 (http://www.windguru.cz/544502)

Η τοποθεσία που έβαλα στο windguru είναι εντελώς ενδεικτική και δεν υπονοώ ΣΤΑΜΠ στο συγκεκριμένο σημείο.

Δείχνει όμως μια καλή τάση για βοριαδάκι 4 μποφώρ, ενδεχομένως και πιό πολύ στο Κερατοβούνι, γιατί με είχε ανησυχήσει η νηνεμία των τελευταίων ημερών!  :)

Με το καλό να κρατήσει η πρόβλεψη και γιατί όχι να ενδυναμωθεί και κατά 1 μποφώρ ακόμα!  8)smiley

ΒΑ 4 μποφόρ... Που μεταφράζετε σε 4+ μπορεί και 5 επάνω στην κορφή. Τέλειος αέρας μιας και θα επιτρέπετε και η χρήση των θερμικών που παράγονται στην περιοχή.... Έτσι θα έχουμε 2 σε 1.
Δυναμική πτήση Αλλά και θερμική πτήση.

kaλησπερα
ΠΙΤΑ   του Βουνου  Και της Πλαγιας  θα κοψουμε ?
ο pakos  ελπιζω να ελθει   και  φετος  να πεταξει to jart  για να  εχουμε  πληρη εικονα
Περσι ειχε φτιαξει ένα πολύ ωραιο αναμνηστικο  βιντεακι

https://goo.gl/maps/Q7jw1aNgjfM2
Λόγο φόρτου εργασίας ο φίλος απόστολος (deltaman)
Μου ανέθεσε να σας ενημερώσω...
Συνάντηση στο πάρκινγκ ( προκάτ σπίτια κωφινας) που βρίσκετε στο τέλος της Αττικής οδού - λεωφόρο μαρκοπουλου    την Κυριακή και ώρα 09:30.
Παραθέτω και λινκ με οδηγίες για gps για το σημείο συνάντησης .
Θα βάλω και λινκ με το σημείο που θα πετάξουμε σε άλλο μήνυμα ωστε να μην μπερδεύτηκε .

Και το μέρος που θα πετάξουμε γι'αυτούς που θα έρθουν Πιο μετά.

https://goo.gl/maps/mhj82XR5qPR2

Από φαί τι θα παίξει???? :D :D :D

Με 5 μποφόρ.... αέρα κοπανιστό... χαχαχαχ όλο και κάποια ταβέρνα θα υπάρχει

 ;D ;D ;D

Χαχαχαα... καλημέρα παιδιά!

Μιά χαρά είναι τα 4 μποφοράκια. Θα λιώσουμε...  :thumbs up:

Στις 9μιση το πρωί στου Κοφινά ραντεβού... οκ ?

Δυστυχώς λόγω οικονομικών δέ θα έρθω με δικό μου μέσο αλλά σίγουρα θα έχω και 'γώ κάτι για πτήση...  ;)

Κινητό μου... : 6983529262

ΤΑ ΛΕΜΕ     :)

kaλησπερα
άλλη μια ΣΤΑΜΠ ΤΟΥ 2018 συγκεντρωσε ολους τους λατρεις της πλαγιας
εχει γινει θεσμος χαρη στον αποστολο και το φιλο που  εφυγε προωρα τον αλεξη
η πλαγια

οι πλαγιστες

αναμνηστικη 2018
ο καιρος ηταν φορτωμένος πολύ καλος  χωρις ηλιο  τελεια
  ο πακος μας εκανε επιδειξη με το jart   είναι δυνατο εργαλειο αξιζε τον κοπο η αναμονη

φετος  εγινε μαζωξη των αυτοκινητων  πισω από τα κτιρια  στο υπηνεμο
 ο αποστολος τα οργανωσε πολύ ωραια εχοντας την μεγαλυτερη εμπειρια μπορούσαμε να στησουμε ευκολα και σε 20 30 μετρα πετας στην τελεια πλαγια
η προσγειωση γινοταν γυρω από το δρομο
από ότι φαινεται αυτό το σημειο θα καθιερωθεί για το μελλον γιατι εχει ευκολια πρόσβασης και τελειο lift

Η φετινή συνάντηση μας έπιασε απροετοίμαστους ως προς τη ένταση του αέρα!Τόσο που δε μπόρεσα να χαρώ το mini Solius που από free flight μετατράπηκε μέσα σε δύο ώρες σε rc χθες βράδυ
Απόστολε να είσαι καλά που κατάφερες και κατέβηκες από Λάρισα αυτή τη φορά.Χάρηκα πολύ που σε ξαναείδα και εσένα και όλα τα άλλα παιδιά.Και του χρόνου να ξαναβρεθούμε με υγεία!

.

.

το  jart του paku

        είχαμε όμως και ισχυρες απουσιες ο Air kostas δεν μπορεσε να ελθει  μας ελλειψε μας ειχε συνηθισει με τις ωραιες βασιλοπιτες του δεν πειραζει καλα να είναι του χρονου θα βρεθουμε
        ευχαριστη εκπληξη μας εκανε η παρεα των ανεμοπτεραδων νοτιων προαστιων που εδωσε το παρον ολη πλην του andrea  αφου δεν βρισκόμαστε στις πεδιαδες τουλάχιστον βλεπόμαστε στα βουνα
     ο   DELTA MAN   σε μια επειδιξη  μανούβρας της προσγείωσης   <<ελικοπτερο >>

Καλησπέρα φίλοι της πλαγιάς!
Είμαστε πολύ χαρούμενοι που άλλο ένα ΣΤΑΜΠ στέφθηκε με επιτυχία!
Κρίμα που δεν μπορέσαμε να έρθουμε κι εμείς αλλά δυστυχώς είχαμε αναλάβει δουλειά για τις 15/04  :-[
Φίλε Απόστολε ελπίζουμε να ξανακατέβεις να σε δούμε πριν το ΣΤΑΜΠ του '19!
Μέχρι τότε, καλές πτήσεις!!!
Θόδωρος και Λύδια

  Ποιός είπε πως δέν μπορείς να πορευθείς στη ζωή με απλά πράματα? Ποιός είπε πως με το φθηνότερο δυνατόν ιδιοκατασκευασμένο αεροπλανάκι και δυό ευρώ καύσιμο στο αμάξι δέ μπορείς να λιώσεις στο γέλιο και στην ουσιαστική διασκέδαση με φιλαράκια αληθινά? Φιλαράκια που σε κοιμίζουν το βράδυ στο σπίτι τους, που σε ταίζουν, που κερνάνε καφεδάκια, όχι τυχαίους, "τυπικούς φίλους"! Μερικοί μας λείψατε φέτος. Έλειψε αληθινά ο καλύτερος σφολιατοφτιάχτης και γιορτινο-πιτο-κατασκευαστής και ένας απ'τους αγριότερους πλαγίστες της Αττικής ο ΈρΚοστας, λείψαν το θεικό μας ζευγαράκι ο Θόδωρος και η Λυδία, λείψαν... δέν πειράζει όμως. Πάντα εδώ θα είμαστε για 'σάς και όποιον άλλο συνάνθρωπο θέλει να δοκιμάσει τη μαγεία της φύσης του πλανήτη μας. Μαγεία που για δισεκατομμύρια χρόνια ετοιμαζόταν ώστε να ανέβουμε εμείς κάποιο πρωί εκεί πάνω και να την απολαύσουμε ώς το μεδούλι. Τώρα που το καλοσκέφτομαι δηλαδή και γράφω λέω... μήπως ρε 'σύ τα παραλές? Τί μαγείες και ιστορίες να πούμε?!?! Για ψάξε να βρείς καμιά άλλη λέξη... μάταια όμως. Δέ μπορώ. Δέ γίνεται, είναι πέρα απ'τις δυνάμεις μου και ότι μπορώ να καταλάβω και τη μικρή μου ζωή. Είναι πέρα για πέρα τολμηρότατα μοναδικά στοιχεία το γεωγραφικό ανάγλυφο και ο άνεμος που μας δίνουν τέτοιες δυνατότητες. Είναι πέρα για πέρα... Μαγικό._
   Μετά την ηλικία των 40, η υπηρεσία μας στέλνει στο ΓΝΑ για εξετάσεις κάθε δυό χρόνια. Στις 16 είχα κανονίσει να πάω και 'γώ με τη σειρά μου, αφού πρώτα είχαμε συνεννοηθεί με τα παιδιά να πετάξουμε στις 15, μιά βδομάδα μετά το Πάσχα. Η μελαχροινή κυρία στο ιατρείο της μονάδος ήταν απλόχερα ευγενική εφόσον με έβαλε τη μέρα που εγώ ήθελα και έτσι να μπορέσω αυτό το Σαββατοκύριακο να συνδυάσω την αγαπημένη μου εξόρμηση και τη Δευτέρα να κάνω και την υποχρεωτική δουλειά μου. Καλό είναι πού και πού να τσεκαριζόμαστε. Ευχαριστώ την ΠΑ γι'αυτό, γιατί αν με άφηναν μόνο μου να αποφασίζω πότε θα πάω για εξετάσεις... καλά! Του χρόν' τον Αύγουστο που λέν και στο χωρίο 'μ. Έτυχε την Παρασκευή να φεύγει ο νονός της Νεφέλης μου, έτσι καβαλήσαμε οι τρείς μας και με έναν άλλο ξαδερφάκο τον νέο δρόμο Ε65 που τώρα σταματά στα Τρίκαλα! Μέχρι εκεί φτάνει! Μετά τη δική μας διασταύρωση είναι χωματόδρομος, είμαστε πολύ τυχεροί. Για μένα ήταν η πρώτη φορά πάνω στη φρεσκοστρωμένη αυτή πίσσα και τί ωραίος δρόμος που είναι... !! Εντυπωσιάστηκα που δέν κατάλαβα σχεδόν καθόλου τις στροφές του Δομοκού όταν το Mercedes A(δέ θυμάμαι το νούμερο, ά 160) πέρναγε ανάμεσα σε απίστευτα τοπία των ημιορεινών συνόρων Καρδίτσας και Λαμίας. ΠΟΛΥ ωραίο έργο, ας ελπίσουμε πως ο Ελληνικός λαός θα το απολαμβάνει χωρίς να χρειάζεται δάνειο κάθε φορά που θα πρέπει να περνάει απο 'κεί. Μακάρι να είχα χρήματα να έρθω με το φορτηγάκι μου όπως ήθελα φέτος, αλλά τα διόδια μόνο είναι 44 ευρώ βρε παιδιά απο Λάρισα και επιστροφή. Είχα και ένα αναγκαστικό προηγούμενο ταξίδι στη πρωτεύουσα ξανά και ήμουνα "στεγνός". Ελπίζω στο μέλλον να σας φτιάχνω ωραία (αέρο)σκάφη και εσείς να τα αγοράζετε για να έχουμε και κανα φράγκο, χαχαχαα...
  Απ'το μερσεντάκι κατέβηκα στο Μετρό Νέου Κόσμου και απο 'κεί πλώρη για την τελευταία στάση στο Ελληνικό που είναι και η πιό κοντινή στη Γλυφάδα, στο μαγαζί του φιλαράκου και συνεργάτη, του Δημήτρη Σ. Ευτυχώς με βοήθησε μιά κοπέλα εκεί κάτω στα υπόγεια για να εκδόσω εισιτήριο απ'το ρομποτοειδές φωτεινό ψηφιακό τοτέμ αφής νέας εποχής, γιατί αλλιώς... ακόμα εκεί θα ήμουνα κοιτάζοντας την (αρχική) επιλογή για γλώσσα! 'Ντάξει, μικρός είμαι ακόμα και γλυκούλης, ίσως γούσταρε και λίγο το κοριτσάκι. Εντός του συρμού βάζω στοίχημα με τον εαυτό μου αν θα πετύχαινα νοητά την εθνικότητα των συνεπιβαινόντων, στοίχημα που νομίζω θα έχανα περισσότερες φορές απο ότι θα κέρδιζα. Στο άλλο άκρο ήρθε ο Μητσάρας και με παρέλαβε, μέσα στο άγχος τον είδα το φουκαρά, είχε δουλειά να παραδώσει που αφορούσε ένα τεράστιο ψεκαστικό εξακόπτερο με 10 λίτρα δεξαμενή! Παναγιά μου! Ωραία είναι τα ρημάδια, δέ λέω, αλλά εγώ είμαι fixed wing τύπος να πούμε... Κούλα ακούς? Πολύ κwλwπαιδο ο Κυριάκος! Χαχαχα... γνώρισα όμως έναν Κυριακο που τώρα δουλεύει δίπλα στον Μήτσο, πετάει κόπτερα και είναι και γ@μώ τα παιδιά. Γειά σου φιλαράκο μου τρελέ πρώην φανοποιέ και νύν πτησαδώρε! Ποτέ δέ πίστευα πως μπορεί το ανθρώπινο κεφάλι να εκπαιδευτεί για να κάνει αυτό που κάνουν fpv αυτοί οι μάγκες. Respect. Eίδα και όλα τα υπόλοιπα παιδιά εκεί στο City Plaza που είχα ένα χρόνο σχεδόν να δώ. Το επανιδείν που είχα αναφέρει την τελευταία φορά που τους είδα λέγοντας τη γνωστή φράση, είχε έρθει ξανά και είναι ωραίο αίσθημα να ξανα-είσαι κάπου που σ'αρέσει.
  Η επόμενη μέρα κύλισε επίσης με δουλειά στο μαγαζί του Μήτσου. Αντί να γκηζηρνάω στας Αθήνας όπως έλεγε και η σχωρεμένη η γιαγιά μου η Χρυσούλα, απο καφέ σε ταβερνιάρικο και τούμπαλην, ήμουνα με το νυστέρι στο ένα χέρι και την εποξική στο άλλο! Αν έχεις τύχη διάβαινε... στην τύχη μου είναι τελικά να είμαι μέσα σ'ένα εργαστήρι αλλά δέ με πειράζει. Ο καθένας έχει τον τρόπο του να χτίζει αναμνήσεις, να ταξιδεύει όπως γουστάρει προς την Ιθάκη του και 'γώ αυτό τον τρόπο διάλεξα. Δέ μετανιώνω ποτέ. Είναι αδύνατον να μετανιώσω όταν ο δρόμος αυτός με έφερε νεαρούλη στα "μέρη τα μεγάλα", στις συνοικίες τις γνωστές εκεί πάνω απ'του Γκύζη στην Κ. Τσαλδάρη 55Β. Δηλαδή, η αλήθεια να λέγεται, με έφερνε και μιά νεαρή καυλιάρα Καλαμπακιώτισσα που με ξεζούμιζε τότε και μού 'δειχνε τα "μυστικά", αλλά εκείνο που έμεινε περισσότερο ήσουν εσυ φίλε Αλέξη, εσύ φίλε Κώστα, εσείς φίλοι που στο πλάι σας πάτησα τις πρώτες γκαζιές στην ανηφόρα με το Corollaκι μου για να ανέβουμε 'κεί ψηλά. Ο λόγος για τον οποίο εγώ αγάπησα την Αθήνα είστε εσείς. Εσείς και ο κόσμος που ανοίξατε μπροστά μου. Κάθε φορά που φτάνω κοιτάω προς τη Πεντέλη, θυμάμαι τα αξέχαστα, βουρκώνω μέσ'τις μνήμες κι αγανακτάω μ' αυτά που έμελε να 'ρθούν...
  Άγγελος στάσου εκεί ψηλά
  ψηλά να μας φυσάς
  το Lift δυνάμωσε γερά
  μαζί μας να γελάς

  Δυστυχώς, παρόλα τα κομφόρ που είχα και τα εργαλεία και το χώρο, δέν κατάφερα να φτιάξω, να τελειώσω δηλαδή το καρμπονένιο Κοτσυφάκι μας για να το απολαύσουμε όλοι μαζί την Κυριακή. Κάτι δέ μ'άρεσε, η ντίζα δέ μου ταίριαζε, το καλώδιο δέ μού 'φτανε, άει στο καλό να πάρει η ευχή... καθόλου όρεξη για δουλειά δέν είχα. Ευτυχώς τουλάχιστον είχαμε ένα Bixlerάκι και μιά μικρή πτερυγούλα για να μή γίνουμε τελείως ρεζίλι. Θα ανεβαίναμε πάνω έστω και αν πετάγαμε χάρτινα origami αεροπλανάκια, εννοείται αυτό, απλά τα βάζω με τον εαυτό μου εκ των υστέρων βέβαια τώρα, γιατί δέν είχα κανένα "κακό" εργαλείο τέτοια μέρα που ήταν...
  Στις 7 είχα βάλει το ξυπνητήρι για το πρωινό της Κυριακής, αλλά έκανα ποwστιά να πούμε, χαχαα... το έκλεισα, στρογγυλογύρισα στον αφράτο και ανετότατο καναπέ του Μητσάρα και έκανα την πάπια μέχρι να βγεί εκείνος πρώτος απο μέσα! Λέω μέσα μου "ω μωρέέέ... νωρίς είν'ακόμα. Θα βάλει το διακόπτη στο sport driving στη Mito και θα φτάσουμε στο πίτς φιτίλι..." Καλά το σκέφτηκα πάντως γιατί έλιωσα για καμιά ωρίτσα ακόμη αλλά απ'το άγχος και μόνο μή δέ προλάβουμε, με τον παραμικρό θόρυβο που έκανε ο Μήτσος πρίν τις οχτώ, μόλις σύρθηκε λίγο η πόρτα... σούζα ο Delta! Zελεδάκι στο μαλλί και φέτος όχι πουκάμισο όπως πέρσι και δέν με βόλευε καθόλου, αλλά sport τελείως με χτυπητό κόκκινο χρωματάκι για να με βλέπετε που θα χορομπηδάω σάν κατσίκι στα βράχια έστω κι αν ήμασταν μέσα στο σύννεφο! Μαρέσει τελικά να βλέπω ανθρώπους ντυμένους με φωτεινά χρώματα, όχι μαύρα όλη την ώρα και τέτοια, φτάνει... Χτυπήσαμε ένα καφεδάκι και μιά τυροπιτούλα με... άάάά... να σας το πώ κι αυτό... βρήκα έξω απ'το μαγαζί του Μήτσου το πρωί ένα 10άρικο! Χαχαα... τύχη βουνό λέμε όνομα και πράμα. Η καλή μέρα απ'το πρωί φαίνεται λένε, καλό σημάδι ίσως. Ήπιαμε έτσι και φάγαμε πρωινάκι τσάμπα, προσθέσαμε και λίγη αμόλυβδη απο μιά βενζινοπώλισσα με γυρισμένο ελαφρώς μάτι και λίγη πρωινή τρέλα στα μαλλιά της και βούρ για του "Κοφινά" για το σημείο rendevous. Έφαγα μιά ψυχρολουσία εκεί γιατί βρήκαμε μόνο το Νίκο και τον Κούτρου! Βρέ αμάν... περνάγαν τα 5λεπτα αέρας και ουδείς άλλος παρών ή άλλη φίλη παρούσα! Αφού συζητήσαμε διάφορα μίνι θέματα κατά την αναμονή μας, αποφασίσαμε ομόφωνα να ξεκινήσουμε για πάνω μήπως και οι υπόλοιποι αποφάσισαν να πάνε κατευθείαν στην πλαγιά. Στο μυαλό μου βέβαια εγώ σκεφτόμουν πως κάποιοι μπορεί να πετάνε κιόλας...
  Το GPS στο αμάξι του Νίκου μας πήγε μέσα απ'τα στενάκια του οικισμού εκεί, κάναμε λίγο αττικό αστικό σαφάρι, αλλά ήταν όλα καλά και στην έξοδο για τον "κυρίως" δρόμο της Κερατοβούνικης ανηφοριάς, τσούπ... νά 'σου κι ο Ατσαλάκωτος με τη γυναικούλα του! Perfect timing. Πρώτη επαφή απ'το παράθυρο είχαμε που λέμε μετά απο τόσο καιρό και χωρίς να χάνουμε χρόνο ανηφορίσαμε. Φτάνοντας στο "κλασσικό" σημείο όπου πετάξαμε τις πρώτες ΣΤΑΜΠ και το πρώτο man on man, κάτι με έτρωγε για να δώ λίγο την κορφή, εκεί που πέρσι πετάξαμε... είχα ακούσει πως βάλαν κάτι δεντράκια εκεί πάνω και ήθελα να το δώ! Τα τρία αμάξια που ειχαμε συνοδεία εκπλαγήκανε στιγμιαία και ακολούθησαν. Φθάνοντας πάνω είδα άλλα δυό αμάξια που περίμεναν εκεί και αναθάρησα. Μετά τους αρχικούς χαιρετισμούς με τα παιδιά άρχισα να εξερευνώ το χώρο και τελικά στην κορφούλα δέν πήγα αλλά είδα κάτι σάν θαμνάκια και σίγουρα ήταν αρκετά μικρό για τον φετινό αέρα. Χωρίς καθόλου υπήνεμο για να κάνεις το ελικόπτερο και να προσγειωθείς, δέν είχες ελπίδα. Θα είχαμε αρκετά σπασίματα. Κοιτώντας λοιπόν προς τα κάτω, είδα το 2ο μεγάλο "χωνί" της βουνίστικης εκεί γεωλογίας με 2 παλιά κτίρια στο ridge της πλαγιάς και αρκετό χώρο υπήνεμα για προσγείωση. Ώπα, είπα! Για να το δούμε κι αυτό... είπα λοιπόν τα παιδιά να κατηφορίζουνε μιάς και προς τα χαμηλότερα ήταν μονόδρομος πιά και εγώ κατέβηκα με τα πόδια αφού ήταν πολύ κοντά. Το προσήνεμο εκεί ήταν τέλειο, σκέφτηκα πως τα κτίρια θα δυσκόλευαν και θα ξένιζαν πολλούς φίλους αλλά με λίγο περπάτημα προς τα πίσω έβγαινες σε άριστο, flat υπήνεμο όπως είπαμε για να προσγειώνεις. Απο ότι φάνηκε δέν χρειαζόταν κάν να κινηθείς τόσο πίσω γιατί στο ψηλότερο σημείο του βουνού ήταν και ο δρόμος, δέν έχει εκεί πιά lift αλλά μόνο αέρα που σε βοηθά να κατέβεις σάν κύριος, ελεγχόμενα. Καταλαβαίνω τώρα πως ίσως σας φόβισα περισσότερο απο ότι έπρεπε και ερχόμενος μόνο μιά φορά τον χρόνο στα μέρη σας, αξίζει το όριο της αγένειας να πειραματίζομαι τούτες τις ώρες. Συγχωρήστε τον υπερβολικό μου ζήλο και την επιπλέουσα επιπολαιότητα. Απο τις επόμενες φορές, όταν λέμε για Κερατοβούνι, θα πηγαίνουμε στο αρχικό, original σημείο που το ξέρουμε, έχει καλό χωνί εμπρός και ικανοποιητικότατο υπήνεμο για κατακόρυφες, αργές, τύπου "ελικοπτέρου" προσγειώσεις. Ο Γιώργης ο Γ. επίσης που είχα χρόνια να τον δώ και ειδικά σε πλαγιά, μπερδεύτηκε και εκείνος και σταμάτησε και πέταγε μόνος του στο original σημείο ενώ εμείς βρισκόμασταν λίγο ψηλότερα... κρίμα μεγάλο τρώμε τα τρακόσια χιλιόμετρα με μεγάλο κουτάλι και να μή συναντιόμαστε λόγω τρακοσίων μέτρων! Εις το επανιδείν Ζόρζ.
  Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, δέν έβλεπα την ώρα και τη στιγμή να αρχίσω το λιώσιμο των φοαμένιων πτερύγων απ'την τριβή με τις απανταχού παρούσες αιολικές δυνάμεις. Κάτι σμήνη απο γλαράκια μας καλούσαν μανιωδώς να συμμετέχουμε, σχηματίζοντας στον ουρανό τεράστιες σβούρες και διατηρώντας υπομονετικά σχηματισμούς. Δέν είχαμε μαζί μας ότι καλύτερο βέβαια απο μοντέλα όπως σας είπα, όμως θα προσπαθούσαμε με ότι είχαμε. Αυτό είναι το νόημα! Να προσπαθείς με ότι έχεις και να μήν φοβάσαι να γρατσουνίσεις, να σπάσεις, να χάσεις. Εμείς να 'μαστε καλά που λέει κι ο λαός και έχει δίκιο όταν πρόκειται για απλά υλικά αν το καλοσκεφτείς. Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράμα κι αν θυμηθείτε πόσα δίνουν για παράδειγμα κάποιοι απλά σε ένα πανηγύρι στο χωριό τους, θα δείτε φαεινά τί εννοώ! Τολμώ σημαίνει πως τολμώ και στη δημιουργία αναμνήσεων, σημαίνει πως προσπαθώ να δώσω ιδιαίτερη αξία σε λίγες στιγμές που μετά γίνονται μοναδικές και θα τις θυμάμαι για πάντα, σημαίνει πως τώρα θα το ζήσω, τώρα... σάν να μήν υπάρχει αύριο...
  Ήξερα πως ο έλικας στο μπιξλεράκι θα με κόβει πάνω εδώ, έτσι ήταν το πρώτο που έφυγε πάνω απ'το σκάφος, χωρίς δεύτερη σκέψη. Τί άλλο θέλουμε? Α... βάρος! Η απλότης στο μεγαλείο της μιάς και χρόνο και χώρο δέν είχα για κάτι άλλο και εδώ ο καλός φίλος Κούτρου μ'εσωσε απο στιγμές αμηχανίας αν κόλλαγα μόνο πέτρες απο κάτω, δίνοντας μου και καμιά 300αριά γραμμάρια όμορφου μολυβιού. Βέβαια, τις πέτρες πάλι τις έβαλα, δέ γλύτωσαν, χαχαα, αλλά είχα λίίίίγο μικρότερο drag... ;) Ενίσχυσα και με έξτρα ταινία αυτοκόλλητη το εμπρός πάτημα του φτερού στη σέλα του στην άτρακτο, και λίγη ταινία στην καλύπτρα και... η στιγμή της 'λευτεριάς μάγκες!! Δέν υπερβάλω αν σας πώ ότι το τριμάρισμα που ήθελε ήταν λίγο, με τάση στο down φυσικά λόγω καιρού και αμέσως ξεκίνησε η εξευρένηση δομικής αντοχής. Θα αντέξει το μικρούλι ή όχι? Φσσστ, φσσστ, μερικά αρχικά γρήγορα περάσματα και μόλις ο εγκέφαλος έφτιαξε τις κατάλληλες χημικές αντιδράσεις δίνοντας μου να καταλάβω ότι "τό 'χουμε", ε ρε παναγία μου... αρχίσαν οι αδρεναλίνες να κοχλάζουν! Χάρηκα τα μάλα όταν σας είδα σιγά-σιγά να ξεπροβάλετε στο ridge για να ξεζουμίσετε και 'σείς το σκοπό της μέρας. Κάναμε όσο μπορέσαμε λίγο combat με Μιχάλη και Ντίνο με την ευθύνη των πράξεών μας πάντα κατά νου, λέμε τώρα χαχαα, χαρήκαμε, γιουχάραμε, γελάσαμε, ανεμοδαρθήκαμε. Πέταξε επιτέλους και το Jart του Πάνου που ήθελα καιρό να το δώ αλλά φέτος το πέταξα κιόλας! Συγχαρητήρια σου δίνω φίλε και απο 'δώ, είναι ωραία κατασκευή, διάσημο και μοναδικό μοντέλο για την Ελληνική πλαγίστικη συλλογή, ένα απο τα καλύτερα στη χώρα μας και σίγουρα το καλύτερο slope εργαλείο της φετινής συνάντησης. Κρίμα για το Κοτσυφάκι του Νίκου αλλά θα το αντικαταστήσουμε γρήγορα, μή στεναχωριέσαι Νίκ... έκανα λάθος προσωπικά γιατί έπρεπε να ζητήσω να στο τριμάρουμε εμείς πρώτα οι λίγο πιό έμπειροι και έπειτα να το χαρείς μαζί μας. Να μήν σε πειράζει όμως. Όπως λέω και παραπάνω, όλοι μας χάσαμε και σπάσαμε στο βουνό αλλά τα οφέλη είναι μεγαλύτερα. Εκθετικά μεγαλύτερα! Μείνε μαζί μας, να έρχεσαι στην παρέα μας για να τολμάμε όλοι μαζί.
  Φέτος και πάλι η μικρή καρτούλα μνήμης στην κάμερά μου είναι άδεια γιατί απ'την πόρωση δέν βρίσκω χρόνο για ηλεκτροοπτικό background. Σας ευχαριστώ όλους για τις φωτογραφίες σας και επλίζω να εμφανιστεί και κανένα βιντεάκι! Παρόλη την υπενθύμιση που είχα απο δυό φίλους, ξέχασα να σας προτρέψω να αφιερώσουμε ενός λεπτού σιγή στον Αλέξη. Δέ θα ξαναγίνει. Σε αντίθεση με τον Πάπ που σταμάτησε να ανεβαίνει, είμαι σίγουρος πως ο Άλεξ θα συνέχιζε να απολαμβάνει τις εξορμήσεις μας και θα δίδασκε με τις μανούβρες του και τα rc αποκτήματά του. Δέν ακολούθησε καφεδάκι ή φαγάκι επειδή όλοι είχαμε κάτι να κάνουμε, θα πρέπει όμως να σταματήσουμε να έχουμε κάτι να κάνουμε πρίν, κατά τη διάρκεια ή μετά τη συνάντησή μας. Αυτό είναι στο χέρι μας, απο εμάς εξαρτάται να κρατάμε ισορροπίες. Το σημαντικότερο για μένα ήταν φυσικά που πετάξαμε και όχι που δέ φάγαμε μαζί, απλά τα λέω για να τα ακούω και 'γώ και να προσπαθώ περισσότερο.
  Η αγάπη μου για την πλαγιά θεριεύει περισσότερο όσο πάει. Τη χώρα μου την αγαπώ για τον ήλιο και τον πολιτισμό της, αλλά ειδικά το κρατικό της, δημόσιο σύστημα με προβληματίζει και με στεναχωρεί συνεχώς. Οφείλω να το σέβομαι γιατί ζεί εμένα και τη φαμίλια μου. Δέν θα πάψω όμως να προσπαθώ να φέρω την αλλαγή, δέ θα πάψω να προσβάλω το κακό. Ίσα-ίσα που μεγαλώνοντας σκληραίνω και μαθαίνω να λέω όχι. Ναί όμως, θα λέω πάντα σε 'σάς και στις πτήσεις σε Βουνά. Ναί θα λέω στην ανεμοπορία που λατρεύω και το ίδιο ναί θα λέω σε νέες κατασκευές, ειδικά στις ντόπιες.

  Εις το επανιδείν φιλαράκια μου. Καλή Τύχη και Υγεία σε όλους.

Γαδετσάκης Απόστολος

Παλαβωσες Αποστολε που θα τα παρατησω; Φυσικα και θα μεινω μαζι σας. Σιγα μην κλαψω, σιγα μη φοβηθω που λεει και το τραγουδι! Η απογοητευση ειναι προσκαιρη, οι εμπειριες παντοτινες. Ηδη, το πραγμα που με ετσουξε πιο πολυ που εχασα, τον δεκτη, τον παραγγειλα.
Το μαθημα ειναι οτι εως ενα οριο με το ερμα...τι ηθελα να βαλω τοση πετρα πανω; Το πορισμα της ΕΔΑΑΠ ειναι οτι το εκανα πολυ μπροσθοβαρο και γι αυτο δεν μπορουσε να ακουσει στο up που του εδινα. Πανω στην βιασυνη μου να πεταξω, στο τελευταιο ερμα που εβαλα δεν ελεγξα το ΚΒ μου. Ειχα και τις μικρες κινησεις και πανω στον πανικο δεν αλλαξα με τις μεγαλες...η εγκεκριμενη κινηση που θα επρεπε να κανω εκεινη τη στιγμη ηταν να την ριξω κατω την πτερυγα, για να μην μου φυγει μακρυτερα. Αλλα, ειπαμε, το αεροπορικο ατυχημα: πολλοι παραγοντες μαζι οδηγουν τελικα σε αυτο.
Εν πασει περιπτωσει, το κοτσυφι αναπαυεται τωρα καπου στις πλαγιες του Πανειου. Θα ειναι κι αυτο κομματι απο την φυση του σε λιγο καιρο...ή αν το βρουν, χαλαλι τους ο δεκτης.
Τί ωραιο κειμενο που εγραψες κατα τα αλλα ρε Αποστολε! Εκλεισες το ζουμι της ΣΤΑΜΠ σε λιγες αραδες! Αιωνια η μνημη του Αλεξη! Εμεις,  Καλα να ειμαστε, να συναντιομαστε και να πεταμε στις πλαγιες!!!

kaλησπερα
    Αποστολε ειχες δικιο σε αφήσαμε να φυγεις χωρις να σε κερασουμε ένα καφε να τα πουμε τελος παντων χωρις να ειμαστε στη τσιτα  του βουνου
        του χρονου λεω να συναντηθούμε το πρωι   όχι στο κοφινα αλλα 1 με 2 χιλιόμετρα παρακατω σε ένα φουρνο  ΚΑΦΕΤΕΡΙΑ το  ΑΠΟΛΛΩΝΙΟ που εχει θεα  μακρινη το ΚΕΡΑΤΟΒΟΥΝΙ  και μεγαλο ανετο παρκινγκ
      Ετσι θα εχουμε και χρονο να τα πουμε  από νωρις βλέποντας από μακρια το ΚΕΡΑΤΟΒΟΥΝΙ
  φετος δεν ξερω γιατι μαλλον εκανε λιγο  κρυο  και ολοι εφυγαν πολύ νωρις  σε σχεση με περσι
και παλι συγνωμη αποστολε ελπιζω να ξαναβρεθούμε φετος  και να επανορθωσω
           ΣΤΑΜΠ  Για παντα

kai
ENA μεγαλο μπραβο στο φιλο pako που πεταξε το υπεροχο αυτό μοντελο   το JART  χωρις να λογαριασει αν θα εσπαγε  και που εφτιαξε με τοσο κοπο  για να ευχαριστησει ολους  εμας που περιμεναμε να δουμε πως πεταει
το κερατοβουνι δεν συνχωρει λαθος

Καλησπέρα παιδιά.

Συγνώμη που αργώ να απαντήσω αλλά οι επαγγελματικές υποχρεώσεις με κρατούν μακριά.

> Νίκο, πωωω... νόμιζα πως δέν έδινες Up elevator, αλλά αν λές ότι έδινες συνεχώς τότε ναί... ήσουν πολύ μπροστόβαρος!
   Όλα καλά. Συνεχίζουμε απτόητοι...

> Νικόλα, καλή ιδέα αν και πρέπει να είμαστε πολύ πρωινοί για να πιούμε καφέ πρίν τη πτήση και σίγουρα όλοι θα αδημονούμε να φύγουμε για πτήση, οπότε... και μετά καλά είναι, χαχαα...  :)

> Τιμή στον pako. Το μοντέλο είναι τέλειο και κάτι μου λέει ότι θα το εξελίσσει συνέχεια οπότε πρέπει να πάρουν φωτιά τα χεράκια μας για να τον "πιάσουμε" σε καμιά κατασκευή...  :D

kaλημερα
ο  χρονος περναει αμιληκτος  ειλθε ο καιρος να σχεδιάσουμε την ΣΤΑΜΠ 2019 Την κορυφαια εκδηλωση για τους πλαγιστες στην Ελλαδα
 ένα ωραιο μερος  για ραντεβού το απολλονιον με θεα το Κερατοβουνι πριν την μεταβαση στο φονεα των γιγαντων  βουνο

Καλησπέρα σε όλους τους φίλους την γνήσιας ανεμοπορικής πτήσης.

Θα προσπαθήσουμε φυσικά κάτι να κάνουμε και φέτος αν και η αυτοπεποίθηση για Ελληνικές κατασκευές δέν είναι στα καλύτερά της και τα οικονομικά μας επίσης υποφέρουν...

 :)

Καλημέρα αποστολε
       Δυστυχως κάθε περσι και καλυτερα δεν βλεπω προθυμια φετος  τα οικονομικα ολων εχουν περιορισθεί και το μελλον δεν φαινεται  ευοιωνο
     Μονο στα τρικαλα εκοψαν πιτα για το 2019 μεχρι τωρα οι μοντελιστες και αυτό είναι καλο και κοντρα στις δυσκολιες που περναμε ολοι