Πατήστε εδώ για την κεντρική σελίδα Κείμενο και επιλογή φωτογραφίας : Γιώργος Κανδυλάκης

Interscale 2004, 11-12 Σεπτ. 2004, Nottingham University
Αναφορά από τους αγώνες και η ελληνική συμμετοχή - Μέρος 1ο


Μετά από αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα αποχής, λόγω διαφόρων υποχρεώσεων, συνεχίζουμε τα άρθρα για τα μοντέλα free flight. Όχι όμως στην κανονική ροή με επεξηγήσεις και τεχνικές οδηγίες, που θα ακολουθήσουν αργότερα. Θα δούμε κάτι διαφορετικό, ανταπόκριση από αγώνες που έγιναν τον Σεπτέμβριο για scale μοντέλα κλειστού χώρου στο Nottingham της Αγγλίας όπου είχα την τύχη να πάρω μέρος.

Η διοργάνωση λέγεται “Interscale” και πραγματοποιήθηκε στις 10-12/9/04 στο  γυμναστήριο του Nottingham University. Ήταν η 7η συνάντηση (έχουν προηγηθεί 2 στην Αγγλία το 1991-1993, δύο στην Ολλανδία 1995-1997 και δύο στην Τσεχία 1999, 2002) και συγκέντρωσε μερικούς από τους καλύτερους ευρωπαίους αερομοντελιστές που ειδικεύονται στα μικρού μεγέθους αερομοντέλα. Οι χώρες που αντιπροσωπεύτηκαν ήταν λιγότερες από άλλες φορές, με συμμετοχές από Βέλγιο, Γαλλία, Ολλανδία, Τσεχία, Αγγλία και Ελλάδα. Η επιλογή της ημ/νίας εμπόδισε αρκετούς άλλους να παρευρεθούν, καθώς οι καλοκαιρινές διακοπές είχαν περάσει. Το επίπεδο όμως των μοντέλων ήταν αρκετά υψηλό, τουλάχιστον σε ότι αφορά την ποιότητα κατασκευής.  Όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες που ακολουθούν, τα μοντέλα δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα μεγαλύτερα αδερφάκια τους, μάλλον το αντίθετο θα έλεγα.

Υπήρχαν 4 κατηγορίες, λαστιχοκίνητα F4D, ηλεκτρικά ή διοξειδίου F4E, λαστιχοκίνητα «peanut» F4F με 33 εκ. άνοιγμα φτερών και μικροσκοπικά «Pistachio» με 20 εκ. άνοιγμα φτερών. Σε όλες κατηγορίες υπάρχει βαθμολόγηση στατική και πτήσης. Στα F4D, F4E τα κριτήρια είναι πολύ αυστηρότερα, αντίστοιχα των F4C και οι πτήσεις βαθμολογούνται για τον ρεαλισμό τους. Στα υπόλοιπα η πτήση βαθμολογείται μόνο για τη διάρκεια της.

Έχοντας συμμετάσχει άλλες 2 φορές στο παρελθόν στην ίδια διοργάνωση, ήταν μεγάλη χαρά για μένα να συναντήσω ξανά παλιούς φίλους, αλλά και να δω από κοντά πολύ ωραίες κατασκευές και καινοτομίες που παλιά φάνταζαν απραγματοποίητες. Αυτή τη φορά η συμμετοχή μου δεν ήταν ιδιαίτερα πετυχημένη, μαθαίνουμε όμως από τα λάθη μας και άλλωστε σε δύο χρόνια θα επαναληφθεί...

Ας δούμε τώρα μερικά από τα μοντέλα.


Στην κατηγορία F4E την πρώτη θέση πήρε αυτό το εξαιρετικό ηλεκτρικό Tiger Moth του άγγλου Derek Knight. Η φωτογραφία δυστυχώς δεν δείχνει όλη τη λεπτομέρεια και την πιστότητα της κατασκευής, που σε συνδυασμό με πολύ σταθερές και αργές πτήσεις το έφεραν στην κορυφή. Φαίνεται όμως το έξοχο φινίρισμα.

 

 

Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο Tonda Alfery από την Τσεχία, με ένα Grumman Bearcat, με κινητήρα CO2. Κατασκευασμένο εξ’ ολοκλήρου από φελιζόλ και όχι από μπάλσα με επικάλυψη, προσομοιάζει με τον καλύτερο τρόπο τη μεταλλική επιφάνεια του πρωτότυπου. Έκανε τις καλύτερες πτήσεις, σταθερό σαν τρένο σε ράγες, ενώ πρόσφερε και γέλιο καθώς μετά την προσγείωση απογειωνόταν ξανά μόνο του για ένα γύρο ακόμα.

Τρίτο τερμάτισε ένα μικρό αλλά πολύ καλό διπλάνο S.E.5 του άγγλου Divs Masters. Στις φωτογραφίες φαίνεται η εξαιρετική λεπτομέρεια και ο ρεαλισμός που δίνει το μοντέλο. Δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι έχει άνοιγμα φτερών μόλις 33 εκατοστά!

 

Τέταρτο ήρθε το πιο ασυνήθιστο, από πολλές απόψεις, μοντέλο από όλα όσα συμμετείχαν. Πρόκειται για το Messerschmidt 323 Gigant του άγγλου Peter Smart. Ήταν το μεγαλύτερο μοντέλο, με άνοιγμα φτερών περίπου 1 μέτρο και βάρος 100 γραμμάρια, ηλεκτρικό. Με μια λεπτομέρεια, ότι είχε 6 (!) λειτουργικούς κινητήρες. Στη δεύτερη φωτογραφία φαίνεται το μικρό μέγεθος των κινητήρων αυτών, που ζυγίζουν περίπου 3 gr και έχουν ώση 10 γραμμάρια. Η μεγαλύτερη όμως ιδιαιτερότητα ήταν ή χρήση ηλεκτρονικού χρονοδιακόπτη για τη μεταβολή των στροφών κατά τη διάρκεια της πτήσης. Ξεκινούσε με τις έλικες στο ρελαντί για 5 δευτερόλεπτα, μετά επιτάχυνε απότομα μέχρι το ύψος πορείας και χαμήλωνε σιγά -σιγά για προσγείωση. Με δεδομένο ότι μιλάμε για ελεύθερη πτήση και όχι τηλεκατευθυνόμενα, αυτό είναι πρωτοποριακό. αλλά και εντυπωσιακό σαν αποτέλεσμα όταν το παρακολουθεί κανείς.

 

Ένας από τους άτυχους ήταν ο Peter Illife, που το Albatros DIII του είχε μετωπική με τον τοίχο του γυμναστηρίου, με αποτέλεσμα να γίνει κομμάτια η μύτη της ατράκτου. Φτιαγμένο σε κλίμακα 1/16, με πολύ καλή λεπτομέρεια, όπως βλέπουμε στο cockpit.

Τελικά συμμετείχε με ένα παλιότερο μοντέλο, ένα Albatros DV που βλέπουμε σε πτήση, λίγο μικρότερο σε κλίμακα 1/24.

 

Η προσωπική συμμετοχή μου ήταν ένα περίεργο αμφίβιο του 1912, ένα Sopwith Batboat, για μηχανή CO2. Καθώς ολοκληρώθηκε μόλις πριν τους αγώνες και δεν είχε δοκιμαστεί και τριμαριστεί, οι πιθανότητες επιτυχίας ήταν μειωμένες, ειδικά μετά από μερικά μικρά ατυχήματα με τοίχους και ανώμαλες προσγειώσεις. Εξαιρετικά φιλόδοξο, καθώς είχε και ανασυρόμενους τροχούς, τουλάχιστον γύρισε σε ένα κομμάτι. Ακούσαμε και μια καλή κουβέντα από τους ξένους...



Για το 2ο μέρος πατήστε εδώ